«Δεν θα ξαναζητήσουμε χρήματα από την πολιτεία»

 

 Ξεκάθαρη ήταν η τοποθέτηση του εκτελεστικού προέδρου της Eurocypria, Λευτέρη Ιωάννου πριν από μερικούς μήνες, όταν έδωσε συνέντευξη στην Καθημερινή. Τότε, η εταιρεία είχε μόλις λάβει 35 εκατ. ευρώ από το κράτος για να γλιτώσει την χρεοκοπία.

Επισκεπτόμενος την συνέντευξη που έλαβε ο γράφων μαζί με τον Ανδρέα Κωστουρή από τον κ. Ιωάννου,  αντιλαμβάνομαι το εύρος του προβλήματος. Είχε τότε ερωτηθεί ο κ. Ιωάννου για τα χρέη της εταιρείας, και απάντησε πως αυτά οφείλονταν αποκλειστικά σε μια σειρά από συγκεκριμένους λόγους: Οι ζημίες, ανέφερε, είχαν ανέλθει σε 16 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 8 εκατ. είχαν να κάνουν με την «μείωση στις τιμές των ναύλων που παραχωρήθηκαν για τη διατήρηση του τουριστικού ρεύματος». Στις ζημιές, ανέφερε, συμπεριλαμβάνονται και οι δαπάνες από τα αυξημένα κόστη των καυσίμων και γενικότερα την οικονομική κρίση. Πάντως, στις δομές της εταιρείας και τα διαρθρωτικά της προβλήματα, δεν αναφέρθηκε καθόλου.

Με πιο απλά λόγια, η Eurocypria λειτουργούσε εκτός των όρων της αγοράς, θέτοντας τα ναύλα της με κριτήρια που δεν είχαν να κάνουν με τα λειτουργικά έξοδα, την παραγωγικότητα και την ζήτηση, αλλά με άλλες ανησυχίες που ήταν άσχετες με την εταιρεία: Την συνολική διακίνηση τουρισμού προς και από την Κύπρο. 

Αυτός ο πολιτικός στόχος μπορεί να επιτεύχθηκε, μπορεί και όχι. Ωστόσο, το ξεκάθαρο ήταν πως μια κρατική επιχείρηση υιοθέτησε κριτήρια που έχουν να κάνουν με την πολιτική τουρισμού του κράτους και όχι την πολιτική κερδοφορίας της εταιρείας. Μάλιστα, ο κ. Ιωάννου μας είχε δηλώσει τότε πως «βασικός στόχος της εταιρείας μας είναι…και η προσπάθεια για την άφιξη του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού τουριστών στη χώρα.» Προσέξτε, όχι η κερδοφορία, αλλά ο πολιτικός στόχος του τουρισμού. Από την στιγμή που γίνεται κάτι τέτοιο, το κλείσιμό της ήταν θέμα χρόνου.

Δεν μπορώ να εξετάσω κατά πόσον και η πολιτική στις προσλήψεις, τις προαγωγές και τις απολαβές ακολούθησε παρόμοια (πολιτικά) κριτήρια, αλλά στην Κύπρο ζούμε και διάφορες καταστάσεις είναι γνωστές. Τα πραγματικά θύματα της όλης ιστορίας, πάντως, είναι εκείνοι οι υπάλληλοι που δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους «δημόσιους υπάλληλους» και που ήταν εργατικοί και παραγωγικοί. Κι αυτό, διότι ενώ οι υπόλοιποι συνέβαλλαν στην χρεοκοπία της Eurocypria, οι «καλοί» υπάλληλοι σήμερα πληρώνουν τα σπασμένα άλλων.

Ακόμα, πρέπει να παραδεχτούμε πως ακούγεται πολύ καλός ο στόχος «να αυξήσουμε το τουριστικό μας ρεύμα». Αλλά δεν μπορεί να τον επωμίζεται μια επιχείρηση, αφού στόχος των επιχειρήσεων, είναι το κέρδος. Αυτή είναι και η συμβολή τους στην κοινωνία. Αν δεν κάνουν κέρδη, δεν προσφέρουν υπηρεσίες, δεν δίνουν μισθούς και αφήνουν κόσμο στον δρόμο.

Και, όσοι επιμένουν πως ο στόχος μας είναι να διατηρούμε αερομεταφορείς χάριν του τουρισμού, χωρίς να ανοίγουν οι αιθέρες για να μειώνονται οι τιμές, μπορούν να εισπράξουν σήμερα οφειλόμενη απάντηση: Πλήρωννε.

Το φιάσκο της Eurocypria αφήνει αθώο κόσμο στους δρόμους. Ωστόσο, ο Υπουργός Οικονομικών ήταν ο τελευταίος στην μακρά λίστα των εχόντων την ευθύνη για την αποτυχία. Μάλιστα, η στήλη θα επέμενε πως ο κ. Σταυράκης ελέγχεται, όχι διότι άφησε μια χρεοκοπημένη επιχείρηση να χρεοκοπήσει, αλλά διότι την διέσωσε χωρίς λόγο. Ωστόσο, οι απελπισμένοι απολυμένοι υπάλληλοι, θα έπρεπε, ίσως, να στρέψουν τις ερωτήσεις τους σε εκείνους που δήλωναν πως η Eurocypria καταγράφει τα ίδια κόστη ανά επιβάτη με την Ryan Air και πως δεν θα ξαναχρειαστεί ποτέ βοήθεια από το κράτος.

Ο κ. Σταυράκης έκανε το λάθος να επιχειρήσει να διασκεδάσει τις ανησυχίες, ενώ γνώριζε πως παλαιότερα λάθη είχαν φέρει την κατάσταση στο όριό της, και πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Μάλιστα, οι πλείστες από τις εισηγήσεις που έκανε στην Βουλή για το μέλλον των υπαλλήλων, έχουν ήδη απορριφθεί ως παράνομες από την Κομισιόν, την περασμένη Παρασκευή. Αλλά και η κυβέρνηση τον αφήνει, όπως συνηθίζει, μόνο του για να μαζέψει αυτός τα σπασμένα χωρίς βοήθεια.

Από το φιάσκο, όμως, μπορούν να αντληθούν και μαθήματα. Οι Κυπριακές Αερογραμμές ακολουθούν τον ίδιο αεροδιάδρομο με την Eurocypria, αλλά ουσιαστικές κινήσεις δεν γίνονται για να σωθεί η εταιρεία.

Αλλά υπάρχει ακόμα ένα μάθημα για όλους- ότι εταιρείες που λειτουργούν με στόχους άλλους από την δική τους βιωσιμότητα είναι καταδικασμένες. Η βιωσιμότητα υποψηφίων στις επόμενες βουλευτικές (όπως γινόταν για χρόνια), καθώς και η ικανοποίηση πολιτικών στόχων (έστω και θεμιτών), αποτελούν καταδίκη για επιχειρήσεις. Ήδη, πέρα από περιττούς μισθούς και δικαιώματα, και πέρα από τα 35 εκατ. ευρώ, πληρώσαμε όλοι και αυξημένα ναύλα και η λογική της στήριξης του τουρισμού μάλλον αποτελεί αβάσιμο επιχείρημα.

Ωραία αισθανόμαστε, με την λογική του 1970, πως έχουμε αερομεταφορείς, και πως έχουμε μόνιμα συμβόλαια με καλές απολαβές, αλλά κάποτε θα έρθει και ο λογαριασμός: Τα μόνιμα συμβόλαια αφήνουν κόσμο στους δρόμους.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ)

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.