Ο κ. Χριστόφιας δεν είναι ιός…

Θέλει μεγάλη προσοχή αυτή η (λαϊκή) αντίδραση.

Όταν αποφάσισα, φοιτητής, να ασχοληθώ με την ιρανική επανάσταση, ένας από τους καθηγητές του πάνελ που με εξέταζε με ρώτησε τι σχέση έχει το όνομά μου (Περσιάνης) με το Ιράν. Όταν εξήγησα πως δεν έχει σχέση με το «Persian» και το «is», ενέκριναν τελικά το πόνημα. Και ήταν «πόνημα».

Το πρόβλημα με τέτοιες εργασίες, όπως και με εργασίες που έχουν να κάνουν με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι πως όλα κρύβονται πίσω από τη σκιά μιας προσωπικότητας που τραβά όλη την προσοχή και κρύβει την πραγματική διάσταση των όσων συμβαίνουν. Η προσοχή εστιάζεται στους ηγέτες που διαδραμάτισαν τον σημαντικότερο ρόλο, αλλά και σε γεγονότα που επισκίασαν την εποχή τους.

Έτσι, ο Χομεϊνί στις ΗΠΑ αντιμετωπίζεται –ακόμα και στους σοβαρούς ακαδημαϊκούς κύκλους– ως «ο ηγέτης της κρίσης των ομήρων» του 1979 και ως ένας «εξτρεμιστής ισλαμιστής». Μάλιστα, στη δική μου περίπτωση –λίγους μήνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου– οι καθηγητές ήθελαν να ασχοληθώ με την «ισλαμική» διάσταση του Αγιατολάχ που τους προκάλεσε τόσο μεγάλα προβλήματα. Η ιχνηλασία της σκέψης του Χομεϊνί από την ισλαμική παράδοση στους Αδελφούς Μουσουλμάνους και σε διανοούμενους όπως ο Χασάν αλ Μπάνα και ο Κουτμπ, ή ακόμα και στους μοντερνιστές όπως ο αλ Αφγάνι ή ο Αμπτού, δεν ενδιέφερε.

Ενδιέφερε μόνο η κρίση των ομήρων και η κρίση του πετρελαίου. Και εκεί, ακόμα, η προσοχή ήταν στραμμένη στον ρόλο του ισλαμικού εξτρεμισμού. Κι ας μην ήταν καν σουνίτης ο Χομεϊνί.

Η δεύτερή μου εργασία ήταν για τον ναζισμό. Και εκεί, η σκιά του Άουσβιτς δεν άφηνε φως να περάσει σε μεγαλύτερα ερωτήματα: Πώς προκύπτει μια τέτοια ιδεολογία σε μια χώρα με τόσο βαθιά ουμανιστική παράδοση; Τι ρόλο διαδραμάτισε ο μιλιταρισμός του Βίσμαρκ; Το μόνο που ήθελε το πάνελ, τουλάχιστον στην αρχή, ήταν να ασχοληθώ με το πόσο «κακό» ήταν το Ολοκαύτωμα.

Ο στόχος, όμως, όταν αναλύει κανείς τα τεκταινόμενα, είτε αυτά είναι σημερινά είτε ιστορικά, δεν είναι να καταλήγεις σε ηθικές τοποθετήσεις. Αν ο Χομεϊνί και ο Χίτλερ ήταν τόσο κακοί (που ήταν), τότε πρέπει να καταλάβουμε γιατί έγινε ό,τι έγινε. Είχα τότε απαντήσει με τον στίχο της Μάγια Άντζελου: «Η Ιστορία, παρά τον πόνο που σου γυρίζει τα έντερα, δεν μπορεί να ξεβιωθεί. Αν όμως αντιμετωπιστεί με κουράγιο, δεν είναι ανάγκη να βιωθεί ξανά».

Σήμερα βλέπουμε ένα παρόμοιο φαινόμενο στην Κύπρο. Δεν εννοώ πως ο Πρόεδρος Χριστόφιας συγκρίνεται με τον Χομεϊνί ή τον Χίτλερ. Είναι, όμως, γεγονός πως μια σημαντική μάζα του κυπριακού λαού εστιάζει την προσοχή της στον κ. Χριστόφια και δεν μπορεί να δει τι υπάρχει πίσω του. Γι’ αυτό φταίνε πολλά πράγματα, και πάνω από όλα ο ίδιος ο Πρόεδρος. Δεν μίλησε στον λαό τις πρώτες ώρες μετά την τραγωδία στο Μαρί. Και, όταν τελικά μίλησε, δεν ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της πολιτείας. Σε καμία περίπτωση δεν είπε πως το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αντιμετώπισε το συμβάν σαν να ήταν κάτι που μας προέκυψε εντελώς τυχαία. Δεν μίλησε για αλλαγές στις διαδικασίες και στον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Πάνω από όλα, χαρακτήρισε τους διαδηλωτές εξτρεμιστές και αμέσως προσπάθησε να ρίξει πάνω τους το σύννεφο του πραξικοπήματος, παρά το γεγονός ότι επεισόδια έγιναν από πολύ λίγους. Ακόμα και τώρα, αρνείται να παραδεχτεί πως οι πολιτικές ευθύνες, εκ φύσεως, αρχίζουν από την κορυφή της πολιτικής πυραμίδας και ρέουν προς τα κάτω, και όχι το αντίθετο.

Αλλά όλοι εμείς που αγανακτούμε με τα όσα γίνονται γύρω μας, ξεχάσαμε ότι ο κ. Χριστόφιας δεν είναι παθογόνος ιός, αλλά σύμπτωμα μιας ευρύτερης και βαθύτερης νόσου.

Ενώ όλοι πλέον απαιτούν ουσιαστικές και ριζικές αλλαγές στο κράτος, αυτή η απαίτηση άρχισε να σβήνει και η προσοχή στρέφεται στην απαίτηση προς τον κ. Χριστόφια να παραιτηθεί. Αλλά ξεχνάμε πως, όταν άλλες φορές η ευθυνοφοβία έρρεε από το Προεδρικό προς τους υφιστάμενούς του, ουδείς τιμώρησε τον Πρόεδρο.

Η αγανάκτηση που αισθάνεται ο κυπριακός λαός με τον ίδιο τον Πρόεδρό του, δεν πρέπει να επισκιάζει το γενικότερο πρόβλημα. Ακόμα, η απαίτηση για αλλαγές πρέπει να είναι άσχετη με τις πολιτικές ευθύνες. Ο Πρόεδρος δεν έχει καμία διάθεση να παραδεχτεί πως, θεσμικά, το Προεδρικό έχει την πολιτική ευθύνη.

Αλλά εντάξει. Ο Πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει την ευθύνη και, από όσα μαθαίνουμε, δεν ενδιαφέρεται να δείξει τόλμη ούτε στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν στην οικονομία από την καταστροφή, παρά μόνο επιμένει στη διεξαγωγή ενός ανούσιου και αδιέξοδου διαλόγου με άτομα που εκπροσωπούν τους λίγους προνομιούχους εν ονόματι των λιγότερο τυχερών.

Ωστόσο, η απαίτηση όλων μας για ριζικές αλλαγές στο κράτος δεν πρέπει να χαθεί πίσω από το πρόσωπο του κ. Χριστόφια. Πριν ο λαός πάει στις παραλίες και μαντριστεί στα κόμματα και στο ρουσφέτι, οφείλει να θυμάται πως ο κ. Χριστόφιας δεν προκάλεσε όλα όσα βλέπουμε στην Κύπρο και αηδιάζουμε. Ο κ. Χριστόφιας απλά τα αντιπροσωπεύει με τη συμπεριφορά του.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

One thought on “Ο κ. Χριστόφιας δεν είναι ιός…

  1. Πολύ καλό άρθρο. Δεν εκπλήττομαι, γιατί αντιλαμβάνομαι τελικά ποιος είναι ο συγγραφέας. Διαβάζω κατά καιρούς άρθρα του στην Καθημερινή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s