Είμαστε όλοι αλκοολικοί…

«They tried to make me go to rehab, I said no, no, no»

Φανταστείτε πως είστε ασφαλιστής. Έχετε να επιλέξετε μεταξύ δύο πελατών και δεν μπορείτε να δεχτείτε και τους δύο. Ο πελάτης Α ζει μια προσεκτική ζωή, αλλά βρίσκεται σήμερα στο νοσοκομείο, όπου ακολουθεί θεραπεία για μια πολύ άσχημη περίπτωση πνευμονίας. Ο πελάτης Β πέρασε με «άριστα» όλες τις εξετάσεις και είναι υγιέστατος, πλην όμως πίνει σαν σφουγγάρι, είναι μανιακός καπνιστής, ξενυχτά, τρώει μόνο σούβλα και δεν έχει γυμναστεί ποτέ στη ζωή του.
Είναι προφανές πως θα επιλέγατε τον πρώτο. Μπορεί να υποφέρει από βαριά πνευμονία, αλλά η πνευμονία περνά. Αντίθετα, η άσχημη ζωή του δεύτερου σημαίνει πως μπορεί μεν να δείχνει μια χαρά σήμερα, αλλά εσείς, ως ασφαλιστής του, σύντομα θα έχετε να πληρώνετε αντί να λαμβάνετε ασφάλιστρο.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η αγορά χρέους. Όταν ένας επενδυτής αγοράζει δεκαετές ομόλογο, ποντάρει πως εκείνος που εκδίδει το ομόλογο θα «είναι καλά» την επόμενη δεκαετία. Η βασική του έγνοια δεν είναι τόσο αν έχει προβλήματα σήμερα. Αντίθετα, τον ενδιαφέρει η υγεία του δανειζόμενού του σε βάθος χρόνου.

Η Κύπρος σήμερα υποφέρει από βαριά «πνευμονία». Η κυριότερη ανησυχία, όμως, δεν είναι τόσο αυτή η ασθένεια όσο οι κακές συνήθειες. Η Κύπρος μέχρι σήμερα δεν «πλήρωνε» τις κακές της συνήθειες διότι ήταν μια οικονομία δυναμική, «νεαρή» και άνετη. Τα τελευταία τρία χρόνια, όταν οι επενδυτές μυρίστηκαν πως η οικονομία βρομάει αλκοόλ, άρχισαν να εκφράζουν ανησυχίες για το πού πάμε. Η καμπύλη αποδόσεων του κυπριακού ομολόγου είναι ανάποδη και το μακροπρόθεσμο χρέος είναι φθηνότερο (9,2%) από το μεσοπρόθεσμο (10,98%). Αυτό το δεδομένο δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η έγνοια των επενδυτών είναι η επόμενη πενταετία και όχι η επόμενη δεκαετία*.

Η απάντηση που έδινε η κυβέρνηση είναι πως η πνευμονία θα περάσει και πως, μόλις βγούμε από το νοσοκομείο, θα αρχίσουμε να τρώμε και καμιά σαλάτα. Θα κόψουμε το ποτό και το κάπνισμα και θα αρχίσουμε να κάνουμε και γυμναστική. Η απάντηση αυτή ήταν η καλύτερη δυνατή υπό τις περιστάσεις και ο παραιτηθείς υπουργός Οικονομικών, Χαρίλαος Σταυράκης, πιστώνεται για την ικανότητα που έδειξε να πείθει τους δανειστές πως είμαστε ακόμα ένας νεαρός οργανισμός, ο οποίος μάλιστα πάει και στην απεξάρτηση για τον αλκοολισμό του.

Αλλά βρήκαμε, ώς σήμερα, μια σειρά από καθόλου πειστικές δικαιολογίες για να καθυστερήσουμε την εξυγίανσή μας και, πλέον, σχεδόν κανένας δεν πείθεται για τις προθέσεις μας να αλλάξουμε ζωή.
Το φιάσκο της περασμένης Τρίτης, όταν η κυβέρνηση υπαναχώρησε από τα συμφωνηθέντα και μετά δήλωνε πως τα συμφωνηθέντα «είναι εκεί», έκανε τρομερή ζημιά στην αξιοπιστία της Κύπρου. Και μάλιστα, αυτό έγινε σε μια περίοδο όπου αμφισβητείται πρώτα η αξιοπιστία μας και μετά η ίδια η οικονομία μας.

Ο επόμενος υπουργός Οικονομικών βρίσκεται προ της ανάγκης να βρει δανειστές στο επόμενο διάστημα. Η αλλαγή προσώπων, όμως, δεν μπορεί να μεταφραστεί σε κάτι το θετικό, αν δεν αλλάξουν και οι πολιτικές. Αν το κράτος συνεχίσει να αδιαφορεί για τα προβλήματα, αν το Προεδρικό φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες του, αν στην πρώτη αντίδραση τρέχει να ικανοποιήσει το κάθε αίτημα, δεν θα έχουμε καλύτερη αντιμετώπιση. Και δεν θα δικαιούμαστε καλύτερη αντιμετώπιση.

Η κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό δείχνει πως αναζητούνται άτομα που να είναι υπάκουα στις επιθυμίες του Προεδρικού, αλλά ταυτόχρονα να πείθουν το ΔΗΚΟ να αφήσει τις αντιδράσεις του, έστω για λίγο. Ωστόσο, η ουσία του προβλήματος δεν είναι τόσο η υποβάθμιση ή ο δανεισμός που θα χρειαστούμε ώς το τέλος του έτους, ούτε ακόμα η μαύρη τρύπα των ταμείων του Δημοσίου. Το πρόβλημα είναι η γενικότερη στάση του Προεδρικού, που δείχνει να αδιαφορεί για τα όσα επέρχονται.

Άσχετα με το πόσο φταίει μισός αιώνας κακών συνηθειών, οι οποίες κρύβονταν κάτω από το χαλί της δυναμικότητας της οικονομίας μας, η κρίσιμη ώρα είναι τώρα, που επιβεβαιώνονται οι Κασσάνδρες. Ο νέος υπουργός Οικονομικών οφείλει να προσέξει τι μηνύματα θα στείλει σε όλους τους φορείς της οικονομίας μας. Στους δυνητικούς επενδυτές της οικονομίας πρέπει το πρώτο μήνυμα να είναι πως έχει τον έλεγχο αλλά αντιλαμβάνεται πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση.

 Καλύτερα να πει πως είμαστε στη φουρτούνα με καλό καπετάνιο, παρά να φουσκώνουν τα κύματα και να λέει πως είμαστε στα γαλανά νερά και δεν χρειαζόμαστε κανέναν στο πηδάλιο. Στους επιχειρηματίες πρέπει να δώσει το μήνυμα πως μπορούν να προχωρήσουν σε ανοίγματα και σε προσλήψεις, αφού θα μπούμε σε περίοδο σταθερότητας. Στους δανειστές μας πρέπει να δώσει το μήνυμα πως κόβουμε τις κακές συνήθειες, όσο κι αν δεν μας αρέσει, όσο σκληρό κι αν είναι.
Πάνω απ’ όλα, η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να θυμίζει τη νεκρή, πια, τραγουδίστρια Amy Winehouse, που μισογελώντας τραγουδούσε πως ο πατέρας της ήθελε να τη στείλει στην απεξάρτηση. «I won’t go, go, go, I said no, no, no». Η φανταστική εκείνη soul-blues φωνή, όμως, δεν μπορούσε να τη σώσει. Αυτή τη στιγμή, η μάνα της κλαίει.
Επίσης, για να μπει μια τάξη, πρέπει να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ) και να προχωρήσει το ΓεΣΥ.*

*ΣΗΜ: Στο κείμενο, αρχικά, έγραφα πως ο προβληματισμός των επενδυτών είναι η πορεία της οικονομίας σε βάθος πενταετίας «και όχι οι επόμενοι μήνες». Μετά από παρατήρηση του shmarockreturns, διορθώνω όπως πιο πάνω: Η ανησυχία είναι η επόμενη πενταετία και όχι η δεκαετία. Ευχαριστώ για την παρατήρηση και συγγνώμη για το λάθος.

6 thoughts on “Είμαστε όλοι αλκοολικοί…

  1. «Η καμπύλη αποδόσεων του κυπριακού ομολόγου είναι ανάποδη και το μακροπρόθεσμο χρέος είναι φθηνότερο (9,2%) από το μεσοπρόθεσμο (10,98%). Αυτό το δεδομένο δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η έγνοια των επενδυτών είναι η επόμενη πενταετία και όχι οι επόμενοι μήνες.»

    Έχω συγχυστεί λιγάκι. Θα μπορούσατε να μου εξηγήσετε πως καταλήξατε στο πιο πάνω συμπέρασμα;

  2. το φυσιολογικό είναι, όσο πιο μακροπρόθεσμο είναι το ομόλογο (δάνειο), τόσο πιο υψηλό να είναι το επιτόκιο. Οι λόγοι γι αυτό είναι πολλοί, αλλά εκεί καταλήγει.

    (λόγοι πχ Κρατάς τα λεφτά του επενδυτή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και θέλει να «πληρωθεί» το κόστος ευκαιρίας για τα λεφτά του. Επίσης, πολύ σημαντικό είναι το ρίσκο. Όσο πιο μεγάλο το ρίσκο που αισθάνεται πως παίρνει ο επενδυτής, τόσο πιο ψηλά θέλει να
    «αποζημιωθεί». Πιο μεγάλο χρνικό διάστημα σημαίνει πιο ψηλό ρίσκο).

    Στην Κύπρο, το ομόλογο που λήγει τα επόμενα χρόνια ως το 2015, έχει πιο ψηλό επιτόκιο από το χρέος που λήγει το 2020. ΔΗλαδή, οι επενδυτές φοβούνται πως το 2015 μπορεί να χάσουν τα λεφτά τους το 15 όταν θα αποπληρώνεται το κεφάλαιαο του ομολόγου, ενώ για το 2020 δείχνουν λιγότερη ανησυχία. Η ανησχυία «μετριέται» και είναι το επιτόκιο.

    Κάπου έχω ένα κείμενο, θα βάλω εδώ link, αλλά αν κάνεις ένα search για το yield curve και το inverted yield curve (που είναι το δικό μας) κάτι θα βρεις.

  3. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

    Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα μου έχετε γράψει.

    Με προβληματίζει όμως ακόμη το συμπέρασμα σας δηλαδή οτι… » Αυτό το δεδομένο δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η έγνοια των επενδυτών είναι η επόμενη πενταετία και όχι οι επόμενοι μήνες». Πως το συμπεράνατε αυτό συγκρίνοντας το δεκαετές με το το πενταετές;

    Αν το δεκαετές είναι χαμηλότερο από το πενταετές τότε το συμπέρασμα, χωρίς να γίνομαι απόλυτος, θα έπpεπε να ήταν
    «αυτό το δεδομένο δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η έγνοια των επενδυτών είναι η επόμενη πενταετία και όχι η επόμενη δεκαετία».

    Θερμές ευχαριστίες

  4. Οπα! Χίλια ευχαριστώ. Φυσικά και έχεις δίκαιο. Θα χρησιμοποιήσω αυτή την συνομιλία για να πιέσω να μου δώσουν επιτέλους και καμιά άδεια……

    Και συγγνώμη για το λάθος. Έσβησα εντελώς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s