Quis custodiet ipsos custodes?

Σαν σήμερα πριν από 31 χρόνια, ο Λεχ Βαλέσα σκαρφάλωσε τις σιδερένιες πύλες του ναυπηγείου «Λένιν» στο Ντάνσιγκ για να λάβει μέρος στις
κινητοποιήσεις των εκεί εργατών, οι οποίοι απαιτούσαν, όχι μόνο αύξηση μισθών, αλλά και ελευθερία.

Δύο εβδομάδες αργότερα, η κομουνιστική κυβέρνηση αναγνώρισε το δικαίωμα των εργατών να απεργούν και η «Αλληλεγγύη», η συντεχνία τους, αφαιρέθηκε από τις μακροσκελείς λίστες των παράνομων οργανώσεων «που υποσκάπτουν το κράτος».

προλετάριος...

Η Πολωνία υπέφερε για σχεδόν μία δεκαετία μέχρι τις 14 Αυγούστου 1980, και θα υπέφερε για ακόμα μία μέχρι να φτάσουν οι εργάτες στη δύσκολη απελευθέρωσή τους από τους «φύλακες-προστάτες» τους.

Κι όμως, οι κυβερνήσεις της χώρας δεν είχαν άμεση ευθύνη. Η κρίση του πετρελαίου μάστιζε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία και δεν ήταν δυνατόν η Πολωνία να βγει αλώβητη από μια τέτοια κρίση. Η ζήτηση πολωνικών προϊόντων στο εξωτερικό μειώθηκε δραστικά και απότομα, ενώ μέσα σε μερικούς μήνες διαφάνηκε επίσης πως η κυβέρνηση του Γκίερεκ (και αργότερα του Κάνια και του Γιαρουζέλσκι) δεν μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία της προτίμησης των ημετέρων που προκαλούσε πανδημία κακοδιαχείρισης.

Από νωρίς, το 1976, το χρέος της κυβέρνησης αυξήθηκε επικίνδυνα και, όσο οι δανειστές γίνονταν όλο και πιο απρόθυμοι να παραχωρήσουν δανεισμό στην Πολωνία, τόσο εντείνονταν οι πιέσεις εντός της χώρας.

Καθώς οι Δυτικοί αρνούνταν να δώσουν νέα δάνεια, η κυβέρνηση αύξανε τις τιμές των προϊόντων της οικονομίας: Αφού αυτή ήλεγχε τους πόρους παραγωγής, αυτή απολάμβανε τα μεγαλύτερα κέρδη.

Από όλα τα χαρακτηριστικά της πτώσης του κομουνισμού, η υποκρισία του είναι το χειρότερο. Η αυτοκριτική των αριστερών κομμάτων της Ευρώπης μετά το 1990 κατάφερε σε πολλές χώρες να διασώσει την Αριστερά από την τύχη της «αυτοδιάλυσης» που είχε το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας, για παράδειγμα.

Το ΑΚΕΛ έφτασε πιο μακριά από τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής (ακόμα και της λατινοαμερικάνικης) Αριστεράς και έδειξε την ωριμότητα και την ευφυΐα που άλλα Αριστερά κόμματα –όπως εκείνα της Ελλάδας– ακόμα αναζητούν.

Απουσίαζε, όμως, μια σοβαρή απάντηση σε ένα από τα πιο βασικά ερωτήματα: Γιατί οι στρατοί των προλετάριων στράφηκαν, τελικά, ενάντια του κομουνισμού με τόσο μένος που τελικά διέλυσαν ολόκληρο το οικοδόμημα του υπαρκτού σοσιαλισμού;

Μέρος της απάντησης το είδαμε και στην Κύπρο την περασμένη εβδομάδα. Οι αυτοαποκαλούμενοι προστάτες των εργαζομένων και των χαμηλόμισθων, κάθησαν να συζητήσουν μέτρα για διόρθωση της οικονομίας.

Εκεί που οι αρχικές σκέψεις για συμβολή των δημόσιων υπαλλήλων ήθελαν τις «παραχωρήσεις» να αρχίζουν από τους υπαλλήλους με εισόδημα άνω των 1.500 ευρώ, κάτι άλλαξε.

Ξαφνικά, αντί η συζήτηση να είναι πώς να ανεβεί το «πάτωμα» στα 1.700 ευρώ, αυτό βρέθηκε ακόμα χαμηλότερα, στα 1.000 ευρώ, κι αυτά μόνο για τους ημερομίσθιους πολλοί από τους οποίους θα «συμβάλλουν».

Αυτό έγινε διότι, όταν το Υπουργείο Οικονομικών εισηγήθηκε να αυξηθεί το όριο στα 1.700 ευρώ, προέκυψε πως οι υψηλόμισθοι θα έδιναν 4,5% αντί 4%. Και τελικά έδωσαν 3%.

Πιο απλά, ουδείς κατάφερε να προστατέψει τους χαμηλόμισθους από τους προστάτες τους.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με τον ΦΠΑ, όπου οι σκέψεις της «νεοφιλελεύθερης» Δεξιάς έκαναν λόγο για επιλεκτική αύξηση σε συγκεκριμένες
κατηγορίες ειδών, τα οποία να έχουν το χαρακτηριστικό της πολυτέλειας.

Οι συντεχνίες και πάλι αντέδρασαν. Με σύμμαχο το «Αριστερό» κόμμα, προστάτεψαν τα είδη πολυτελείας σε μια οικονομία που δεν παράγει ούτε κότερα ούτε πολυτελή αυτοκίνητα.

Ακόμα και στο συνταξιοδοτικό η εικόνα είναι η ίδια, αφού προστατεύονται τα αριστοκρατικά εισοδήματα και τα προνόμια, αλλά αρνούνται οι υψηλόμισθοι να δεχτούν διορθώσεις υπέρ των χαμηλόμισθων.

Και, ακόμα και στην ΑΤΑ, αρνούνται την επιβολή μέγιστου μισθού πάνω από τον οποίο να μη δίνεται η ΑΤΑ, διότι θεωρούν πως αυτό είναι «κουτσούρεμα».

Διότι, αν η ΑΤΑ του δημόσιου υπαλλήλου στην Α5 ή την Α8 τον βοηθάει να πληρώσει το ρεύμα και να αγοράσει γάλα, η ΑΤΑ του Α15 τον στέλλει στο Λονδίνο για να αγοράσει ταγιεράκια της κυρίας.

Τέλος, ούτε η στόχευση των επιδομάτων προχωρεί χωρίς πιέσεις από την «Αριστερά», και ο Νίκος Σιακόλας, του οποίου τα παιδιά είναι πλέον μεσήλικες, λαμβάνει επίδομα πολυτέκνου. (Άσχετο αν τους το στέλνει πίσω).

Ο νέος υπουργός Οικονομικών θέλει διακαώς αυτές τις αλλαγές, αλλά θα πρέπει να πολεμήσει τους συντρόφους του, τους αυτόκλητους σωτήρες των «εργαζομένων».

Πλέον το μόνο που μπορεί να ελπίζει η οικονομία –και ιδίως οι χαμηλόμισθοί της– είναι να μη δειλιάσουν τα κόμματα μπροστά στην πρόκληση.

Αν η λαϊκή εντολή για Δίκαιη Κοινωνία δεν έχει θέση στην Αριστερά και τις συντεχνίες, τότε οφείλει η Δεξιά, οι Σοσιαλιστές και το Κέντρο να μας δώσουν αυτή τη δίκαιη κοινωνία και να ενισχύσουν τα μέτρα στη Βουλή, διορθώνοντας τις κοινωνικές αδικίες, που ναι μεν κληρονόμησε η Αριστερά, αλλά το Προεδρικό επέλεξε να τις εντείνει.

Στο βασικό περί Δίκαιης Κοινωνίας ερώτημα των χαμηλόμισθων, Quis custodiet ipsos custodes? ( περίπου, «Ποιος θα μας φυλάει από τους φύλακες μας;») οφείλει πλέον να απαντήσει η Βουλή και τα κόμματα…

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

One thought on “Quis custodiet ipsos custodes?

  1. Παράθεμα: Εμπρός, λοιπόν, της γης οι κολασμένοι! « Η πελλάρα εν ΠΟΛΛΩΝ λογιών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s