Εμπρός, λοιπόν, της γης οι κολασμένοι!

Όλα γύρω μας δείχνουν πως τώρα ήρθε η ώρα των συνδικάτων…

Πίσω από την  άγρια πολιτική κόντρα γύρω από το ύψος της εισφοράς των δημοσίων υπαλλήλων για τις συντάξεις τους, ο ρόλος των συντεχνιών στο όλο εγχείρημα της εξυγίανσης παραμένει εξαιρετικά ενδιαφέρων. Πιο σημαντικό, όμως, θα είναι να κοιτάξει κανείς τί ρόλο θα έχει να διαδραματίσει στο μέλλον το συνδικαλιστικό κίνημα.

ενωθείτε...

Αυτή η στήλη έχει σχολιάσει και παλαιότερα πως τα συνδικάτα λειτούργησαν εις βάρος των πιο χαμηλόμισθων μελών τους, και υπέρ των υψηλόμισθων. Αυτό, τουλάχιστον, φάνηκε από το γεγονός ότι στα ζητήματα της έκτακτης εισφοράς, του συνταξιοδοτικού γενικότερα, των κλιμάκων και της ΑΤΑ, η επιμονή των συνδικάτων ήταν κατά των κλιμακωτών μέτρων και υπέρ των μέτρων με τα οποία θα πληρώνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι το ίδιο. Χαρακτηριστικά, στην περίπτωση της εισφοράς, το συνδικαλιστικό κίνημα πίεσε για να εγκαταλειφθεί το όριο των 1.700 ευρώ, με όσους λαμβάνουν μισθό χαμηλότερο του ορίου να εξαιρούνται από τα μέρα. Μάλιστα, κάποια στιγμή κατάφεραν να μειώσουν αυτό το όριο στα 1.000 ευρώ.

Ωστόσο, από τη στιγμή που τα μέλη τους –και δη οι χαμηλόμισθοι– δεν αντιδρούν σε αυτή τη στάση των συνδικάτων, με αποτέλεσμα να γίνονται οι ίδιοι θύματα των εκπροσώπων τους, αυτό πρέπει να απασχολήσει πρωτίστως τους ίδιους.

Την ίδια στιγμή, όμως, η οικονομία χρειάζεται, ίσως περισσότερο από ποτέ, ισχυρό και σοβαρό συνδικαλιστικό κίνημα. Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της κυπριακής οικονομίας και κοινωνίας σήμερα είναι η πανδημική επέκταση των ξένων εργατών. Από μόνο του, αυτό δεν είναι κακό. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν πολλοί από τους εργοδότες, όμως, καθιστά την κάθοδο των ξένων ιδιαίτερα προβληματική για όλους –συμπεριλαμβανομένων και των ξένων εργατών.
Είναι συχνό φαινόμενο, πέρα από τα άλλα, να φέρνουν οι εργοδότες ξένους εργάτες, να τους απασχολούν για ένα χρονικό διάστημα και στη συνέχεια να τους ρίχνουν στην ανεργία για να φέρουν ακόμα πιο χαμηλόμισθους. Και, δεν μιλάμε μόνο για ανειδίκευτους, αλλά και για εργαζόμενους με συγκεκριμένη ειδίκευση.

Έτσι, η αποξένωση –ένα πρόβλημα που άρχισε με την γκετοποίηση της δεκαετίας του 1990– και η ανεργία μεταφράζονται σε κοινωνικά προβλήματα για τον τόπο. Ταυτόχρονα, όμως, και οι ξένοι εργάτες καταντούν να είναι θύματα των (νυν ή πρώην) εργοδοτών τους. Η αδήλωτη και παράνομη εργασία εντοπίζεται σχεδόν παντού, ενώ πολλές είναι και οι ενδείξεις πως το φαινόμενο επεκτείνεται. Παρά τις υποσχέσεις του Υπουργείου Εργασίας, ο έλεγχος περιορίζεται στους εργολάβους του Δημοσίου και δεν μεταφέρεται στην υπόλοιπη οικονομία, ενώ και η διαφθορά που επικρατεί σε ορισμένους χώρους, όπως το Τμήμα Αλλοδαπών, αποτελεί αντικείμενο παραδοχής από υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης.

Η παράνομη και αδήλωτη εργασία δημιουργεί μία σειρά από ζητήματα, πέρα από τα προφανή κοινωνικά: Διαβρώνει τους μισθούς και καθιστά ανούσια την όποια ρύθμιση για κατώτατους μισθούς. Διαβρώνει επίσης τις συνθήκες και τους όρους εργασίας, από την ασφάλεια και την υγεία, μέχρι και τα ωράρια. Καθιστά δύσκολη την απαίτηση των δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους, ενώ οι πιο «απαιτητικοί» χάνουν τη δουλειά τους. Ακόμα, χαμηλώνει τον πήχη της ποιότητας στην παραγωγή και στερεί διά της παρανομίας εισοδήματα στο κράτος και στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Σε καμία από τις εκφάνσεις της δεν απαιτεί ένα τέτοιο σενάριο η ελεύθερη οικονομία.

Και, αφού η κυβέρνηση απέτυχε να κάνει αυτό το παραπάνω βήμα στην πάταξη του προβλήματος, ίσως να ήρθε η ώρα να αναλάβουν τα συνδικάτα τον κλασικό τους ρόλο και να απαιτήσουν πρόνοια, ωράρια, φροντίδα, άδειες και δίκαιους μισθούς εκεί ακριβώς που τα δικαιώματα των εργαζομένων καταπατούνται με τρόπο απάνθρωπο.

Παρά τα ανοίγματα της ΠΕΟ προς τους Τουρκοκύπριους, σε γενικές γραμμές το συνδικαλιστικό κίνημα έχει αποτύχει σε αυτό το σημείο. Εάν κινούνταν με μεγαλύτερη επιτυχία για να προσελκύσουν ξένους εργάτες, θα κέρδιζε όλη η κοινωνία. Μάλιστα, αν κατάφερναν να δημιουργήσουν ουσιαστικότερους δεσμούς με τους ομολόγους τους σε χώρες «πηγές» εργαζομένων, τότε αυτό θα άλλαζε πολλά.

Καταρχάς, εάν τα συνδικάτα επέκτειναν τη βάση τους πέρα από το σημερινό (σεβαστό) 55% των εργαζομένων, θα μπορούσαν να προστατέψουν, όχι μόνο τους αλλοδαπούς που θυματοποιούνται, αλλά και τα μέλη τους που αντιμετωπίζουν εργασιακό dumping. Δεύτερο, θα ήταν σε καλύτερη θέση να διαπραγματευτούν με τους εργοδότες, ιδίως τους μεγάλους, εάν οι δεύτεροι καταλάβουν πως τα συνδικάτα έβαλαν στο μάτι τους υπαλλήλους τους. Τρίτο, θα διασώσουν πολλούς από τους ξένους εργάτες από την εκμετάλλευση και θα διευρύνουν τη βάση τους. Τέταρτο, θα δημιουργήσουν ελάχιστο επίπεδο εργασιακών συνθηκών και μισθών για όλους.
 
Η οικονομία θα επανέλθει εκεί που πρέπει, με ανταγωνισμό μεταξύ εργοδοτών που να μη στρέφεται προς την εκμετάλλευση εργαζομένων, αλλά στη βελτίωση της ποιότητας και της παραγωγικότητάς τους. Και, ας μην ξεχνάμε πως οι ίδιες οι συντεχνίες θα αναγκαστούν να επανέλθουν εκεί που τους επιβάλλει ο ρόλος τους: Να προστατεύουν τους χαμηλόμισθους και τους θυματοποιημένους, και όχι τους προνομιούχους και τους καλοπληρωμένους.

Κι αυτό θα ήταν καλό για όλους.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να υλοποιηθεί πλήρως η υπόσχεση για Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό

One thought on “Εμπρός, λοιπόν, της γης οι κολασμένοι!

  1. Παράθεμα: Οι κυβερνητικές δυνάμεις «αναδιπλούνται κανονικά» « Η πελλάρα εν ΠΟΛΛΩΝ λογιών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s