Η Παξ Χριστοφιάνα…

Η επόμενη μέρα μετά την ανακοίνωση του πορίσματος Πολυβίου βρίσκει ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό σε κατάσταση αμηχανίας και αβεβαιότητας. Από τη μια, η Κύπρος αντιμετωπίζει μια σειρά από προκλήσεις, τις οποίες περιγράφει με ακρίβεια η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Η αλλαγή στην κυβέρνηση θα δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα. Από την άλλη, όμως, το κενό εξουσίας που έχει δημιουργηθεί εντείνει τα προβλήματα και καθιστά την Κύπρο ακόμα πιο ευάλωτη σε μια σειρά από πιέσεις που δέχεται.

Δεν είναι παιγνίδι αυτή η υπόθεση...

Το δίλημμα δεν είναι εύκολο: Ή θα συνεχίσουμε με ένα Πρόεδρο που έχασε τον έλεγχο της κυβέρνησης και την εμπιστοσύνη του λαού και ο οποίος δεν μπορεί να κυβερνήσει, ή θα ανταλλάξουμε την πολιτική και διπλωματική παράλυση με πολιτική ρευστότητα.

Ο Πρόεδρος, φυσικά, επέλεξε το πρώτο, προφανώς αισθανόμενος πως είναι ακόμα σε θέση να κυβερνήσει και να λάβει αποφάσεις πολιτικής. Το ΑΚΕΛ, παρά τις δηλώσεις και την επιμονή του, αισθάνεται πολύ έντονα το πρόβλημα και αποτελεί πλέον κοινό μυστικό πως ο κ. Χριστόφιας δεν χαίρει της εμπιστοσύνης ορισμένων από τα κορυφαία στελέχη του κόμματός του.
 
Αλλά το ΑΚΕΛ συνεχίζει να στηρίζει τον Πρόεδρο και αναγκάζεται να κάνει ρηχές δηλώσεις που στερούνται νοημοσύνης, αναφερόμενο σε «πολιτικό πραξικόπημα». Μάλιστα, ενώ ακούγονται αυτές οι δηλώσεις, η κυβέρνηση κατηγορεί την αντιπολίτευση πως αυτή σπείρει την διχόνοια διότι δεν ακολουθεί.

Πρόκειται για μια δοκιμασμένη πρακτική, την οποία εφάρμοσαν με επιτυχία, τόσο οι Ρωμαίοι όσο και οι Αμερικανοί: Εν ονόματι της ειρήνης και της σταθερότητας, άπαντες οφείλουν να σκύβουν το κεφάλι και να σιωπούν. Μάλιστα, την στιγμή που κατηγορεί το ΑΚΕΛ τα τέσσερα άλλα κόμματα της πολιτικής μας σκηνής πως σπέρνουν μίσος, το ίδιο τους αποκαλεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, πραξικοπηματίες διότι δεν σιωπούν μπροστά στο απελπιστικό πρόβλημα εξουσίας που μας αφήνει όλους γυμνούς.

Μεγαλύτερη εντύπωση προκάλεσε το σχόλιο του Σταύρου Ευαγόρου, ο οποίος δεν μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια σε τέτοιες τοποθετήσεις. Μιλώντας στο ΡΙΚ την περασμένη Τρίτη, σχολίασε πως «ελπίζει» η προσπάθεια απομάκρυνσης του Δημήτρη Χριστόφια από το προεδρικό, να γίνει με μέσα «εντός του συντάγματος». Το σχόλιο ήταν προσβλητικό, όχι μόνο για όσους διακαώς επιθυμούν την παραίτηση του κ. Χριστόφια, αλλά και για όσους διερωτώνται αν κάτι τέτοιο ίσως να είναι μια λύση για τα προβλήματα που η διακυβέρνησή του δημιουργεί στον τόπο, με πρώτο εξ αυτών, το κενό εξουσίας. Και ήταν χειρότερο διότι ο κ. Ευαγόρου (το λέω ξανά) δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους νοοτροπίες.

Πίσω όμως από τις πολιτικές ανησυχίες, τις κομματικές δοσοληψίες και την συνεχή επίδειξη μικρότητας, υπάρχουν και απτά προβλήματα. Ακόμα και η διπλωματική μάχη που δίνεται σε πολλά μέτωπα δεν είναι το μόνο άμεσο ζήτημα. Αυτή την στιγμή δεν ασκείται πολιτική. Τα προβλήματα της κοινωνίας και της οικονομίας δεν αντιμετωπίζονται, ενώ ο προϋπολογισμός πλέον «βλέπει» δωδεκατημόρια και υποβάθμιση, παρά τις αισιόδοξες προβλέψεις στις οποίες βασίζεται. Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Οικονομικών αγωνίζεται να βρει μιαν άκρη, με ένα νερόβραστο προϋπολογισμό του οποίου τα νούμερα «βγαίνουν» μόνο αν επαληθευτούν εξωπραγματικά σενάρια. Τα μέτρα ανάπτυξης που επεξεργαζόταν το Υπουργείο Οικονομικών, σε συνεργασία και με το «κονκλάβιο» προσωπικοτήτων, έχουν επίσης μπει στο ράφι.
 
Με μοναδικές ελπίδες ένα δάνειο με πολιτικές ουρές από την Ρωσία και την οικονομοτεχνικά αβάσιμη λογική πως το φυσικό αέριο θα λύσει τα προβλήματα, το προεδρικό έβαλε και πάλι μπλόκο στη όποια προσπάθεια να γίνουν κινήσεις που μπορεί να μην αρέσουν, αλλά είναι απαραίτητες.

Πλέον, η ακυβερνησία αρχίζει να φέρνει και την οικονομία στα όριά της. Με μια πιθανή τραπεζική κρίση μπροστά μας, διερωτάται κανείς με ποιο τρόπο θα σωθούμε, αν δεν έχουμε κυβέρνηση που να ασκεί πολιτική.
 
Η ελπίδα πως ο κ. Χριστόφιας θα ενδιαφερθεί για το καλό του τόπου και θα φύγει, έχει εξαλειφθεί.

Η κυβερνώσα Βουλή είναι μια τελευταία ελπίδα, αλλά σε ένα προεδρικό σύστημα ούτε αυτή αποτελεί λύση. Ίσως, μπροστά στην επιλογή μεταξύ πολιτικής ρευστότητας και ενός προέδρου lame duck, η επιλογή να μην είναι και τόσο εύκολη. Ωστόσο, εδώ που καταντήσαμε όταν έχει μπροστά σου μια «pax», η πολιτική αντίδραση να αποτελεί υποχρέωση. Αλλιώς, λειτουργείς ως υποδουλωμένη αποικία. Κι ας σε πουν πραξικοπηματία (εντός του συντάγματος). Τέτοιοι φόβοι είναι μικρότεροι από την ευθύνη που φέρουμε όλοι, ο καθένας ξεχωριστά.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s