Ο «Βικτάτορας» και ο Kossuth

 Όταν αποφεύγεις τα εύκολα, βρίσκεις μπροστά σου τα δύσκολα…

O Louis Kossuth ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα ανάμεσα στους επαναστάτες του 1848. Η επανάσταση της οποίας ηγήθηκε, είχε μεγάλες επιτυχίες και έφτασε μέχρι το σημείο να απειλεί την Αυστριακή Αυτοκρατορία με πλήρη απόσχιση μιας νέας, ανεξάρτητης, φιλελεύθερης και δημοκρατικής Ουγγαρίας.

Αλλά η μαγνητική προσωπικότητα του Kossuth, που τα έβαλε με ολόκληρη την αυτοκρατορία, είχε και την άσχημή της πλευρά. Ενώ οι ομιλίες του διαβάζονταν μεγαλοφώνως από τα πλήθη που έδωσαν ένα τέλος στην παντοκρατορία του Μέττερνιχ, σύντομα φάνηκε πως ο Μαγυάρος ηγέτης είχε ένα άλλο πρόβλημα: Έχοντας ερμηνεύσει την ελευθερία, την πρόοδο και την δικαιοσύνη ως μαγυαρικές υποθέσεις, άφησε έξω από τους σχεδιασμούς του τις άλλες μειονότητες της αυτοκρατορίας. Βλάχοι, Σέρβοι και Κροάτες στάθηκαν στο πλευρό των Αψβούργων και τον πολέμησαν, αλλά ο Kossuth άντεξε μέχρι που αναγκάστηκαν να παρέμβουν και οι Ρώσοι εναντίον του.

Τον Αύγουστο του 1849, ο Μαγυάρος ηγέτης εγκατέλειψε τη χώρα. Μετά από απέλπιδες προσπάθειες να ανακινήσει ενδιαφέρον και στήριξη στο εξωτερικό, πέθανε δυστυχής, απογοητευμένος και μόνος στο Τορίνο. Έχοντας αποκλείσει από το όραμά του εκείνους που θα μπορούσαν να το μοιραστούν, άφησε μόνους τους Μαγυάρους. Αντί να βρει τους συμμάχους που χρειαζόταν στους Κροάτες, τους Σέρβους και τις άλλες εθνικότητες της αυτοκρατορίας, προτίμησε να τα θέλει όλα, και τελικά να μην πάρει τίποτε.

Είναι σημαδιακό το γεγονός ότι στην πλατεία που φέρει το όνομα του Kossuth μαζεύτηκαν πρόσφατα μερικές χιλιάδες Μαγυάροι για να διαδηλώσουν εναντίον του Βίκτωρ Όρμπαν, τον οποίο αποκαλούν «Βικτάτορα». Η ουγγρική κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να διασώσει την πολύτιμη κυριαρχία της, ούτε λίγο ούτε πολύ έδιωξε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, λέγοντάς πως δεν το έχει ανάγκη. Στην αρχή, η κίνηση της κυβέρνησης θεωρήθηκε ως απόδειξη πως δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθεί κανείς κάτω από τους όρους του «δόγματος του σοκ», όπως το περιγράφει η συνωμοτική θεωρία της κατά τα άλλα θαυμαστής Ναόμι Κλάιν.

Αλλά η εκπληκτική αλχημεία της κυβέρνησης δεν μπορούσε να λύσει το πρόβλημα: Η κρατικοποίηση των συντάξεων έφερε στην κυβέρνηση μεγάλα στοιχεία ενεργητικού, αλλά έφερε και τις υποχρεώσεις του ασφαλιστικού. Η κατάσταση έφτασε στα άκρα, με πολιτικές μάχες και «πολιτικά πραξικοπήματα» που αφορούν στην ποινική δίωξη των προηγούμενων κυβερνήσεων για την αύξηση του χρέους. Έχοντας διώξει το ΔΝΤ, η «κυρίαρχη» κυβέρνηση ακόμα προσπαθεί να βρει τις λύσεις.

Καθυστερεί την καταβολή των χρεών του κρατικού σιδηροδρόμου και του μετρό της Βουδαπέστης. Προχωρεί προς την υιοθέτηση οριζόντιου φόρου εισοδήματος για όλα τα εισοδηματικά στρώματα, ενώ ο συντελεστής του ΦΠΑ θα αυξηθεί από 25% σε 27%, εγείροντας ερωτηματικά κατά πόσον αυτό επιτρέπεται κάτω από τους κοινοτικούς κανόνες. Εξετάζει, επίσης, την απόλυση δημόσιων υπαλλήλων, την αύξηση των καταναλωτικών φόρων και την κατάργηση φοροαπαλλαγών. Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που μειώνουν υποχρεωτικά το έλλειμμα στον προϋπολογισμό επίσης βρίσκονται στα σκαριά.

Υπό το βάρος των περιστάσεων, ο «Βικτάτορας» Όρμπαν κατέθεσε επίσης, και νέο νόμο για την αγορά εργασίας. Περιορίζονται δικαιώματα, όπως αυτό της απεργίας και της άδειας πατρότητας και μητρότητας. Περιορίζονται επίσης όλες οι άδειες, ενώ οι υπάλληλοι θα μπορούν να απολύονται πιο εύκολα. Οι εργοδότες θα μπορούν να επιβάλουν χρηματικά πρόστιμα στους υπαλλήλους. Στελέχη των συντεχνιών δεν θα έχουν την ίδια πρόσβαση σε στοιχεία που αφορούν τις επιχειρήσεις όπου εργάζονται, ενώ οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τη μισθοδοσία επίσης περιορίζονται. Περιορίζονται επίσης και τα επιδόματα υπερωριών και τίθεται ανώτατο όριο στις αποζημιώσεις για αστικές ευθύνες των εργοδοτών προς υπαλλήλους τους. Ο νόμος είναι δρακόντειος και απειλεί άμεσα τις συντεχνίες.

 Στην πλατεία που φέρει το όνομα του Kossuth, οι Μαγυάροι διαδηλώνουν διότι μπορεί μεν ο Βίκτορ Όρμπαν να έδιωξε τους θεράποντες ιατρούς του ΔΝΤ, αλλά τελικά ακολούθησε –με πλήρη εθνική κυριαρχία– μία αγωγή ακόμα πιο επώδυνη από τη δική τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου διερωτούνται ορισμένοι εάν το «κούρεμα» θα μειώσει την ανάγκη για σκληρά μέτρα. Η απάντηση είναι «καθόλου».

Μια ισχυρή δόση μορφίνης δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αντιβιοτικό.

Σήμερα, υπό το φως της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι το ουσιαστικό. Καμία κίνηση που ανακουφίζει δεν μπορεί να δώσει μόνιμες λύσεις, εάν δεν συνοδεύεται και με μέτρα που θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα. Έτσι, όπως προειδοποιεί (εκ νέου) το ΔΝΤ, και όπως σημειώνουν πολλοί αναλυτές, ο στόχος της κυβέρνησης πρέπει να είναι οι δαπάνες και όχι τα έσοδα.

Ο ρόλος του κρατικού μισθολογίου είναι εξαιρετικά σημαντικός σε αυτήν την προσπάθεια. Το ζήτημα δεν είναι τόσο αν θα αυξηθεί μόνο κατά 0,9%, αλλά τι παίρνει ο πολίτης για τα 2,8 δισ. που δαπανά για το κρατικό μισθολόγιο. Η κυβέρνηση προχωρεί με σημαντικές περικοπές δαπανών, αλλά χρειάζονται κι άλλα. Το μάθημα που μπορούμε να αντλήσουμε, όμως, είναι πως, όπως και ο Kossuth και ο «Βικτάτορας»

Όρμπαν, εάν προσπαθήσεις να αποφύγεις τα εύκολα, τότε θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνεις τα δύσκολα.

Και τα δύσκολα τώρα αρχίζουν…

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s