Δημοψήφισμα: The Road to Hell

Ο ΓΑΠ δίνει στον ελληνικό λαό την επιλογή, αν δεν του αρέσει το «Καθαρτήριο» να βγει και να πάει κατευθείαν στην «Κόλαση»

Ένας από τους πιο σημαντικούς –και αντιπαθητικούς- δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, ο Δικαστής Όλιβερ Χολμς, έγραψε σε μια επιστολή την διάσημη σήμερα ρήση πως «εάν ο λαός θέλει να πάει στην κόλαση», τότε είναι η δουλειά των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου «να τον στείλουν εκεί». Η θέση του Χολμς είχε να κάνει με μια σημαντική συζήτηση στις ΗΠΑ, κατά πόσον το Ανώτατο, το οποίο έχει την αποκλειστική ευθύνη να ερμηνεύει το Σύνταγμα της χώρας, πρέπει να ακυρώνει νομοθεσίες που προκύπτουν από την δημοκρατική διαδικασία.

Καλύτερο από την Κόλαση. Τουλάχιστον, αυτό κάποτε τελειώνει...

 Το ζήτημα ήταν –και είναι- σημαντικό, διότι πολλές φορές τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι απλά και θέτουν σε αντίθεση αρχές όπως το κοινό καλό και την ατομική ελευθερία, ή , αλλιώς , τα προβλήματα που προκύπτουν από την «τυρανία της πλειοψηφίας» σε ένα δημοκρατικό κράτος.

Σε μια άλλη γνωστή ατάκα, πολλά χρόνια αργότερα το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, κλήθηκε να αποφασίσει για μια υπόθεση που αφορούσε σε ένα νόμο της πολιτείας του Κονέκτικατ, που απαγόρευε την χρήση αντισυλληπτικών. Το θέμα ήταν σοβαρό, αφού έθετε το κοινό καλό εναντίων του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και της προσωπικής ελευθερίας. Ο εντιμότατος Δικαστής Πόττερ Στιούαρτ, σχολίασε πως «πρόκειται για ένα ιδιαίτερα χαζό νόμο, πρόκειται, εντούτοις, για νόμο» και ψήφισε υπέρ του νομοθετήματος. Τα παραδείγματα αυτά είναι σημαντικά διότι το ζήτημα που τίθεται είναι πότε πρέπει οι έχοντες την εξουσία να παρακάμπτουν το θέλημα του λαού. Ο λαός, (στην προκειμένη διά των εκπροσώπων του), ήθελε να απαγορεύσει την χρήση αντισυλληπτικών διότι πίστευε πως η χρήση τους ενθαρρύνει την ανεύθυνη σεξουαλική ζωή. Το Ανώτατο Δικαστήριο κλήθηκε να αποφασίσει κατά πόσον αυτή η «βούληση του λαού» στέκει, ή εάν πρέπει να παρακαμφθεί.

Τις πιο πολλές φορές οι έχοντες την εξουσία οφείλουν να ακολουθούν πιστά τις επιθυμίες του λαού. Αλλά, όπως έγραψε ο Ανδρέας Παράσχος πριν από μία εβδομάδα, «η Δημοκρατία θέλει κόπο». Και, η ευθύνη των ηγετών είναι πολύ βαθιά. Δεν είναι απλοί διαχειριστές της λαϊκής βούλησης.

 Χτες, ο Έλληνας πρωθυπουργός αποφάσισε πως, εάν ο ελληνικός λαός επιθυμεί να πάει στην κόλαση, αυτός θα του το επιτρέψει. Υπάρχουν, φυσικά, πολλά επιχειρήματα γιατί δεν πρέπει η Ελλάδα να αποφύγει τις ευθύνες της όπως αυτές προκύπτουν από τις αποφάσεις της περασμένης εβδομάδας και το κούρεμα. Αλλά, πέρα από τις αντιδράσεις των τρίτων, και πέρα από την αυτοκαταστροφική αγωνία που προκάλεσε στις αγορές, υπάρχει και το πιο σημαντικό: Η Ελλάδα, εάν πάει προς μια άτακτη πτώχευση, με όσα αυτή συνεπάγεται, θα καταλήξει στην κόλαση. Ο λαός, κάτω από τις αφόρητες πιέσεις της σημερινής συγκυρίας, αισθάνεται πως δεν μπορεί να αντέξει άλλο.

Αισθάνεται πως μια λύση «μια κι έξω» θα είναι προτιμότερη. Φυσικά, η πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα ασχολείται με ένα πράγμα: Πώς να τα βγάλει πέρα κάτω από τις συνθήκες που αντιμετωπίζει. Δεν έχει χρόνο –και δεν οφείλει να βρει τον χρόνο- για να ασχοληθεί με το πραγματικό περιεχόμενο των επιλογών του, ούτε με μια βαθύτερη ανάλυση του τί σημαίνει ένα «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιανουαρίου. Γι αυτή την δουλειά, έχει ηγέτες, οι οποίοι όμως έχουν αποφασίσει πως, αφού οι ίδιοι δεν τολμούν, θα αφήσουν τον λαό να αποφασίσει μόνος του.

 Οι ηγέτες, όμως, έχουν την υποχρέωση να βγαίνουν μπροστά και να τις λαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις. Η στήλη αυτή έγραψε αρκετές φορές πως, δυστυχώς, η Ελλάδα πρέπει να πάει στο Καθαρτήριο για να αποφύγει την Κόλαση. Κι όταν το λέμε αυτό, πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως το Καθαρτήριο δεν ξεχωρίζει και πολύ από την Κόλαση όταν εσύ είσαι μέσα. Γι αυτό και οι Έλληνες δείχνουν να προτιμούν αυτή την «μια κι έξω λύση», να τελειώνει αυτή η υπόθεση. Πλην όμως, η απόρριψη των αποφάσεων της περασμένης εβδομάδας, δεν είναι καθόλου «μια κι έξω», αλλά θα σημάνει την απαρχή μιας νέας, πολύ χειρότερης εποχής για την Ελλάδα.

Είναι λυπηρό να βλέπεις μια ηγεσία που δεν μπορεί πια να ηγηθεί. Είναι ακόμα πιο λυπηρό να βλέπεις μια ολόκληρη πολιτική ζωή να παραπαίει και, ακόμα και σήμερα, να ασχολείται με την απόκτηση της εξουσίας, αντί να ενδιαφέρεται για το καλό της χώρας. Και, το καλό της χώρας είναι να μπει ακόμα πιο βαθιά στο Καθαρτήριο, αντί να προτιμήσει την Κόλαση με την ψευδαίσθηση πως έτσι «θα τελειώνει το πράμα».

Κι αυτή είναι μια από εκείνες τις στιγμές όπου, όσο κι αν θέλει ο λαός να πάει στην Κόλαση, δεν δικαιούται η ηγεσία να τον στείλει εκεί.

Επίσης, για να πούμε και τα δικά μας, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

One thought on “Δημοψήφισμα: The Road to Hell

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s