Η κουρασμένη γενιά (σπόντα για τις δημοτικές)

Κουράστηκε, κι ας τα είχε όλα εύκολα

Είδαμε τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια να διαμορφώνεται μια κοινωνική ομάδα – όχι τάξη, αλλά υποσύνολο- που απορροφούσε μανιωδώς νέες ιδέες για την χρηστή  διοίκηση, για την κοινωνική πολιτική και για τον ρόλο των θεσμών σε μια ανοικτή κοινωνία και οικονομία. Η γενιά των τριαντάρηδων που μεγάλωσαν μετά τον πόλεμο αλλά έζησαν τα αποτελέσματά του, ολοκλήρωνε την μόρφωσή του την εποχή που η ένταξή μας στην ΕΕ άρχισε να γίνεται πραγματικότητα.

Δεν εννοώ την «μόρφωση» μόνο με την στενή έννοια, αλλά με την γενικότερη. Η δική μας γενιά, έπαιρνε «μορφή και σχήμα» ως νεαροί επαγγελματίες λίγο μετά τις σπουδές μας, στην εποχή αμέσως πριν και αμέσως μετά την ένταξη του 2004.

Λαλείς να βλαστήσει;

Κάπου, το κλίμα του δημοψηφίσματος μας επηρέασε, και λίγοι ανάμεσά μας μπορέσαμε, τουλάχιστον τότε, να δούμε τα πράγματα πιο νηφάλια από ό,τι οι παλαιότεροι. Γενικότερα, όμως, άρχισε να διαμορφώνεται μια αστική τάξη από νεαρούς και νεαρές δικηγόρους, οικονομολόγους, δημόσιους υπαλλήλους, γιάπηδες, γραφείς και ελεύθερους επαγγελματίες που, έχοντας ανοίξει τα μάτια μπροστά στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, βιώσαμε έντονα την σχέση του κράτους με τον πολίτη.

Ιδίως σε Λεμεσό και Λευκωσία, αλλά και στις άλλες πόλεις, η ευρεία αυτή «κλίκα», άρχισε γύρω στο 2007 και το 2008 να διαμορφώνει δική της κοινωνική συνείδηση. Άρχισε να αισθάνεται πως το ρεύμα αυτό από high flyers σε διάφορα επαγγέλματα, (όχι μόνο τα γκλαμουράτα αλλά γενικότερα), θα αναλάμβανε τον δικό της ρόλο για να αλλάξει τα πράγματα. Και, ναι, την είχαμε κάπως εύκολη την μπάζα μας, γι αυτό υπήρχε φαιά ουσία και χρόνος να ανησυχούμε για τα ευρύτερα ζητήματα, όχι μόνο τα αμιγώς προσωπικά μας.

Η «κλίκα» αυτή, των μερικών χιλιάδων, έγινε κάποια στιγμή ένα εντοπίσημο κοινωνικό ρεύμα στο οποίο μετείχαν μορφωμένα άτομα όλων των εισοδηματικών επιπέδων. Και όταν λέω «μορφωμένα», δεν εννοώ μόνο όσους τελείωσαν με ζηλευτά πτυχία, αλλά και μια ευρύτερη ομάδα από νεαρούς των οποίων τα μυαλά επίσης εμβολιάστηκαν με νέες ιδέες.

Λέξεις μπανάλ και κοινοτυπίες όπως την αξιοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικονομική ελευθερία και την ελευθερία της άποψης, είχαν μεστώσει στο μυαλό αυτής της ομάδας ως απτές έννοιες που μεταφράζονται σε συγκεκριμένες πολιτικές από πλευράς του κράτους. Ακόμα, η άποψη για την σχέση που πρέπει να έχουμε ως πολίτες με το κράτος, επίσης άρχισε να ολοκληρώνεται σε συζητήσεις, μπλογκς και παρεμβάσεις. Ένα ολοκληρωμένο «πρόγραμμα» για τους θεσμούς και την λειτουργία του κράτους, άρχισε να διαμορφώνεται χωρίς να διατυπωθεί απτά.

Πριν μερικά χρόνια είχα παρουσιάσει μελέτη για το φαινόμενο αυτό σε ένα συνέδριο στην alma mater μου, αναλύοντας το πώς διαμορφώνεται και λειτουργεί αυτό το κοινωνικό στρώμα, αλλά και σχετικά με το τι υπόσχεται για τον τόπο. Ήμουν, όμως, υπεραισιόδοξος. Ακόμα και αργότερα, όταν έγραφα σε αυτή την στήλη και αλλού με αισιοδοξία, κάπου άρχισα να νιώθω πως το ρεύμα αυτό άρχισε να τραβά πίσω.

Ποτέ δεν είχαμε, φυσικά, όλες τις απαντήσεις, ούτε είχαμε τις λύσεις που θα άλλαζαν τον κόσμο, όπως νομίζαμε όταν ήμασταν μαθητές. Αλλά, τελικά, ο σπόρος δυσκολεύεται να ανθίσει.

Ως πότε θα τα βγάζουμε πέρα, λίγο με την τύχη, λίγο με την λαμογιά και λίγο με την αρπαχτή; Φαίνεται πως μπήκαμε στην λογική των περασμένων γενιών της Κύπρου. Δεν μπορέσαμε να δούμε, ούτε ως κοινωνία συνολικά, ούτε ως γενιά, καμία σφικτή διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα.

Υπέρτατη ευθύνη της κάθε γενιάς, όμως, είναι να δίνει στους επόμενους κάτι καλύτερο από ότι παρέλαβε. Και, η γενιά των τριαντάρηδων σήμερα δείχνει ήδη κουρασμένη. Ακόμα και όσοι πολιτεύτηκαν, σχεδόν στο σύνολό τους, μιλούν και νομίζεις πως ακούς εξηντάρη συντηριτικούρα με σακάκι καρώ.

Στα τριάντα μας (εντάξει, τριάντα και κάτι) δείχνουμε όλο και πιο κουρασμένοι. Και, ενώ αυτό το κοινωνικό στρώμα είναι ακόμα εντοπίσιμο και υπαρκτό, δείχνει να έχει χάσει την όρεξη που είχε αρχικά, για να αλλάξει κάποια πράγματα.

Δεν ξέρω, όλοι κουραστήκαμε με την κόντρα που μας κλωτσά όποτε πούμε κάτι το αυτονόητο που να ενοχλεί κεκτημένα προνόμια και συμφέροντα. Αλλά την ίδια στιγμή, έρχονται ώρες-ορόσημα στη ζωή του καθενός μας (και ιδίως στους τριαντάρηδες) που μας κτυπά μια σκέψη τρομακτική: Τελικά, αν συνεχίσουμε να δείχνουμε κουρασμένοι, θα έρθει η ώρα που θα παραδώσουμε χειρότερα από εκείνα που πήραμε. Και, αν οι προηγούμενοι δεν ήξεραν να κάνουν κάτι καλύτερο, εμείς ξέρουμε πολύ καλά πού πάει το πράμα. Και ξέρουμε τι σκατά θα δώσουμε στους επόμενους, αν δεν δείξουμε και λίγο διάθεση για καβγά.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).

2 thoughts on “Η κουρασμένη γενιά (σπόντα για τις δημοτικές)

  1. Δεν ξέρω αν είναι κούραση, αλλά σκέφτομαι πολλές φορές όντως αν θα βγάλει η γενιά μας κάποιον/ους που θα αντιπροσωπεύσουν αυτές τις νέες ιδέες και πρότυπα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s