Α λα καρτ, μπουφέ και άλλες Ευρώπες

Είναι δύσκολο να γράψει κανείς για τον ρόλο της «συναίνεσης» και του «συμβιβασμού» στην ιστορία της Ε.Ε. Τα παραδείγματα, αν και πολλά, είναι κάπως μπανάλ και χιλιοειπωμένα. Πολλές φορές γράφτηκε, σωστά, πως από το 1956, ακόμα, η πρωτο-Ε.Ε. ήταν το αποτέλεσμα, ίσως του πιο ιστορικού συμβιβασμού που είχε να κάνει με την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της (δυτικής) Γερμανίας.

Είναι επίσης σωστό πως η συναίνεση και ο συμβιβασμός δεν ήταν απλά το μέσο επίτευξης συμφωνιών, αλλά και ο θεμέλιος λίθος για ό,τι έγινε από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως σήμερα. Μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό αναδείχθηκε σε μία από τις πιο βασικές εκφάνσεις της «ιδεολογίας της Ε.Ε.».

Non...rien de rien....

Ακόμα και στο Συμβούλιο, από τις ημέρες όπου ελάχιστα θέματα δεν χρειάζονταν ομοφωνία, η άτυπη ομοφωνία πάντα ήταν η πρωταρχική επιδίωξη, έστω και υπό τη μορφή της συναίνεσης. 

Αυτή η τάξη πραγμάτων οδήγησε σε μία Ευρώπη πολύ «α λα καρτ», όπου, λίγο-πολύ ο καθένας έμπαινε στην κάθε πολιτική όταν μπορούσε και ήθελε (ευρώ, στρατιωτική συνεργασία, Σένγκεν κτλ.). 

Εν τω μεταξύ, όμως, οι Βρετανοί ήταν πάντα ο προβληματικός μεγάλος ξάδελφος στην Ε.Ε.

Ο Ντε Γκωλ το ’63 το ήξερε, αλλά τον προσπέρασαν άλλες ανάγκες. Την ίδια ώρα που η Βρετανία ήταν απαραίτητη για την ύπαρξη της Ε.Ε., η πορεία της ολοκλήρωσης σταματούσε στην αντίδρασή της. Δεν δημιουργούνταν προβλήματα μόνο στην ίδια την πολιτική ενοποίηση, αλλά και σε μία σειρά από άλλα θέματα: την Αγροτική Πολιτική, την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Άμυνας, την Ευρωζώνη, την Πολιτική Γειτνίασης, τις σχέσεις με τις ΗΠΑ (θυμάστε το πουντλ;), την ασφάλεια τροφίμων, την αλιεία, τις δημοσιονομικές προοπτικές και τον προϋπολογισμό της Ε.Ε., την περιφερειακή ανάπτυξη… Και άστε που παίρνει κι ένα χοντρό rebate.

Πολλοί (αμαρτία μου) αισθάνθηκαν δικαιωμένοι με την πρώτη ένδειξη πως αρχίζει μια απομάκρυνση των Βρετανών από τον πυρήνα της Ε.Ε., η οποία, εάν τελικά ολοκληρωθεί, θα ανοίξει τον δρόμο για μία σειρά από δράσεις που σήμερα μένουν στα συρτάρια, διότι η Κομισιόν και το Συμβούλιο φοβούνται τις βρετανικές αντιδράσεις. 

Η κόντρα του δημοσιονομικού πυρήνα με τους Βρετανούς, εάν πράγματι οδηγήσει σε πολιτική απομόνωση του Λονδίνου, θα ανοίξει τον δρόμο για πιο σοβαρά μέτρα.

Ήδη η «εξάδα» υιοθετήθηκε και προχωράμε σε ακόμα πιο ουσιαστικές κινήσεις. Την ίδια ώρα, ωστόσο, για την Κύπρο η μεγάλη ανησυχία δεν πρέπει να είναι ούτε η δημοσιονομική πειθαρχία, ούτε η επιβολή κυρώσεων για όσους δεν μαθαίνουν. Κι εμείς θα αναγκαστούμε να μάθουμε, είτε αυτό αρέσει σε ορισμένους είτε όχι. Εξάλλου, η δημοσιονομική πειθαρχία θα έπρεπε να αποτελεί δικό μας στόχο, όχι στόχο που να επιβάλλεται από την Ε.Ε. Δεν πρέπει καν να ανησυχούμε τόσο, ούτε για τον φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, αφού, εάν τελικά συμφωνηθεί, θα αφορά και τους βασικούς μας ανταγωνιστές, όπως τη Μάλτα, το Λουξεμβούργο και την Ουγγαρία.

Εξάλλου, το Λονδίνο δεν αποτελεί βασικό μας ανταγωνιστή για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και, στον βαθμό που ανταγωνιζόμαστε το Λονδίνο, ένας φόρος Τόμπιν στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές μπορεί να αντισταθμιστεί σχετικά εύκολα με δικές μας κινήσεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για εμάς, όμως, παραμένει ο εταιρικός φόρος, στον οποίο το πλεονέκτημά μας είναι κατά βάση συγκριτικό, και εάν χαθεί, η Κύπρος θα έχει σοβαρότατο πρόβλημα. Θα επιστρέψουμε, όπως λένε ορισμένοι, μεταξύ σοβαρού και μεταφοράς «στην εποχή που όλοι σπούδαζαν γεωπόνοι, αντί για δικηγόροι».

Γι’ αυτό και η ανησυχία είναι πως με την «έξοδο» των Βρετανών, ανοίγει η πόρτα για τους Μερκοζύ να φέρουν στο τραπέζι μία σειρά από προτάσεις που μέχρι σήμερα δεν προχωρούσαν, διότι οι Βρετανοί είχαν επιβάλει ένα άτυπο εκ των προτέρων «βέτο», αφού όλοι γνώριζαν πως δεν θα προχωρήσουν. Πρώτος ανάμεσά τους, είναι ο εταιρικός φόρος. Οι Μερκοζύ θα μπορούν να προωθήσουν αυτά τα θέματα, χωρίς να «οικονομούν τα πυρομαχικά τους» για άλλες μάχες με τη Βρετανία.

Εάν τελικά έλθει εκείνο το 17% στον εταιρικό φόρο, τότε η Κύπρος δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη Βρετανία (με μοναδική μας ουσιαστική σύμμαχο, πλέον, την Ιρλανδία) και θα πρέπει να είναι έτοιμοι, τόσο διπλωματικά όσο και στο επίπεδο του νοικοκυρέματος των δημόσιων οικονομικών μας.

Το ελάχιστο είναι να μπορούμε να δείξουμε πως δεν χρειαζόμαστε νέες κινήσεις για διόρθωση των δημόσιων οικονομικών. 

Την περασμένη εβδομάδα η Βουλή έδειξε σπάνια σοβαρότητα, τη στιγμή μάλιστα που η ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ παρέσυρε, για δικούς της λόγους, τα μέλη της με ψευδείς ψιθύρους. Έγινε ένα σοβαρότατο βήμα, το οποίο έδωσε χώρο και χρόνο για ελιγμούς στην οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Η προσπάθεια, όμως, δεν πρέπει να σταματήσει εδώ. Παρά τις αντιδράσεις, βγαίνουν μπροστά μας νέες προκλήσεις που μας αναγκάζουν να σταματήσουμε, με βίαιο τρόπο, την πολιτική της αναβολής «για τους επόμενους».

Η κυβέρνηση πλέον, όσο κι αν προσπάθησε, αναγκάστηκε να λάβει μέτρα. Αν συνεχίσουν όλοι, δεν θα υπάρχει μόνο ελπίδα, αλλά και μεγάλες προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ (έστω και τριτοβάθμιο) και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ). Και, πάνω από όλα, πρέπει τα έσοδα από τον προϋπολογισμό να παραμείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού και μακριά από τους πολιτικούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s