Το ΑΠΟΕΛ και η αγνή, ανόθευτη βλακεία

Τρεις σκηνές ίσως να δίνουν με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο το ευρύτερο στίγμα της περασμένης Τετάρτης. Η πρώτη, την οποία γνωρίζουν σχεδόν όλοι οι Κύπριοι πλέον, είναι ο τρόπος με τον οποίο πανηγύρισε, όχι μόνο ο σκόρερ Μαντούκα, αλλά και όλη η ομάδα του ΑΠΟΕΛ, το τέρμα που πέτυχε στο 9. Οι άλλες δύο πέρασαν λίγο-πολύ απαρατήρητες.

Όταν ο Μαντούκα δέχθηκε την δεύτερη κίτρινη κάρτα και αποβλήθηκε από τον αγώνα, λίγοι είχαν τα μάτια στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο προπονητής του ΑΠΟΕΛ, με το που έγινε το φάουλ από τον Μαντούκα και έγινε φανερό πως θα βγει η κάρτα, άρχισε να δίνει εντολές με τις συνηθισμένες του φωνές και χειρονομίες: Να κλείσει η ομάδα προς το κέντρο και διάφορα άλλα που νομίζω κανένας δεν κατάλαβε εκτός από τους παίκτες και τους συνεργάτες του, που είχαν, προφανώς, να κάνουν, με το κλείσιμο των χώρων απέναντι  στη Λυών για το τελευταίο δεκάλεπτο της παράτασης.

Χαλάλι η κίτρινη...

Η κίνηση αυτή ήταν ο αντικατοπτρισμός της γνωστής ιστορίας που ακούστηκε για τον Γκόραν Τσούμιτς, τον προπονητή τερματοφυλάκων του ΑΠΟΕΛ, ο οποίος μίλησε με τον Χιώτη, λέγοντάς του ποιοι πίστευε πως θα εκτελέσουν τα πέναλτι της Λυών, αλλά και πώς θα τα εκτελέσουν.

Έχοντας παρακολουθήσει τα πέναλτι που κτύπησε η Λυών τα τρία τελευταία χρόνια, ήταν σε θέση να ενημερώσει τον τερματοφύλακα της ομάδας του σε ποια πλευρά να πέσει. Έτσι έπιασε ο Χιώτης δύο πέναλτι και έστειλε την ομάδα στους προημιτελικούς.
Η πρώτη σκηνή έδειξε αυτό που μας αρέσει να λέμε «ψυχή» στο γήπεδο, την αποφασιστικότητα και το πάθος που θέλει ο κάθε φίλαθλος να βλέπει. Η δεύτερη έδειξε τη σοβαρότητα, την ψυχραιμία και τον επαγγελματισμό της ομάδας. Η στήλη αυτή είχε γράψει και παλαιότερα πως η «ψυχή» κάνει εκείνο το «κλικ» που φέρνει τη νίκη. Χωρίς, όμως, μια σωστή λειτουργία, σωστούς μηχανισμούς και αυτοματισμούς και σωστή ψυχρή προετοιμασία, δεν μπορεί η ψυχή να σε σώσει: Ο Χιώτης, αν είχε ψυχή χωρίς προετοιμασία, δεν θα έπεφτε στη σωστή πλευρά στα τέσσερα από τα πέντε πέναλτι Λυών. Ο Μαντούκα, αν δεν είχε «ψυχή» δεν θα έβγαζε την κούρσα που έφερε το γκολ, αν δεν ήξερε όμως τη δουλειά του, θα άρχιζε λίγο πιο αργά την κούρσα και αντί για γκολ, θα είχαμε ευκαιρία.

Η νίκη του ΑΠΟΕΛ, αλλά και όλη του η πορεία, δείχνει με ένα απλό και εύκολα κατανοητό τρόπο το αποτέλεσμα αυτής του επαγγελματισμού και της σοβαρότητας. Και, όπως γράφτηκε πρόσφατα, το φετινό «παραμύθι» του ΑΠΟΕΛ δεν είναι η μόνη «κυπριακή» ιστορία αυτού του είδους. Προφανές παράδειγμα είναι, φυσικά, το νόμπελ του Χριστόφορου Πισσαρίδη. Έχουμε, όμως, πολλούς επαγγελματίες, ερευνητές, επιστήμονες και αναλυτές που «παίζουν» σε επίπεδο ανάλογο της επιτυχίας που πέτυχε ο ΑΠΟΕΛ πριν από μερικές ημέρες. Ακόμα και στη μέτρια πολιτική έχουμε «εκπροσώπηση» σε ύψιστο επίπεδο και μάλιστα με πολύ όμορφα και δύσκολα «γκολ».

Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη σκηνή από το ΓΣΠ. Ένα τσούρμο -μέτρησα 14- από «οπαδούς» μπήκαν στο γήπεδο παράτυπα, δήθεν για να πανηγυρίσουν. Αυτή η αγνή, ανόθευτη βλακεία αντιπροσωπεύει το άλλο μας πρόσωπο. Εκείνο της μετριότητας, της ηλιθιότητας, του εγωκεντρισμού, της μανίας να τιμωρούμε ακριβώς εκείνα στο όνομα των οποίων δρούμε απλώς για να κάνουμε την καλή μας. 

Αυτή ακριβώς η μετριότητα –ατόμων, οργανώσεων, θεσμών και υπευθύνων– καταδικάζει την κατά τα άλλα ικανότατη Κύπρο στις χαμηλές επιδόσεις. Σε τιμωρίες από εκείνους που κρατούν τον λογαριασμό, αλλά και σε υποβάθμιση της προσπάθειας των άλλων. Ο εγωισμός των μετρίων πάντοτε έβαζε τον τόπο κάτω από τις περιστάσεις. Θυμάστε πώς υποτιμήθηκε το νόμπελ του Πισσαρίδη ή πώς μειώνονται προσωπικότητες που τυγχάνουν διεθνούς σεβασμού…

Το πιο περίεργο είναι πως, σε αντίθεση με μερικά μεμονωμένα παραδείγματα, ένα εκ των οποίων είναι, προφανώς και ο ΑΠΟΕΛ (αν και προέρχεται από τον σφόδρα προβληματικό χώρο του ποδοσφαίρου) οι πιο πολλοί οργανισμοί, θεσμοί και προσωπικότητές μας λειτουργούν με αυτή την ίδια μετριότητα.

Μία ματιά στο Εθνικό Συμβούλιο, στις φυλακές, στις Κυπριακές Αερογραμμές και στην ΑΗΚ, δείχνει το εύρος του προβλήματος. Ακόμα και στο χαλούμι είδαμε τα ίδια…

Η μετριότητα, η διαφθορά και η διαπλοκή είναι παντού. Η ατιμωρησία, αλλά και η ανοχή των ίδιων των πολιτών, τα εντείνει. Και, ναι, οι πολίτες έχουν τη δική τους ευθύνη. Διότι μπορεί μεν να φωνάζουν, αλλά μόλις κοντέψουν οι εκλογές και οι υποσχέσεις («ξέρεις εσύ») μαντρίζονται μετά χαράς.

Το πρόβλημα με τη μετριότητα είναι πως αυτή αναπαράγεται πολύ πιο αποτελεσματικά από την ικανότητα. Και το όλο «σύστημα» στην Κύπρο, με το ρουσφέτι στην κορυφή της πυραμίδας του, βολεύει, πάνω από όλα, τους μέτριους, σε βάρος των ικανών.

Κι αυτός είναι ο λόγος, που μετά από μία ονειρεμένη βραδιά, το ξύπνημα της Πέμπτης δεν έφερε και κάποιο εκνευρισμό: Γιατί δεν είμαστε σε όλα έτσι;

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και το ΜΔΠ. Και, πάνω από όλα τα έσοδα από το φυσικό αέριο πρέπει να μείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s