Ή στραβός είναι ο γιαλός ή κοντεύουν εκλογές… (Το 64ο…)

Το 2000, ο Λιονέλ Ζοσπέν και η Μαρτίν Ωμπρί, έκριναν για κάποιο περίεργο λόγο πως, με την οικονομία να κινείται στις παρυφές της ύφεσης, το πρόβλημα της ανεργίας θα μπορούσε να λυθεί με σειρά μέτρων που να δυσκολεύουν τις προσλήψεις, σε συνδυασμό με τη μείωση της εργάσιμης εβδομάδας σε 35 ώρες.

Η λογική που ακολούθησαν, τότε, ήταν απλή: Η οικονομία (οι επιχειρήσεις) έχουν «χ» παραγωγή τον χρόνο. Για να βγει αυτή η παραγωγή, εργάζονται «ψ» αριθμός εργαζομένων επί 39 ώρες την εβδομάδα. Εάν, λοιπόν, οι εργαζόμενοι, αντί να εργάζονται 39 ώρες την εβδομάδα, εργάζονται 35, τότε οι επιχειρήσεις θα πρέπει να απασχολήσουν επιπλέον κόσμο για να παράγουν τη συνολική «χ» παραγωγή τους.

Στραβομάρα τους.

Στο τέλος, με τη μείωση της εργάσιμης εβδομάδας, απλούστατα μειώθηκε η συνολική παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα όσοι εργάζονταν ήδη, αναγκάστηκαν να εργάζονται πιο σκληρά. Με την πίτα να έχει συρρικνωθεί, η οικονομία ταλαιπωρήθηκε, οι άνεργοι αυξήθηκαν και οι υφεσιακές τάσεις έγιναν μόνιμο γνώρισμα της γαλλικής ζωής.

Το λάθος που έκαναν οι Γάλλοι σοσιαλιστές, ήταν να υποθέσουν πως η συνολική παραγωγή ήταν δεδομένη. Με το ΑΕΠ σταθερό, και τον κάθε εργαζόμενο να εργάζεται λιγότερες ώρες θα αναγκάζονταν οι επιχειρήσεις να αυξήσουν την απασχόληση. Το κόλπο, όμως, είναι να αυξάνεις το ΑΕΠ και στην προκειμένη περίπτωση, το ΑΕΠ μειώθηκε.

Κάτι παρόμοιο βλέπουμε και στην Κύπρο. Πρώτα, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τις επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν ανέργους. Χωρίς καμία σκέψη για τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο περιθώριο, και με όλα τα άλλα δεδομένα να λειτουργούν ως αντικίνητρα για την απασχόληση, η κυβέρνηση δεν κατάφερε τίποτε παραπάνω από το να χρηματοδοτήσει όσους ούτως ή άλλως σχεδίαζαν προσλήψεις. Σήμερα, μάλιστα, ανανεώνει το μέτρο αυτό, προς τέρψιν μεν των επιχειρηματιών, όχι όμως προς όφελος των ανέργων.

Μετά, έκρινε πως θα έπρεπε να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός: Δηλαδή να δημιουργηθεί νέο αντικίνητρο για τη νόμιμη απασχόληση.

Το τελευταίο φρούτο που ακούσαμε, ήλθε την περασμένη εβδομάδα, με την κρίση πως η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης λειτουργεί εις βάρος των νέων και πως αυξάνει την ανεργία. Αυτή η θέση θυμίζει το 35ωρο του Ζοσπέν, δεν έλαβε υπόψη μία σειρά από σημαντικά δεδομένα.
Πρώτο, το γενικότερο σύστημα συντάξεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, δημιουργεί φοβερές πιέσεις στα δημόσια οικονομικά και το σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η αραίωση που παρακολουθούμε εδώ και καιρό. Οι αυξημένες δαπάνες ασκούν πιέσεις, όχι μόνο στα επιτόκια και στη ρευστότητα, αλλά και στην ανάπτυξη.

Όλες οι εκτιμήσεις δείχνουν πως το ποσοστό εξάρτησης λόγω ηλικίας, δηλαδή οι συνταξιούχοι ως ποσοστό των εργαζομένων, θα αγγίξει το 30% έως το 2025, και το 43% έως το 2050. Σε αυτούς τους νέους που σήμερα παραπονιούνται πως τους τρώνε τις θέσεις όσοι δεν θα αφυπηρετήσουν γρήγορα, κανείς δεν τους είπε, ακόμα, ποιος θα πληρώνει τις συντάξεις όταν, κατά τη διάρκεια της εργάσιμής τους ζωής, θα έχουμε 2 συνταξιούχους για κάθε 5 εργαζόμενους.

Έως το 2050, με τα σημερινά δεδομένα εκτιμάται πως οι συντάξεις θα απορροφούν το 30,8% της κατά κεφαλή παραγωγής ανά εργαζόμενο. Κι αυτό, πριν από τους άλλους φόρους και πριν από τις αυξήσεις που θα πρέπει να γίνουν στις συντάξεις για να αντέχεται το κόστος του γήρατος σε μία χώρα χωρίς ασφάλιση υγείας.

Δεύτερο, με την αύξηση του ορίου, κερδίζει η οικονομία τις υπηρεσίες μερικών από τους πιο έμπειρους –και ικανούς– εργαζόμενούς της. Σε αντίθεση με τη σύνταξη, ο μισθός που θα παίρνουν αυτοί, λαμβάνεται έναντι υπηρεσιών και έτσι ασκεί θετικές πιέσεις στην οικονομία.

Τρίτο, το συνταξιοδοτικό σύστημα και οι κοινωνικές ασφαλίσεις, δεν κτίστηκαν έχοντας υπόψη τα σημερινά δεδομένα. Σήμερα, το προσδόκιμο ζωής κατά τα 65α γενέθλια, είναι 20,9 χρόνια για τις γυναίκες και 18,1 χρόνια για τους άνδρες.. Όταν στήνονταν αυτά τα συστήματα, το προσδόκιμο ζωής στο 60ό έτος, ήταν πέντε χρόνια. Δηλαδή, οι συντάξεις πληρώνονται για τους άνδρες, περίπου 15 χρόνια περισσότερα από όσα προβλέπει το σύστημα.

Τέλος, η στάση του ΑΚΕΛ έχει και μία δόση ψέματος. Κι αυτό, διότι η κυβέρνησή (του), πήγε στις Βρυξέλλες, όπου ψήφισε και υπέγραψε τα συμπεράσματα για την κυπριακή οικονομία. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και η «συμβουλή» –την οποία δεχθήκαμε, αφού η απόφαση ήταν ομόφωνη– πως η Κύπρος πρέπει να διορθώσει το συνταξιοδοτικό της ούτως ώστε αυτό να συνάδει με το προσδόκιμο ζωής.

Προφανώς, ψηφίσαμε και υπογράψαμε το κείμενο, αλλά δεν είχαμε καμία πρόθεση να τιμήσουμε την υπογραφή μας…

Το πιο απλό, πέρα από την ατιμωτική στάση της κυβέρνησης που αδιαφορεί για την υπογραφή της, είναι πως απλούστατα δεν μπορεί να αντέξει το πορτοφόλι μας την αποφυγή της αύξησης του ορίου αφυπηρέτησης. Το μόνο ερώτημα είναι πότε θα πάμε στο 67ο. Όχι επειδή μας αρέσει, αλλά επειδή πρέπει.

Από την άλλη, όμως (πώς να το κάνουμε;) κοντεύουν κι εκλογές…

Επίσης, πρέπει να δούμε πώς προχωράει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και πάνω από όλα, τα έσοδα από το φυσικό αέριο πρέπει να μείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s