«Rien»!

 Στις 14 Ιουλίου 1789, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, κατάγραψε με μία απλή αναφορά τα συμβάντα της ημέρας: «Σήμερα, τίποτε». Μέχρι το τέλος της ημέρας, η Βαστίλη είχε πέσει και η Γαλλική Επανάσταση έμπαινε στη δεύτερη, πιο ακραία φάση της, η οποία του στοίχησε, κυριολεκτικά, το κεφάλι.

 

Ο Λουδοβίκος είχε αρκετές προειδοποιήσεις για τις εξελίξεις. Μόλις δύο ημέρες πριν από την πτώση της Βαστίλης, ο Λουδοβίκος είχε ενημερωθεί για την κατάσταση που επικρατούσε στο Παρίσι, από τον μεταρρυθμιστή δούκα του Rochefoucauld-Liancourt. Εκείνη την ημέρα, μετά την προσωρινή απόλυση του υπουργού Οικονομικών, Νέκερ, (ας πούμε για λόγους υγείας), ο επαναστάτης Καμίλ Ντεσμουλάν κάλεσε το πλήθος να χρησιμοποιήσει τη βία για να επιτευχθούν οι στόχοι του. Στο παλάτι του Τουλιερί έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις, με δύο νεκρούς. Διερωτήθηκε, προς τον δούκα που τον ενημέρωνε, εάν η Γαλλία είχε εξέγερση.

 

«Μεγαλειότατε, έχουμε επανάσταση». 

Τίποτε, όλα καλά...

 

Την περασμένη εβδομάδα, μετά την πρώτη του επίσκεψη στα όργανα της Ε.Ε., ο νέος υπουργός Οικονομικών, Βάσος Σιαρλής, επέστρεψε στην Κύπρο πολύ προβληματισμένος. Είδε, από πρώτο χέρι, πως είχαμε χάσει και την τελευταία ρανίδα αξιοπιστίας και πως η κατάσταση είναι, πλέον, οριακή. Υποσχέσεις, δεσμεύσεις, και άλλα λόγια δεν περνάνε πλέον, αφού όλοι έμαθαν πια πως δεν σημαίνουν και πολλά.

 

Έμαθε, επίσης, πως οι επενδυτές για τις κυπριακές τράπεζες κάνουν πίσω, πως το κράτος πρέπει να κάνει άμεση διαχείριση των ρευστών του για να μην μείνει κόσμος απλήρωτος και πως οι ιδιώτες δανειστές μας, κάνουν δεύτερες σκέψεις.

 

Ο κ. Σιαρλής γνωρίζει πόσο κοντά βρίσκεται η Κύπρος στο «χειρότερο σενάριο», με τον Μηχανισμό να αποτελεί, για δεύτερη φορά, κάτι περισσότερο από πιθανότητα. Την προηγούμενη φορά, μπροστά στις αναφορές για Μηχανισμό, η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει πως αυτά τα λόγια είναι επιστημονικής φαντασίας, για να την αδειάσει ο τότε υπουργός Οικονομικών, λέγοντας πως «πρώτιστο μέλημά» του ήταν «να αποφύγουμε τον Μηχανισμό». Στο τσακ, και με το ρωσικό δάνειο υπό μάλης, τη γλυτώσαμε. Αυτή τη φορά, εξαρτιόμαστε πλήρως από ένα μεγαλοεπιχειρηματία του Καναδά.

 

Εν τω μεταξύ, αυτή η κατάσταση κάτι μας θυμίζει από Λουδοβίκο. Όπως αυτός έγραφε στο ημερολόγιό του τι θήραμα πυροβόλησε, τι ταξίδια έκανε και τι επισκέψεις είχε στις 14 Ιουλίου,  σημειώνοντας «τίποτε» έτσι και η δική μας κυβέρνηση ασχολείται με άσχετα πράματα. Μάλιστα, η επιμονή πως για όλα φταίει ο Ορφανίδης –ακόμα και για τα επιτόκια που η ίδια η κυβέρνηση πιέζει προς τα πάνω με τον δανεισμό της από την εγχώρια αγορά– δείχνει πως η έγνοιά της δεν βρίσκεται στα μακροσκοπικά προβλήματα του τόπου, τα οποία μας κοιτάζουν κατάματα.

 

Ακόμα και η φιλική προειδοποίηση Παπαδήμου δεν φαίνεται να έπιασε τόπο, τη στιγμή που η αρνητική διάθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη ρευστότητα και τα ομόλογα, αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Και, εν τω μεταξύ, όλες οι προθέσεις του Προεδρικού, ακόμα και μπροστά στις ανησυχίες στελεχών του ΑΚΕΛ, δείχνουν πως στο ημερολόγιο του Προέδρου, γράφει απλώς «rien».

 

Εάν τελικά ολοκληρωθεί το δάνειο που ήταν προγραμματισμένο για τις 27 Μαρτίου προς τους ξένους ιδιώτες επενδυτές, ίσως να τη βγάλουμε καθαρή για μερικούς ακόμα μήνες. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι πλέον αμφίβολο και εν πάση περιπτώσει, τα θεμελιώδη προβλήματα της οικονομίας παραμένουν ως είχαν, με μικροαλλαγές και μπαλώματα. Το ύποπτο αποτέλεσμα είναι πως, όπως πάμε, είτε θα έχουμε πραγματική τραπεζική κρίση κοντά στις εκλογές, είτε θα έχουμε αληθινή δημοσιονομική κρίση μετά από αυτές: Μία σκέψη πραγματικά τρομακτική που και ο πιο κυνικός φοβάται να την ακολουθήσει ώς το τέλος της.

 

Η κατάσταση ίσως να σώζεται, ίσως και όχι. Αλλά, τις όποιες ελπίδες απομένουν, οφείλει η κυβέρνηση να τις ακολουθήσει: Πρώτο, να σκεφτεί πολύ σοβαρά τις αποφάσεις της για τη διαδοχή στην Κεντρική. Δεύτερο, να αντιδράσει στο νομοσχέδιο του Νικόλα Παπαδόπουλου για την κατάθεση ελλειμματικών προϋπολογισμών, και να το ενισχύσει δίνοντάς του χαρακτήρα συνταγματικής ρύθμισης για να μην μπορεί να ανακληθεί ο νόμος αργότερα. Τρίτο, να κόψει την ΑΤΑ για τους υψηλόμισθους ή να κάνει κάποια άλλη διορθωτική κίνηση για την πολυδάπανη και κοινωνικά άδικη σημερινή της μορφή. Τέταρτο, να προχωρήσει, όχι πάλι το γνωστό κόλπο που χρησιμοποιείται για την αδράνεια –τον «διάλογο»– αλλά με άμεσα μέτρα, για τα δημόσια οικονομικά και δη τις δαπάνες. Αν, ακόμα, δεν θέλει να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, τότε οφείλει να ακολουθήσει μια από τις άλλες δύο λύσεις, στις οποίες αναφέρθηκε και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, Πάμπος Παπαγεωργίου: Να αυξήσει τις εισφορές, ή να μειώσει τις συντάξεις.

 

Με τέτοιες κινήσεις στο άμεσο μέλλον, θα μπορέσει, ίσως, να πείσει πως είμαστε μία χώρα που θέλει να λύσει τα προβλήματά της. Ακόμα και μία νέα «αρπαχτή» με επενδυτές, που είναι αμφίβολο αν θα γίνει, δεν αλλάζει αυτή την ανάγκη. Εν τω μεταξύ, φαίνεται πως κάποιος στο Προεδρικό θα πρέπει να πει «Πρόεδρε, δεν έχουμε ύφεση. Έχουμε κρίση». Επειγόντως.

 

Επίσης, πρέπει να δούμε πώς προχωρεί το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και, πάνω από όλα, τα έσοδα από το φυσικό αέριο πρέπει να μείνουν αυστηρώς εκτός προϋπολογισμού.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s