Το γέννημα της κουνέλας…

Το πρόβλημα με τα κουνέλια είναι πως αναπαράγονται όπως τα κουνέλια. Όταν τον Οκτώβριο του 1859 ο Τόμας Ώστιν, Άγγλος μετανάστης στην Τασμανία, ζήτησε από τον ανιψιό του να του στείλει 12 κουνέλια, 5 λαγούς και 70 πέρδικες, δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε.

Μέσα σε δέκα χρόνια, πολλά είδη αυστραλιανής πανίδας εξαφανίστηκαν, ενώ η ζημιά στη χλωρίδα ήταν ανυπολόγιστη. Σοδειές καταστράφηκαν, ενώ με το φάγωμα των ριζών και την αποψίλωση ολόκληρων εκτάσεων, σημαντικό πρόβλημα δημιουργήθηκε και με τη διάβρωση του εδάφους. Η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη, που μέχρι σήμερα οι αυστραλοί μιλούν για την «πανούκλα των κουνελιών».

Ο κ. Ώστιν ήθελε, απλώς, να δημιουργήσει ένα μικρό πληθυσμό από θηράματα στο τεράστιο ράντσο του, για να μπορεί να ασκήσει το αγαπημένο του χόμπι, το κυνήγι.

Δώδεκα όμορφα, αθώα κουνελάκια...το πρόβλημα με τα κουνέλια είναι πως αναπαράγονται όπως τα κουνέλια...

Μερικές φορές, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα από ό,τι φαίνονται. Οι μεγάλες αλλαγές έρχονται σε μικρές δόσεις, που αρκούν για να ανατρέψουν την ισορροπία. Κάτι παρόμοιο έγινε και με τους κυπρίνους στις ΗΠΑ, ενώ στην ανθρώπινη ιστορία τέτοια «δώδεκα κουνέλια» υπήρξαν πολλά: η μηχανή του Ντίζελ, ο αναβολέας των Μογγόλων, το λατίνι των Πορτογάλων…

Κάθε φορά, μια μικρή αλλαγή είχε μεγάλες προεκτάσεις, διότι άλλαζε κάποια δεδομένα τα οποία δημιουργούσαν μια ισορροπία.

Πριν από δύο χρόνια, η κυβέρνηση, αντιμέτωπη με το γεγονός ότι τα νούμερα δεν της έβγαιναν, επιχείρησε να αυξήσει τον εταιρικό φόρο κατά 10%. Το επιχείρημα, τότε, ήταν πως μια αύξηση της μίας εκατοστιαίας μονάδας (από το 10% στο 11%) δεν είναι αρκετά μεγάλη για να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στις επιχειρήσεις.

Αυτή η στήλη είχε διαφωνήσει έντονα με την τότε απόφαση της κυβέρνησης. Κι όχι διότι η αύξηση ήταν μεγάλη, αλλά διότι δημιουργούσε ερωτήματα: Και μετά; Εάν η αύξηση του εταιρικού φόρου ήταν μέρος ενός ολοκληρωμένου πλάνου για αντιμετώπιση της κρίσης, τότε θα είχε κάποια λογική. Μάλιστα, θα ήταν ευκολότερα αποδεκτή και μια μεγαλύτερη αύξηση στον εταιρικό φόρο. Το μόνο μήνυμα που έδινε, όμως, ήταν πως αυτό είναι το πρώτο μέτρο και πως θα ακολουθήσουν κι άλλα, αφού οι δύσκολες αποφάσεις που θα λύσουν το πρόβλημα δεν λαμβάνονται, με αποτέλεσμα να μη λύνεται το πρόβλημα.

Έτσι, η προσδοκία που δημιουργούσε η πρόταση δεν ήταν πως η κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, αλλά πως η κυβέρνηση θα αυξήσει κι άλλο τους φόρους: Δεν ανησυχείς για τα πρώτα εκείνα δώδεκα κουνέλια, αλλά για το γέννημα της κουνέλας, τις επιδράσεις μιας μικρής αύξησης, τις οποίες εκ πρώτης όψεως δεν τις βλέπεις.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την αύξηση του κατώτατου μισθού. Το θέμα δεν είναι τα 15 ευρώ τον μήνα. Το ποσό είναι σχετικά μικρό και η αύξηση στην ανεργία θα είναι μεν υπαρκτή, αλλά δεν θα είναι μεγάλη. Το πρόβλημα είναι πως η κυβέρνηση αυξάνει τον κατώτατο μισθό για δεύτερη φορά μέσα σε 53 εβδομάδες.

Το ερώτημα για τους εργοδότες δεν είναι τα 15 ευρώ. Το ερώτημα είναι πως, με την αύξηση να έχει φτάσει το 4,7% μέσα σε ένα χρόνο και κάτι, δεν μπορούν να ξέρουν πόσο θα αυξηθεί και στη συνέχεια. Αυτή η επίπτωση είναι απτή, ιδίως σε μια εποχή κατά την οποία άλλοι κάνουν απολύσεις και άλλοι παγώνουν τις προσλήψεις, με αποτέλεσμα η ανεργία να φτάνει σε επίπεδα που δεν έχουμε ξαναδεί στην Κύπρο. Εν πάση περιπτώσει, η αύξηση των κατώτατων μισθών όταν έχεις πρόβλημα ανεργίας, μόνο γκριμάτσες μπορεί να προκαλέσει.

Επιπλέον, η κίνηση της κυβέρνησης, με τα 15 ευρώ, δεν μπορεί να νοηθεί ως «κοινωνική πολιτική», αφού με αυτό το ποσό σίγουρα δεν ανακουφίζονται όσοι το έχουν ανάγκη. Τελικά, μόνο ως προεκλογική κίνηση μπορεί να εκληφθεί, με τη λογική πως δίνεται «ΑΤΑ» στους χαμηλόμισθους. Και, σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση υποφέρει (ας ρωτήσουν τον Σιαρλή) από την ολική απώλεια της αξιοπιστίας της όσον αφορά στα μέτρα που προτίθεται να λάβει για την οικονομία, κινήσεις που ερμηνεύονται εύκολα ως προεκλογικές, κάνουν τεράστιο κακό.

Ένα άλλο ζήτημα που τίθεται –το οποίο είχε τεθεί και όταν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός– είναι πως αυτή η κίνηση δημιουργεί πιέσεις υπέρ της αδήλωτης και παράνομης εργασίας, αλλά και υπέρ της καταπάτησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αυτές οι πιέσεις αφορούν, προφανώς, κυρίως τους εργαζόμενους εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι. Δηλαδή, εκείνους που θέλει αυτή η πολιτική να προστατέψει με 15 ευρώ. Δεν είναι δύσκολο να φτάσει κανείς στο συμπέρασμα πως η ζημιά στους χαμηλά αμειβόμενους είναι πολύ μεγαλύτερη από 15 ευρώ κατά κεφαλή…

Εάν η αύξηση γινόταν μια κι έξω, και εάν μαζί με την αύξηση ανακοινωνόταν μια μαζική καμπάνια κατά της αδήλωτης και παράνομης εργασίας, με μέτρα που να είναι αποτρεπτικά (π.χ. κάρτα εργασίας για αλλοδαπούς) και με ποινές που να σπάζουν κόκκαλα για τους εργοδότες που παρανομούν, η κίνηση θα είχε μια λογική και θα απέφερε και αποτελέσματα για εκείνους που έχουν ανάγκη.

Αντ’ αυτού, η κίνηση θυμίζει τον Ώστιν, που έγραψε στον ανιψιό του: «Η εισαγωγή λίγων κουνελιών δεν θα κάνει κακό…».

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει προσεκτικά το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί δεσμευτικό ΜΔΠ. Και τα έσοδα του φυσικού αερίου να μείνουν αυστηρώς μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “Το γέννημα της κουνέλας…

  1. Οι χαμηλόμισθοι είναι τα εννιά επαγγέλματα που αφορά η υπουργική διάταξη; Οι νέοι, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, μηχανικοί, τι είναι; Κοροιδευόμαστε. Και το ονομάζουμε και φιλολαική πολιτική; Τσέκαρε και το δικό μου ιστολόγιο, για την άποψη μου για τον κατώτατο μισθό στην Κύπρο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s