Μυρίζει μπαρούτι…

Εδώ που φτάσαμε, δεν χρειαζόμαστε οικονομολόγους. Οι ανάγκες της κυπριακής οικονομίας είναι δεδομένες και καλά γνωστές. Οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στο δημόσιο είναι δεδομένες και ήπιες, είναι απλές και σαφείς και σε μεγάλο βαθμό δεν θα επηρεάσουν κανένα, εκτός από τους πιο προνομιούχους.

Πού μου νέφκουν, πού πάω…

Το διπλό πρόβλημα της κυπριακής οικονομίας, τα δημόσια οικονομικά και το τραπεζικό σύστημα, είναι δεδομένο και σε όλους (σχεδόν) αποδεκτό. Όσον αφορά στο τραπεζικό σύστημα, οι μακροπρόθεσμες αποφάσεις πρέπει να γίνουν προσεκτικά και με σχεδιασμό, αλλά η εξυγίανση του δημοσίου περνά από καλά χαρτογραφημένα νερά και δεν υπάρχει φόβος του άγνωστου. (Και η λέξη «εξυγίανση», είναι σημαντική- μιλάμε για παθογένειες που πρέπει να διορθωθούν πριν μας στείλουν στον τάφο).

Η επιμονή, όμως, της κυβέρνησης, να μην κάνει τα πιο απλά για να βοηθήσει τον τόπο –και πάνω από όλα εκείνους που ανήκουν στα «λαϊκά στρώματα- που οι κυβερνώντες επιμένουν, περιέργως, πως στηρίζουν, δεν έχει λογική. Μάλιστα, το γεγονός ότι ακούμε όλο και πιο συχνά, και όλο και από πιο σοβαρούς ανθρώπους, διάφορες θεωρίες συνωμοσίας για τις προθέσεις της κυβέρνησης, θα πρέπει να μας ανησυχήσει.

Η προσπάθεια ήταν και είναι να δοθεί το μήνυμα πως φταίνε μόνο οι τράπεζες. Οι τράπεζες φταίνε για πολλούς λόγους. Ήταν απρόσεκτες, έδιναν δάνεια με την μεγαλύτερη ευκολία και χωρίς τον στοιχειώδη έλεγχο, ξεγελούν με το παραμικρό τους πελάτες τους, ανοίγονται όπου μυριστούν εύκολα κέρδη. Αλλά αυτό το ζήτημα, αν και μεγάλο, δεν είναι το μοναδικό που βασανίζει την οικονομία. Το επιχείρημα πως τα δημόσια οικονομικά «είναι μια χαρά», στο οποίο περιέργως επιμένει ο κ. Χριστόφιας, δείχνει ένα από δύο πράγματα: πλήρη αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα ή εσκεμμένη παραπλάνηση του λαού για τα βαθύτερα προβλήματα της Κύπρου.

Παράδειγμα –και μάλιστα κλασικό- αποτελεί το σύστημα των συνεργατικών, το οποίο παραμένει χωρίς πραγματική εποπτεία και το οποίο –αυτή η στήλη το έχει ξαναγράψει- θα αποτελέσει το επόμενο Μαρί. Αλλά η κυβέρνηση, για κομματικούς, προεκλογικούς ή και άλλους χαζούς λόγους-κολλήματα, επιμένει πως δεν θέλει εποπτεία. Καλή μας τύχη.

Όταν τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε, αντί να βγάλει προς ενοικίαση τη χώρα (αφού δεν είναι προς πώληση), να πάει στον Μηχανισμό, η επόμενη σχεδόν δήλωση ήταν πως μπορεί να αποσύρουμε την αίτηση. Εν τω μεταξύ, αναζητούνται προσφορές ενοικιαγοράς από Πεκίνο και Μόσχα για να μπορεί να έχει η κυβέρνηση «διαπραγματευτικό μοχλό». Δηλαδή, και πάλι να μην κάνει μέτρα.

Και όχι φόρους, περικοπές σε συντάξεις, χαράτσια και μείωση μισθών που να τσακίζει κόκαλα, αλλά λόγου χάρη, να μην δίνει ΑΤΑ σε όσους έχουν εισόδημα των 5.000 και 6.000 ευρώ.

Αυτή είναι μια προσπάθεια που, όχι μόνο θα αποτύχει –όπως ξεκαθάρισε και ο Σιαρλή χτες και όπως λένε τα σαφή μηνύματα από Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και ΔΝΤ- αλλά είναι και επικίνδυνη.

Το Eurogroup χτες κατέστησε σαφές πως δεν χωράνε άλλες εξυπνάδες στην διαχείριση του προβλήματος της Κύπρου. Οι τράπεζες θα πρέπει να διορθώσουν τις δικές τους εξυπνάδες, αλλά το δημοσιονομικό πρόβλημα βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή που βρισκόταν από το 2008. Αν μάλιστα κατάφερνε άλλη μια αναβολή η κυβέρνηση, αυτό μάλλον σήμαινε ένα ακόμα χειρότερο μνημόνιο το 2013 ή το 2014.

Το μόνο που κατάφερε η μέχρι σήμερα τακτική, είναι να δώσει όλα τα λάθος μηνύματα: Δεν θέλουμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα, αλλά να τα παραπέμψουμε στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Δεν μας ενδιαφέρει τί θα γίνει μετά, δεν μας ενδιαφέρει αν εξασφαλίζουμε το χειρότερο μέλλον για τον τόπο, αφού αυτό δεν θα φανεί πριν να πάμε σπίτι μας. Εν τω μεταξύ, ο τόπος είναι πέρα από διαθέσιμος για «ενοικιαγορά» και ξεπούλημα –φτάνει ο νέος μας αποικιοκράτης να μην απαιτήσει ένα πράμα: Να γίνουμε δυνατοί.

Η κατάσταση μύρισε μπαρούτι. Αν επιστρέψει ο Πρόεδρος στον Πλανήτη Γη, μπορεί να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αλλιώς, τρομάζει κανείς να σκεφτεί τις πραγματικές του προθέσεις, και που αυτές θα μας πάρουν.

Επίσης, ας κόψουν τα ψέματα για το ΓεΣΥ και να το προωθήσουν στ’ αλήθεια και να εκπονήσουν ΜΔΠ επιτέλους. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς. Όλους.

3 thoughts on “Μυρίζει μπαρούτι…

  1. Ο Άνταμ Σμιθ είχε αναφέρει πως τους ανθρώπους του διακρίνει μια τάση να υπερτιμούν τις πιθανότητες επιτυχίας τους και να υποτιμούν τις πιθανότητες αποτυχίας τους. Έτσι, με βάση τη συμπεριφορά τους συμπεραίνω πως η κυβέρνηση και τι κόμμα που τη στηρίζει ποντάρουν σε ένα και μόνο πράγμα: στα έσοδα από τα αέρια. Είναι δηλαδή πρόθυμοι να παίξουν κορώνα γράμματα το σήμερα και το αύριο βασιζόμενοι στους ευσεβοποθισμούς μιας άδηλης μεθαυριανής μέρας. Μακάρι δηλαδή η κωλοφαρδία που ευλογούσε την Κύπρο τόσα χρόνια να συνεχιστεί αλλά το βλέπω χλωμό κρίνοντας τον τρόπο με τον οποίο προκαλούμε την τύχη μας τελευταία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s