Όλη μέρα κλάνει….

Όταν μας λένε πως τα μέτρα δεν θα πλήξουν κανένα, λένε ψέματα. Από την άλλη, αν επιτέλους λάβουν τα μέτρα που χρειάζονται, το πάτημα αυτό στον λαιμό μας θα είναι κάτι το θετικό…Όπως λέμε τράβα με κι ας κλαίω…

Όταν γραφόταν αυτό το κείμενο, η Κύπρος βρισκόταν προ Μηχανισμού. Ή δανείου. Η χώρα, πιεσμένη από την κατάσταση της Λαϊκής, δεν μπορεί άλλο να αναβάλλει την ώρα της κρίσεως στα δημόσια οικονομικά. Την ίδια στιγμή, όμως, ακόμα και εάν η Λαϊκή ως δια μαγείας έλυνε τα προβλήματά της, η Δημοκρατία θα είχε μπροστά της ένα σοβαρό πρόβλημα.

Ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας, εντός 100 ημερών από την ανάληψη της προεδρίας, θα κληθεί να βρει 1.5 δισ. ευρώ σε δανεισμό. Αυτό θα πρέπει να γίνει πριν τις 3 Ιουνίου του χρόνου, και τα δάνεια αυτά τα κρατούν κυρίως ξένοι, γι αυτό δεν θα μπορεί να «μιλήσει» με τους συνήθεις υπόπτους (συνεργατικά, τράπεζες, ταμεία προνοίας και βάλε) για να του ανανεώσουν τα δάνειά του.

Από αυτή την εικόνα και μόνο, προκύπτει πως το άμεσο ζήτημα δεν είναι και το σοβαρότερο. Αν πήγαμε Μηχανισμό από την ημέρα που γράφεται το κείμενο μέχρι την έκδοσή του (πράμα κάτι παραπάνω από πιθανό), τότε πολύ πιθανόν σε λίγο καιρό να μιλάμε για το «πρώτο» μνημόνιο, πριν το δεύτερο που θα αφορά αποκλειστικά το δημόσιο χρέος. Εξάλλου και ο Υπουργός Οικονομικών ανταπέδωσε στο Προεδρικό το άδειασμα που του έκαναν, λέγοντας το ίδιο πράμα, ότι δηλαδή δεν πάμε Μηχανισμό μόνο για τις τράπεζες, αλλά και για τα δημόσια οικονομικά.

Το βαθύτερο ζήτημα, όμως, είναι άλλο. Ό,τι κι αν γίνει, θα πρέπει να λάβουμε μέτρα. Όχι εύκολα και απλά και μικρό περικοπές εδώ κι εκεί, αλλά ουσιαστικά μέτρα. Και, η κάθε αναδιάρθρωση είναι πάντα επώδυνη. Όταν λένε πως «δεν θα πλήξουν κανένα εργαζόμενο», όλοι ξέρουμε πως αυτό είναι ψέμα και μάλιστα καρφωτό. Δεν μπορείς να ξηλώσεις χρονίζοντα προβλήματα χωρίς να έχεις μετατοπίσεις, με μειώσεις μισθών, ανεργία και ύφεση. Από την άλλη, όμως, αυτό είναι απαραίτητο.

Έρχεται κάποτε μια στιγμή όπου τα θεωρητικά, αυτά τα ανιαρά «το μέλλον μας», «τα παιδιά μας», «η επόμενη γενιά» σταματά να είναι θεωρητική ανησυχία. Έμαθα κι εγώ ξαφνικά πως όταν γεννήσεις αυτές οι πλαδαρές εκφράσεις αποκτούν όνομα, πρόσωπο και πανάκια. Σου χέζουν, σε ξυπνούν την νύχτα, κλαίνε ώρες γιατί θέλουν να κλάσουν (το λένε δήθεν κολικό. Πόρτος είναι).

Και, μεταξύ μπάνιου και πάνας, καταλαβαίνεις κάποια στιγμή πως αυτές οι εκφράσεις συνεπάγονται κι άλλα πράματα – κάποια στιγμή θα πρέπει όλες αυτές οι βλακείες που εμείς κληρονομήσαμε να ξηλωθούν. Κανένας δεν σοκαριζόταν στην Κύπρο με την παρεοκρατία που επικρατούσε, με τον νεποτισμό, με τις κλίκες που αλληλοβολεύονταν με δουλειές του Δημοσίου. Αυτή η αποθέωση των μετρίων δεν πείραζε και πολύ διότι υπήρχαν λεφτά για όλους, δουλειές για τα παιδιά και επιδόματα για όσους έκοβαν έξω από το φαγοπότι.

Νομίζω το Μαρί άνοιξε τα μάτια μας στο γεγονός ότι υπάρχει κόστος που πληρώνουμε –άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο- για την μετριότητα που ανεχτήκαμε χρόνια και για το γεγονός ότι θεωρούσαμε «λογικό» ο ανιψιός του χ να αρπάζει συμβόλαια του κράτους και ο αδερφός του ψ να διορίζεται εδώ κι εκεί.

Πλέον, το ίδιο πράμα συμβαίνει και στην οικονομία. Μαρί, αλλά σε slow motion. Και η διόρθωση του προβλήματος θα πλήξει εμάς, τα λεφτά μας, το lifestyle μας, τις δουλειές, τους μισθούς, τις διακοπές που θα πρέπει να κόψουμε. Αλλά αυτό θα γίνει, αν γίνει, για να σωθεί εκείνος ο έρωτας των 4 κιλών που όλη μέρα κλάνει.

Αν το αξίζει, μπορεί ο καθένας να κρίνει ξεχωριστά. Νομίζω όμως πως όλα αλλάζουν ξαφνικά στη ζωή μας, με τον πρώτο εμετό, το πρώτο μπάνιο και κυρίως το πρώτο χαμόγελο. Μπορεί, μάλιστα, να είναι και ένα πολύ ευχάριστο πέρασμα από μια πολύ οδυνηρή εμπειρία. Ένα είδος τοκετού, που να ετοιμάζει συνθήκες καλύτερες από τις σημερινές για εκείνη την αχάπαρη μάζα φτιαγμένη από σάρκα και προοπτική που ο καθένας ελπίζει να κρατήσει κάποια στιγμή.

Για τους πιο πάνω λόγους επίσης πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και πάνω από όλα, τα έσοδα από το φυσικό αέριο πρέπει να μείνουν μακριά από τους πολιτικούς.

Σημείωση: Το άρθρο γράφτηκε πριν ένα μήνα για το περιοδικό ΜΑΝ

9 thoughts on “Όλη μέρα κλάνει….

  1. Η πραγματικότητα θα φανεί όταν το παιδί θα έχει σπουδάσει πια και θα έχει επιστρέψει στην Κύπρο κι’εσύ, σχεδόν γέρος, μπροστά στο τηλέφωνο θα σκέφτεσαι: «Να πάρω τηλέφωνο τον Χ να κανονίσω μια δουλειά του παιθκιού μου στο δημόσιο;»

  2. Προφανώς είναι για το Μαν. Η Καθημερινή δεν δημοσιεύει πόρτους🙂

  3. Να χαίρεσε τον/την κλανιάρη/α σου. Η δική μου κλανιαρα εφτασε τα 9 κιλά και διερωτούμε αν το να μην της αφήσω χρέη είναι λιτότητα ή αν θα με θεωρεί (και ο υπόλοιπος κοσμος) τσιγγούνη επειδή θα (προσπαθώ) να ξοδεύω λιγότερα από όσα κερδίζω Το ίδιο διερωτούμε και σε εθνικό επίπεδο: είναι λιτότητα να σταματήσουμε να δανειζόμαστε από τα παιδιά μας;.

  4. Χαζομπαμπάδες κάτω των 10 κιλών: λοιπόν, μετά τα κιλά μετρούν τα χρόνια, και μετά τα χρόνια, μετρούν τα χρόνια *που εμείναν* και ο ετήσιος προϋπολογισμός για τη συνολική παιδεία τους. Στα 8 και 9 τους χρόνια, τώρα πια, ττικκάρω κάθε χρόνο που περνά, και χαίρομαι που τα καταφέραμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s