Δεν ήταν μια απλή πίκλα…

 

Ο καπετάν Τζένκινς πήρε πίσω το αφτί που του έκοψε ο Φαντίνιο και το έκανε ξιδάτο. Το διατήρησε, έτσι, μέχρι να επιστρέψει από τις ισπανικές ακτές στη Μεγάλη Βρετανία και επτά χρόνια αργότερα –το 1738– το παρουσίασε στο έκπληκτο Κοινοβούλιο, σοκάροντας τους ευγενείς Βρετανούς στη θέα του περίεργου αυτού ξιδάτου.

Όχι ακριβώς έτσι

Ο Τζένκινς ήταν καπετάνιος του «Ρεμπέκα», ενός εμπορικού σκάφους που κατηγορήθηκε το 1731 για πειρατεία. Όταν  το σταμάτησε ο Φαντίνιο, καπετάνιος του «Λα Ιζαμπέλα» της ισπανικής ακτοφυλακής, αυτός του έκοψε το αφτί, προσβάλλοντας μάλιστα και τον βασιλιά του: «Να πας να πεις στον βασιλιά σου πως το ίδιο θα του κάνω κι εκείνου, αν κάνει ό,τι έκανες εσύ».  

Το Κοινοβούλιο, σοκαρισμένο, θεώρησε την προσβολή των Ισπανών αφόρητη, έστω κι αν αυτή είχε γίνει επτά χρόνια νωρίτερα. Μετά από υστερικές πιέσεις, η αντιπολίτευση του σερ Ρόμπερτ Γουόλπολ ανάγκασε τον πρωθυπουργό να κηρύξει πόλεμο στους Ισπανούς. Έτσι άρχισε ο «πόλεμος του αφτιού του Τζένκινς», έχοντας ίσως την πιο παλαβή αφορμή στη μακρά ιστορία των παλαβών αφορμών για πολέμους.

Πέρα από το ξιδάτο αφτί του Τζένκινς, όμως, οι αιτίες του πολέμου ήταν πολύ πιο βαθιές. Οι Βρετανοί είχαν στα χέρια στην εγγύηση από τους Ισπανούς πως το ασιέντο, το εμπόριο σκλάβων στον οποίο στηρίχθηκαν τα κέρδη της αυτοκρατορίας, θα συνεχιζόταν απρόσκοπτα, ενώ οι Βρετανοί έμποροι θα είχαν το δικαίωμα να κάνουν αγοραπωλησίες μέχρι και 500 τόνων αγαθών στις κατά τα άλλα κλειστές αποικίες των Ισπανών. Αυτό, παρεμπιπτόντως, ήταν το κέρδος των Βρετανών, από ένα προηγούμενο παλαβό πόλεμο, εκείνο της Ισπανικής Διαδοχής. Με μία μεταγενέστερη συνθήκη, όμως, οι Ισπανοί διαπραγματεύτηκαν το δικαίωμα να ελέγχουν τα πλοία των Βρετανών, οι οποίοι διατήρησαν τα προνόμιά τους.

Οι ισπανοί άρπαξαν την ευκαιρία. Όποτε έβρισκαν βρετανικό πλοίο, το κάτασχαν, βασάνιζαν το πλήρωμα και ενίοτε έκοβαν και κανένα αφτί. Όπως ήταν φυσικό, οι εντάσεις αυξάνονταν μέχρι που οι Ισπανοί ανέστειλαν το ασιέντο και στέρησαν από τους Βρετανούς τα έσοδα από τη μετακίνηση δούλων.

Είτε το αφτί του Τζένκινς, είτε αγγουράκι, ένα οποιοδήποτε ξιδάτο θα ήταν αρκετό για να αρχίσει ο πόλεμος. Δεν έχει σημασία να μπει κανείς στη λογική του «ποιος έφταιγε». Έφταιγαν και οι δύο, με παραβιάσεις των συμφωνηθέντων, με κινήσεις που προκαλούσαν και με τη συνεχή αγκύλωση των στόλων που μαζεύονταν στο Γιβραλτάρ και στα νερά της Καραϊβικής, όπου εκτυλίχθηκε τελικά ο πόλεμος.

Η ιστορία αυτή, για κάποιο περίεργο λόγο, θυμίζει τις τράπεζες. Ο πόλεμος που δεν έχει ακόμα κηρυχθεί στα ανοικτά, σοβεί στα μουλωχτά, ενώ κάπου ένα ξιδάτο αφτί κυκλοφορεί στην Αγία Παρασκευή, προκαλώντας πολεμική υστερία.

Αλλά αν δεν απευθυνθεί αυτή η προσπάθεια στα βαθύτερα αίτια των προβλημάτων, πέρα από τον εντοπισμό των προφανών εχόντων την ευθύνη, δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτε. Μάλιστα, εκείνοι που καθαρίζουν από τη μία, λερώνουν από την άλλη. Ο γράφων έγραψε πρόσφατα πως δεν είναι λογικό να θέλεις να βγάλεις φάουσα για να γιάνεις από τη μαλαζαβράγκα.

Όταν η πολιτική και τα κόμματα μπαίνουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχουμε βαθύτατο πρόβλημα. Αυτή η στήλη επιμένει πως το μεγαλύτερο λάθος του κ. Ορφανίδη ήταν πως υπέκυψε στις πολιτικές πιέσεις, «κάνοντας πίσω» στην κάθαρση που έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού στην εταιρική διακυβέρνηση των τραπεζών. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως αυτό το φαινόμενο θα αλλάξει. Μάλλον το αντίθετο.

Μπορεί από τη μία να γίνεται μια κάθαρση, αλλά από την άλλη βλέπουμε σημεία και τέρατα. Και τα σημεία και τέρατα, ως γνωστό, προμηνύουν αποκαλυπτικές καταστάσεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην υγεία της Τράπεζας Κύπρου δεν ήταν ούτε η έκθεσή της σε διάφορα συγκεκριμένα άτομα, ούτε η αγορά των ελληνικών ομολόγων, ούτε ο τρόπος διαχείρισης των ΜΑΕΚ. (Εκεί λήφθηκαν κολάσιμες αποφάσεις, αλλά δεν έφεραν σε χειρότερη θέση τον ίδιο τον Οργανισμό). Το βασικότερο πρόβλημα στην υγεία της Τράπεζας Κύπρου είναι η έκθεση στην Ελλάδα. Κι αυτό είναι σύμπτωμα της φτωχής εταιρικής διακυβέρνησης – με χαλαρές διαδικασίες που παρακάμπτονται και με κλικοκρατικές τάσεις. Σε γενικές γραμμές, στο σύνολο του τραπεζικού μας συστήματος, αυτά τα προβλήματα κάθε άλλο παρά έχουν πειραχτεί. Αντίθετα, ένας άλλος ιός, ο κομματικός, μπήκε στο τραπεζικό σύστημα ακόμα πιο δυναμικά από πριν, με το πρόσχημα πως αυτός θα θεραπεύσει τον προηγούμενο.
 
Οι Ισπανοί και οι Βρετανοί πολεμούσαν με μικρές ανάπαυλες, όσο καιρό υπήρχαν συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ τους. Κάθε τόσο, μία νέα αφορμή έβγαινε στην επιφάνεια, κάθε φορά πιο χαζή από την προηγούμενη, για να  προκαλέσει το μένος των έκπληκτων αριστοκρατών ή το σοκ των βασιλιάδων που αλληθώριζαν από την προσβολή που δέχονταν. Και ο Ηλιάδης είναι «ξιδάτο αφτί» –είναι μία έκφανση του προβλήματος, δεν ήταν όμως ο ίδιος «το» πρόβλημα. Κι όσοι νομίζουν πως θα αλλάξουν τα πάντα στο σύνολο του συστήματος με μία παραίτηση, καλά κάνουν να δουν και στις άλλες τράπεζες τι γίνεται.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ χωρίς άλλα ψέματα και να εκπονηθεί ΜΔΠ στ’ αλήθεια. Και τα λεφτά από το γκάζι στα χέρια των πολιτικών ισοδυναμούν με μίζες

5 thoughts on “Δεν ήταν μια απλή πίκλα…

  1. Η πενταετία Χριστόφια πάει να τελειώσει με τον πιο τρομαχτικό τρόπο και σε αυτό θα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης ο Πανίκος, που λειτουργεί ως μαριονέτα της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ στην ΚΤΚ…

  2. «Και τα λεφτά από το γκάζι στα χέρια των πολιτικών ισοδυναμούν με μίζες»

    ενώ στα χέρια των τραπεζιτών ή των επιχειρηματιών πχ με τι ισοδυναμεί;

    ακόμα να μας πεις την σοβαρή εξήγηση για το ποιος και τι φταίει πέραν των τραπεζών

    όπως είπες στο προηγούμενο σου κείμενο αλλά απέφυγες να απαντήσεις

    • Ρε osr, εν τζιαι μπορούμε να γράφουμε άρθρα κ να τα ξαναεξηγούμε πουπάνω. Αν δεν γίνουμε κατανοητός, δέχομαι επί μέρους ερωτήσεις. Ολόκληρο άρθρο να το ξαναεξηγήσω, όμως, δεν μπόρω.
      Όπως σου ξαναέγραψα, επικοιδομητικά σχόλια/διαφωνίες/διορθώσεις οκ, αλλά αν θεωρείς πως γράφω εξυπνάδες, δικαιούσαι να μην με διαβάζεις.

  3. δεν θεωρώ ότι γράφεις εξυπνάδες αλλά ότι είσαι ένας άνθρωπος με μεγάλη επιρροή καθότι διευθυντής οικονομικών ειδήσεων μιας παγκύπριας κυκλοφορίας εφημερίδας και γιαυτό σε ρωτάω

    στο προηγούμενο σου άρθρο βασικά έγραψες ότι δεν φταίνε οι τράπεζες ή τουλάχιστον μόνο οι τράπεζες και ότι αυτό δεν είναι σοβαρή εξήγηση

    αλλά δεν έδωσες ποια είναι η σοβαρή εξήγηση για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και όχι μόνο στην Κύπρο

    • Χρωστώ σου άρθρο- θέλει λέξεις να απαντηθεί το γενικότερο της ΕΕ🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s