Κροκοδείλια οράματα του Ιταλού κομμουνιστή

 

Ίσως να μην είναι τυχαίο. Πηγαίνοντας στο εστιατόριο Au Crocodile, περνάς πρώτα από την πλατεία Κλεμπέρ, που πήρε το όνομά της από τον αξιωματικό των Αψβούργων και μετέπειτα στρατηγό του Ναπολέοντα που δολοφονήθηκε στο Κάιρο. Από την «οδό των φοιτητών», φεύγοντας, περνάει κανείς από την οδό Broglie, που ονομάστηκε έτσι από τον νομπελίστα φυσικό που έδωσε συνέχεια στο έργο του Αϊνστάιν.

Μπορεί τα περίεργα αυτά του Στρασβούργου, μιας πόλης όπου, περισσότερο από κάθε άλλη, χύθηκε αίμα και παρέλασαν στρατοί, να είναι σημαντικά. Μπορεί, πάλι, να το νομίζω διότι το Riesling της Αλσατίας σ’ την δίνει στο κεφάλι άμα πιείς παραπάνω.

Στη μέση όλων αυτών είναι το θρυλικό και στυλάτο Au Crocodile, όπου ο Σπινέλλι οργάνωσε μια ομάδα φεντεραλιστών που έδωσε κίνηση στην Ευρώπη σε μια εποχή όπου όλα έδειχναν να πέφτουν σε τέλμα. Τους φαντάζεται κανείς να μπαίνουν στο εστιατόριο, σχεδόν σαν συνωμότες, κάτω από τον επιβλητικό κροκόδειλο στο έμπα (δεν ξέρω καν αν υπήρχε από τότε) και να σχεδιάζουν, μάλλον με Pinot Noir και στιφάδο συκωτάκια, μια καλύτερη Ευρώπη.

Άσχετα με το πώς τους φανταζόμαστε, αυτοί ήταν παράγωγα μιας δύσκολης εποχής. Ο ίδιος ο Σπινέλλι είχε περάσει τα συνήθη βιώματα που ζούσαν οι Ιταλοί κομμουνιστές κάτω από την εξουσία του Μουσολίνι. Κι αν έτρωγε καλά στο Au Crocodile μετά τα θρυλικά 12ωρα του Στρασβούργου, το δικαιούταν, έχοντας θητεύσει ως κομμουνιστής των μπουντρουμιών για δέκα χρόνια.

 

Ο μάστρος

Αλλά μέσα από τις αθώες ίντριγκες, όπως εκείνη του Au Crocodile, και τους καβγάδες των Συμβουλίων, αυτοί οι όλο ατέλειες ηγέτες έσωσαν την ειρήνη, την ταυτότητα και την ευημερία της Ευρώπης. Γίγαντες της εποχής των παραδόπιστων.

Όλα αυτά ίσως να ακούγονται σαν ιδεοποίηση των ηγετών της δεκαετίας του 1980. Αλλά οι λύσεις τους ήταν πεζές και κολλούσαν σε μικρότητες όπως της Θάτσερ, που στην πιο σκοτεινή της ώρα χτυπούσε τη Louis Vuitton (λέμε τώρα) στα τραπέζια και απαιτούσε «τα λεφτά της», ή όπως το κόλλημα των Γάλλων που «ξήπαιζαν» και άδειαζαν την καρέκλα. Ή, ακόμα, όπως η ανιδεότητα των τότε ευρωκρατών, που έκανε τον Ντελόρ να τραβά τα μαλλιά του.

Σήμερα οι (εξίσου πεζές) επιλογές της Ευρώπης όσον αφορά στην πιο προφανή από τις κρίσεις της, εκείνη του ευρώ, είναι δύο: να αφήσει το ευρώ στο έλεος της κρίσης, συνεχίζοντας τα ημίμετρα που μοιάζουν με τον υδραυλικό που βάζει το δάχτυλο στη διαρροή, ή να κάνουν το βήμα που χρειάζεται για να προχωρήσει η Ευρώπη μπροστά. Η πρώτη επιλογή θα οδηγούσε στην «ελληνική έξοδο» και μετά στο ντόμινο που δεν υπάρχει τρόπος να το σταματήσει κανείς.

Θα σήμαινε το τέλος της «ευρωπαϊκής» εποχής. Θα μεταφραζόταν σε άτακτη υποχώρηση μπροστά στην ισχύ των ΗΠΑ, της Κίνας και των αναδυόμενων υπερδυνάμεων, και σε μια εποχή μόνιμης κάμψης, γεωπολιτικής αφάνειας, στρατηγικής αδυναμίας και οικονομικής συρρίκνωσης.

Είναι προφανές, αν κρίνει κανείς από τις συζητήσεις που γίνονται, πως η μόνη οδός είναι η δημοσιονομική ένωση. Ήδη έγιναν τα πρώτα μικρά-μικρά βήματα, που, αν και σημαντικά, δεν αρκούν. Με το Six Pack και μετά το Two Pack, ενισχύεται η δημοσιονομική πειθαρχία, που έπρεπε να είχε υιοθετηθεί προ ετών, μαζί με το ενιαίο νόμισμα. Σε τροχιά μπήκε επίσης και η Τραπεζική Ένωση.
Πρέπει να γίνουν όμως περισσότερα.

Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι μόνο η διάθεση των λαών που έχουν κουραστεί από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και των δημοσιονομικών μέτρων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ανυπαρξία ηγεσίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν έχουμε, πλέον, Σπινέλλι.
Η επιλογή σήμερα είναι κατά πόσον η Ευρωζώνη θα γίνει, τελικά, ασπίδα των κρατών απέναντι στις αμείλικτες προκλήσεις της διεθνούς οικονομίας ή αν θα διαλυθεί και θα μας αφήσει όλους στο έλεος της παγκοσμιοποίησης. Αυτή είναι η ώρα να πάνε για Pinot Noir και να τα πουν οι ηγέτες – αλλά όπως φαίνεται δεν υπάρχει κανένας γίγαντας πια. Όπου κοιτάξεις, Οροφέρνης.

Κι αυτό δείχνει το βαθύτερο πρόβλημα της ίδιας της Ευρώπης. Χρειάζεται μια σοβαρή κίνηση που να διορθώνει την εξάρτηση των οικονομιών της από τις μη βιώσιμες πρακτικές των μελών της. Η δημοσιονομική ένωση, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει (γιατί όχι) και σε πολιτική ένωση, θα αποτελούσε την καλύτερη ασπίδα για όλα τα κράτη και τους λαούς τους.

Η ίδια η Κύπρος, ενώ ετοιμάζεται και πάλι να αποφύγει τις μεταρρυθμίσεις υποβάλλοντας αστείες «αντιπροτάσεις» στην Τρόικα, πρέπει να προβληματιστεί κατά πόσον θέλει να βάλει το δάχτυλο στη διαρροή ή να λάβει θέση στη διόρθωσή της. Αν θα στηρίξει τη δημοσιονομική, την τραπεζική και την πολιτική ένωση ή αν προτιμά να αντιμετωπίσει την παγκοσμιοποίηση μόνη της. Αν θα λάβει μέρος στις αποφάσεις ή αν πάλι θα συνεχίσει να παρακολουθεί αμήχανα.

Αυτές τις ημέρες θα τις διδάσκονται οι φοιτητές της Ιστορίας στο μέλλον. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα δείξουμε τη διαύγεια του κομμουνιστή που οδήγησε την Ευρώπη στο Μάαστριχτ ή αν θα συνεχίσουμε να κοιτάζουμε στο κενό.

Όλα αυτά, για να γίνουν, απαιτούν πρωτοβουλία αλλά και όραμα. Να αναζητά η ηγεσία μας, όχι μόνο μπαλώματα, αλλά και λύσεις με βάθος χρόνου.

Επίσης, χρειαζόμαστε ΓεΣΥ και ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι μακριά από τους πολιτικούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s