Μνημόνιο νυν (και αεί;)

Οι «οριζόντιες λύσεις» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα ήταν και είναι αντιπαραγωγικές, άδικες και τελικά αχρείαστες. Ήταν, όμως, το αποτέλεσμα μιας σειράς από εξελίξεις οι οποίες έδειξαν πως δεν υπήρχε καμία διάθεση στην Αθήνα να ακολουθηθούν οι λύσεις που κόντραραν πάνω σε επί μέρους οργανωμένα συμφέροντα μικρών ομάδων που είχαν «κεκτημένα» και συμφέροντα που ήταν πολύ «ειδικά». Από ταξιτζήδες μέχρι τους «τυφλούς» της Ζακύνθου, το πρόβλημα δεν λυνόταν, με αποτέλεσμα να κατευθυνθεί –φυσιολογικά αλλά λανθασμένα- το πράμα στις οριζόντιες λύσεις με περικοπές μισθών και συντάξεων, αλλά και με το πάγωμα της οικονομίας.

Το ερώτημα που τέθηκε με τις εκλογές του προηγούμενου μήνα, ήταν πώς μπορεί η Ελλάδα να αναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο για να βρεθούν πιο υποφερτές λύσεις στο πρόβλημα. Ένα ερώτημα με πολύ μεγάλες προεκτάσεις που βγαίνουν στην φόρα σιγά-σιγά.

Κι αυτό, διότι το ερώτημα για την Ελλάδα δεν είναι που «θα βρει» τα λεφτά για τα σημερινά της χρέη, αλλά, όπως φαίνεται, πού «θα βρίσκει» τα λεφτά για τα χρέη της χώρας. Ένα απλό σενάριο θέτει το ερώτημα πιο απλά.

Και μετά; Who cares!

Ας πούμε πως στις εκλογές του Μάη ερχόταν πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με 26% και αναλάμβανε την εξουσία. Ας πούμε πως πήγαινε στις Βρυξέλλες, τα βρόνταγε για το Μνημόνιο και έπειθε τους πάντες να δώσουν λεφτά στον Ελληνικό λαό χωρίς μνημόνιο με αποτέλεσμα να καλυφτούν όλα τα χρέη του ελληνικού δημοσίου από την Τρόικα χωρίς πολλά «κύριε ελέησον».

Και μετά; Μετά από δύο-τρία χρόνια, με τα σημερινά χρέη καλυμμένα, πού θα βρισκόταν η κατάσταση της Ελλάδας; Ακόμα κι αν η ανάκαμψη άρχιζε και η Ελλάδα κατέγραφε την φυσιολογική ανάπτυξη του 4% με 5% που υπάρχει μετά τις κρίσεις, τι θα έκανε;

Η πιο εφιαλτική απάντηση είναι πως θα συνέχιζε στον ίδιο δρόμο που χάραξε η μεταπολίτευση, χωρίς ουσιαστική αλλαγή. Οι υποσχέσεις που δόθηκαν, η «δέσμευση» πως κανένας δεν θα υποφέρει και τα λοιπά κόνναρα που πωλήθηκαν φτηνά σε απελπισμένους ψηφοφόρους, μόνο τρόμο μπορούν να προκαλούν… Θα έδινε επιδόματα προπέλας, θα συνέχιζε την άρνησή του να κόψει την διαφθορά διότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εργατικοί και δίκαιοι και αντίπαλοι μιας άδικης καπιταλιστικής κουλτούρας» (ή κάτι τέτοιο) και πολύ πιθανόν να υλοποιούσε –όπως εξάλλου και όλοι οι προκάτοχοί του- την πολιτική που ο ίδιος εισηγήθηκε, να προσλάβει κι άλλους στο δημόσιο για να μειώσει την ανεργία.

Ωραία. Και μετά; Με τα πρωτογενή ελλείμματα να τρέχουν τι θα γινόταν; Τα νέα χρέη που θα αναλάμβανε η χώρα, πώς θα τα πλήρωνε; Ακόμα κι αν η λογική είναι πως η Ελλάδα θα βγει από τον τυφώνα αυτό «σιγά-σιγά», η απορία παραμένει πώς θα καλυφτούν οι υποχρεώσεις.

Είναι πολύ επώδυνο να το γράφει ένας κύπριος. Πρώτο διότι δεν είναι «ξένος» προς την Ελλάδα, αλλά δεν είναι ούτε Ελλαδίτης. Δεύτερο, διότι ό,τι έφερε την Ελλάδα σε αυτό τον δρόμο, το κάνει και η Κύπρος, η οποία απλά βρίσκεται λίγους μήνες πιο πίσω. Αλλά πρέπει κάποτε να ειπωθεί κι αυτό:

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, και ο μεγαλύτερος φόβος, δεν είναι η σημερινή κατάσταση, αλλά η επόμενη κρίση. Η χειρότερη συνειδητοποίηση είναι πως (εμείς) οι Έλληνες δεν καταφέραμε να μάθουμε τίποτε από την εμπειρία των τελευταίων δύο ετών. Οι μόνες λύσεις που δίνονται, υπόσχονται πως –στην καλύτερη περίπτωση- η Ελλάδα θα βγει από την σημερινή κρίση για να ετοιμαστεί για την επόμενη.

Όπως τον αλκοολικό, θείο που τρώει τα δανεικά στο VSOP και στον σιεμμέ: Το ζήτημα δεν είναι αν τον σπάσουν σήμερα οι μπράβοι της λέσχης, αλλά μέχρι πότε θα του σπάζουν τα γόνατα οι εκάστοτε μπράβοι, πριν τον πάρουν μέσα και οι μπάτσοι, που επίσης των γυρεύουν.

Η λογική λέει πως θα πάει στην αποτοξίνωση, θα απεξαρηθεί από το κουμάρι και το ποτό, και θα ζητήσει από τον δικαστή να τον βοηθήσει. Η Ελλάδα θα μπορούσε να πει, για παράδειγμα, πως δεν θέλει να κόψει άλλα 11 δισ. από τις δαπάνες όπως της είπαν να κάνει, αλλά πως θα βρει άλλους τρόπους να μειώσει το κάψιμο των λεφτών. Να πάρει από τους τυφλούς της Ζακύνθου, από την καλύτερη αξιολόγηση στο δημόσιο, από τις αχρείαστες δαπάνες,  από την πάταξη της διαφθοράς…Και μη πούμε πως αυτά αργούν: Κάτι μήνες έκανε ο Παπαδήμος στο Μαξίμου και οι διαφθορά έπεσε όσο ποτέ. Ούτε μπορεί κανείς να πει πως δεν υπάρχουν 11 δισ. καμένα στις κρατικές δαπάνες στην Ελλάδα, γιατί θα πρέπει, κι αυτός, να κόψει το ποτό. Επιτέλους.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει η αυτονόμηση των νοσηλευτηρίων και το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το φυσικό αέριο να μείνουν μακριά από τους πολιτικούς.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΝ, τεύχος Ιουνίου 2012

One thought on “Μνημόνιο νυν (και αεί;)

  1. Ρε φίλε μα είναι δυνατόν να είναι τόσο απλά, και τόσο σκληρά τα πράγματα😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s