Ώρα για Millenium Challenge (ζήτω η κρίση!)

Ο Paul van Riper έχει μια περίεργη φάτσα, πίσω από τις αστέρες των Αμερικανών στρατηγών και τις σειρές από παράσημα. Πεζοναύτης, χοντρόπετσος και σκληραγωγημένος, φαίνεται σαν να τον σχεδίασαν με κλασική μόλα λεβεντόγερου.
 
Ήταν η άσκηση Millenium Challenge, πριν από δέκα χρόνια, όταν του ζήτησαν να «παίξει» τον ρόλο του εχθρού σε μια από τις μεγαλύτερες ασκήσεις των ΗΠΑ, εν όψει της εισβολής στο Ιράκ. Ο αντιστράτηγος Riper είχε στη διάθεσή του όπλα, συστήματα και άντρες που ταίριαζαν με ό,τι ανέμεναν οι ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν κατά την εισβολή στο Ιράκ.

Από την αρχή της άσκησης κάτι δεν πήγαινε καλά. Παρά την τεράστια υπεροχή σε όλα, οι ΗΠΑ δεν έβρισκαν τις δυνάμεις του Riper. Η αντικατασκοπεία δεν «έπιανε» τίποτε. Τα ραντάρ δεν έδειχναν πουθενά κίνηση. Και σιγά-σιγά, άρχισαν να χάνουν άντρες, μετά αεροσκάφη, και τελικά σκάφη του ναυτικού. Πριν πάρουν καλά-καλά χαμπάρι τι γινόταν, έχασαν σχεδόν όλα τους τα αεροπλανοφόρα.

Εκεί τα βρόντηξε ο Riper, όταν οι στρατηγοί του Πενταγώνου έκριναν πως θα έπρεπε να πατήσουν restart, να «ξεβυθίσουν» τα αεροπλανοφόρα και να «ξεκαταρρίψουν» τα αεροσκάφη και να αρχίσουν ξανά. Αυτή τη φορά, ο «εχθρός» δεν δικαιούταν να κάνει κόλπα. Ούτε να χρησιμοποιεί μοτόρες αντί για ασύρματο για να μεταδίδει μηνύματα, ούτε να κρατάει κλειστά τα ραντάρ αεράμυνας μέχρι την τελευταία στιγμή, μετά τον οπτικό εντοπισμό. Ούτε, ακόμα, να στέλνει μικρά σκάφη για να τορπιλίσουν τα αεροπλανοφόρα, αντί για παραδοσιακές επιθέσεις του ναυτικού.

Πούντο αεροπλανοφόρο; Οέο;

Ενώ η προσέγγιση του Riper αξίζει σειρά άρθρων από μόνη της, το σημαντικό είναι η απλή νοοτροπία. Αν η ορθόδοξη λογική δεν σε εξυπηρετεί, θα πρέπει να σκεφτείς ανορθόδοξα, να κοιτάξεις πέρα από την επόμενη κίνηση στη σκακιέρα και να προχωρήσεις με κινήσεις που είναι πιο τολμηρές. Στο τέλος, κι αφού ο Σαντάμ Χουσεΐν (άσε τι λένε) τους δυσκόλεψε, γύρεψαν τον Riper για να μπορέσουν να πουν εκείνο το χαζό «mission accomplished».

Η κατάσταση στην Κύπρο ίσως να απαιτεί σήμερα μια τέτοια προσέγγιση. Παρά το γεγονός ότι ξαφνιάστηκαν (δήθεν) οι πολιτικοί μας επειδή τα μέτρα που χρειαζόμαστε είναι υφεσιακά, αυτό που χρειαζόταν ήταν πασιφανές εδώ και καιρό: Ο άρρωστος χρειάζεται μια δύσκολη εγχείρηση και θα μείνει στο νοσοκομείο για αρκετό καιρό πριν να ορθοποδήσει. Αλλά ο τελικός σκοπός δεν είναι να παίζει ρακέτες ανέμελα στην παραλία μεθαύριο. Ο στόχος είναι σήμερα να σωθεί, αργότερα να γίνει καλά κι ας παίξει ανέμελος στον άμμο του χρόνου.

Το 2013 είναι ήδη χαμένο στην εντατική. Μάλλον και το 2014, όταν θα έχουμε κτυπήσει ήδη τον πάτο. Άρα, γιατί δεν πάμε με μια άλλη προσέγγιση; Έχουμε μπροστά μας λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών. Αν τα γλιτώσουμε φέτος, θα μας έρθουν του χρόνου και μάλιστα χειρότερα. Υπάρχει όμως, ένας άλλος δρόμος;

Μία σκέψη θα ήταν η Δημοκρατία να ζητήσει περισσότερα –αντί λιγότερα από την Τρόικα– και να βάλει στο τραπέζι μια ριζοσπαστική, ολοκληρωτική μεταρρύθμιση της οικονομίας και του Δημοσίου. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μπει στο τραπέζι και μια ευρείας κλίμακας συμβουλευτική βοήθεια για την πλήρη αναδιάρθρωση του Δημοσίου και για την εισαγωγή αυτόματων σταθεροποιητών, όχι μόνο στον προϋπολογισμό αλλά και αλλού, όπως την πιστωτική επέκταση.

Θα μπορούσαν επιπλέον δάνεια να ζητηθούν για να γίνει μια ολοκληρωτική αναδόμηση του δημοσίου, αλλά και για να χρηματοδοτηθούν μακροπρόθεσμες λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τουρισμός, η γεωργία, ακόμα και οι επιχειρήσεις, που ζουν διά της αρπαχτής και με χαμηλής ποιότητας προϊόντα. Θα μπορούσε ακόμα να περιλαμβάνει τη χρηματοδότηση και τις συμβουλές για τη σμίκρυνση του δημόσιου τομέα, την αξιολόγηση και την κατάργηση στρεβλώσεων.

Αυτή η σκέψη έχει δύο προβλήματα: Πρώτο, θα πρέπει το Μνημόνιο να ξεπεράσει τον τριετή του ορίζοντα και δεύτερο θα πρέπει το χρέος να ξεπεράσει το όριο που θεωρείται βιώσιμο, το 120% του ΑΕΠ. Αλλά το πρώτο πρόβλημα μπορεί με διάφορους τρόπους να ξεπεραστεί, ενώ η εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων θα γινόταν ακόμα πιο εύκολη, παρά το αυξημένο χρέος: Το κράτος δεν θα μειώσει απλώς μισθούς. Θα κάνει δίαιτα, θα αρχίσει γυμναστική, θα κόψει το κάπνισμα και τα ποτά και θα γίνει πιο δυνατό, ικανό να κάνει πιο σωστά και παραγωγικά τη δουλειά του. Μαζί του, φυσικά, και η οικονομία στο σύνολό της.

Και σε ένα τέτοιο σενάριο, εάν οι μεταρρυθμίσεις προχωρήσουν, η Κύπρος θα μπορούσε με αυξημένο χρέος να βγει στην αγορές πιο γρήγορα από ό,τι αναμένεται κάτω από ένα Μνημόνιο που περιορίζεται μόνο στις περικοπές, χωρίς ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μία τέτοια μεταρρύθμιση θα έδινε το μήνυμα πως σε λίγα χρόνια η Κύπρος θα έχει μια ισχυρή οικονομία.

Η σημερινή κρίση αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για ριζοσπαστικές αλλαγές, για να δούμε τη συνολική μεταρρύθμιση της οικονομίας, της παραγωγής, της κρατικής μηχανής και των τραπεζών. Και, τελικά, μετά από μερικά χρόνια, θα μας κάνει εμάς πιο πλούσιους και τη χώρα μας πιο δυνατή.

Από την άλλη, μάλλον ονειρεύομαι. Σήμερα βεβαίως δεν είναι θεμιτό, δεν είναι δυνατόν, να σκεφτόμαστε τέτοια πράματα. Ας «ξεβυθίσουμε» τα αεροπλανοφόρα και να τραβήξουμε προς εκλογές…

Για τους ίδιους λόγους, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από γκάζι μακριά από τους πολιτικούς. Όλους.

One thought on “Ώρα για Millenium Challenge (ζήτω η κρίση!)

  1. Για κάτι τέτοιο, χρειάζεται η χώρα έναν μεταρρυθμιστή ηγέτη. Τώρα έχει έναν αντιδραστικό και στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να ελπίζει σε έναν συντηρητικό το 2013.

    Οπότε, η συμβουλή μου είναι να κάνετε υπομονή, αν σας πέφτει βαριά η ξενιτειά και δεν αντέχετε τη ‘ρετσινιά’ του επαναστάτη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s