Γιατί πρέπει να γίνουν περικοπές…

Συνεχή αύξηση, τόσο σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρωζώνη, όσο και σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα στην Κύπρο, καταγράφει το κόστος ανά εργαζόμενο στο Δημόσιο στην Κύπρο. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το συνολικό κόστος ανά εργαζόμενο στο Δημόσιο συνεχίζει ακόμα και εντός του 2012 να αυξάνεται με σταθερούς ρυθμούς και χωρίς να διαφαίνεται μέχρι σήμερα κάποια ένδειξη πως αυτό μειώνεται.

Ανοίγει η ψαλίδα
Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο κάθε εργαζόμενος στο Δημόσιο «κοστίζει» στο κράτος περίπου 25% περισσότερα σήμερα από ό,τι το 2005. Αντίστοιχα, στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, το κόστος από το 2005 αυξήθηκε κατά περίπου 12% με 13%. Η αύξηση του εργατικού κόστους ανά εργαζόμενο στο Δημόσιο της Κύπρου ήταν, δηλαδή, περίπου διπλάσια από εκείνη της υπόλοιπης Ευρωζώνης.

Τα στοιχεία συνηγορούν στη συνεχή –και ταχεία– διάβρωση της παραγωγικότητας στο κράτος, με τις αυτόματες αυξήσεις σε μισθούς, επιδόματα και άλλα ωφελήματα, αλλά και με την αύξηση στο λειτουργικό κόστος που συνεπάγεται η απασχόληση υπαλλήλων στο Δημόσιο.
Με δεδομένο μάλιστα πως, σύμφωνα και με κρατικές αναφορές, η παραγωγικότητα στο Δημόσιο έχει μείνει σταθερή τα τελευταία χρόνια, καθίσταται σαφές πως το κόστος ανά εργαζόμενο στο Δημόσιο αποτελεί ένα όλο και μεγαλύτερο βαρίδι στην οικονομία, η οποία χρηματοδοτεί αυτές τις δαπάνες, είτε με φόρους είτε με δανεισμό.

Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί πως, εάν η τάση αυτή συνεχιζόταν στη δημόσια υπηρεσία, στατιστικά θα μεταφραζόταν σε διπλασιασμό του κόστους ανά εργαζόμενο στο Δημόσιο μέχρι το φθινόπωρο του 2019. Η εικόνα αυτή μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί, αφού το κόστος αυτό θα μεταφραζόταν σε αφόρητες πιέσεις στην οικονομία, η οποία ήδη δυσκολεύεται –και θα δυσκολεύεται για αρκετά χρόνια– να αντέξει το κόστος του δημόσιου τομέα.

Θετική εξέλιξη
Πάντως, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στο παρόν στάδιο επίσημα στοιχεία, ένα από τα θετικά δεδομένα που έχουμε μπροστά μας είναι πως η αυξητική αυτή τάση έχει υποστεί επιβράδυνση. Οι αυτόματες αυξήσεις στον δημόσιο τομέα, αλλά και η καταβολή της ΑΤΑ, αποτελούσαν δύο πολύ σημαντικούς μοχλούς της αύξησης στο εργατικό κόστος του Δημοσίου. Έτσι, το πάγωμα που αποφασίστηκε στις συγκεκριμένες δαπάνες, αναμένεται πως θα επιβραδύνει την αύξηση που καταγράφεται στα μέχρι σήμερα επίσημα στοιχεία.

Έτσι, θα πρέπει να αναμένεται πλέον πως η τάση που καταγράφεται μέχρι το α΄ τρίμηνο του 2012, θα ανατραπεί κάπως στο επόμενο διάστημα, δίνοντας έτσι σημαντικές ανάσες στην οικονομία και σταματώντας την αύξηση του κόστους λειτουργίας του κράτους χωρίς αντίκρισμα.

Πρέπει όμως να σημειωθεί πως η ενδημική τάση να δίνονται προαγωγές με κριτήρια όπως η αρχαιότητα και οι «διασυνδέσεις», χωρίς καμία πραγματική σημασία στην παραγωγικότητα και τις ικανότητες του κάθε δημοσίου υπαλλήλου, ενισχύει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα, αφού οδηγεί μεν σε αύξηση των δαπανών, χωρίς όμως αυτή η αύξηση να συνοδεύεται και από βελτίωση στη λειτουργία του κράτους.

Συγκράτηση
Όσον αφορά στο κόστος ανά ώρα εργασίας, αξίζει να σημειωθεί πως η τάση στο Δημόσιο είναι πτωτική από τα μέσα του 2011 και μετά. Σημειώνεται, ωστόσο, πως το κόστος εργασίας ανά ώρα στο Δημόσιο συνεχίζει να αυξάνεται με σημαντικό ρυθμό, έστω κι αν ο ρυθμός αυτός έχει μειωθεί σε σχέση με το δεύτερο εξάμηνο του 2011. Συγκεκριμένα, το κόστος ανά ώρα εργασίας στο Δημόσιο σημείωνε, στα μέσα του 2012, αύξηση κατά περίπου 2% το τρίμηνο σε σχέση με το εκάστοτε αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους. Ο ρυθμός αύξησης στον ιδιωτικό τομέα είναι επίσης σημαντικός, αφού κυμαίνεται κοντά στο 1,5%. Είναι όμως μικρότερος κατά 25% από εκείνον που καταγράφεται στο Δημόσιο.

Καθίσταται σαφές από τα στοιχεία πως το κόστος εργασίας στο Δημόσιο θα πρέπει να περιοριστεί. Η συνεχής αύξηση του κόστους ανά εργαζόμενο, αλλά και του κόστους ανά ώρα εργασίας, δεν συνάδει με τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα. Έτσι, δημιουργείται επιπλέον δαπάνη χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται σε σχέση με την ανάγκη εξοικονόμησης δαπανών στον δημόσιο τομέα, την ίδια ώρα αυξάνονται και οι δαπάνες, που δεν δείχνουν να έχουν καμία σχέση με τη βελτίωση της απόδοσης του Δημοσίου. Η συγκράτηση των δαπανών, η οποία πλέον επείγει, δεν μπορεί να προέλθει αποκλειστικά από τη μείωση μισθών ή την αύξηση των συνεισφορών των δημοσίων υπαλλήλων. Οι εσωτερικές διαδικασίες, η τριτοκοσμική κατάσταση στη μηχανογράφηση και η μεγάλη εσωτερική γραφειοκρατία αποτελούν ένα σημαντικό –και εντελώς αχρείαστο– μέρος αυτών των δαπανών.

Την ίδια ώρα, ένα από τα βασικά προβλήματα των προτάσεων της κυβέρνησης είναι πως, ναι μεν μπορεί να μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά την ίδια ώρα δεν μειώνεται ουσιαστικά και η δαπάνη του κράτους. Έτσι, το βασικότερο ζητούμενο, δηλαδή η εξοικονόμηση στα κρατικά ταμεία, δεν υλοποιείται στον βαθμό που αυτό είναι επιθυμητό.

Χαρακτηριστικά, αναφέρεται η αύξηση στις συνεισφορές των δημοσίων υπαλλήλων για τα συνταξιοδοτικά ταμεία και το Ταμείο Χηρών και Ορφανών. Μπορεί μεν αυτές οι συνεισφορές να έπρεπε να είχαν υιοθετηθεί προ δεκαετιών, αντί να περιμένουν, περιέργως, έως σήμερα, αλλά δεν αποτελούν άμεση εξοικονόμηση στο μισθολόγιο – αποτελούν όμως έμμεση.

Σε κάθε περίπτωση, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν πως επικρατεί μια ανησυχητική τάση για αύξηση των δαπανών στον δημόσιο τομέα, τόσο ανά εργαζόμενο όσο και ανά ώρα εργασίας.

Αυξάνεται και η απασχόληση στο δημόσιο
Την ίδια ώρα που στον δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα συνεχίζεται η αύξηση στο εργατικό κόστος, συνεχίζεται ταυτόχρονα και η αύξηση στη συνολική απασχόληση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, το σύνολο των εργαζομένων που απασχολούνται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αυξήθηκε από το 2009 έως φέτος (β΄ τρίμηνα) κατά 874 άτομα (1,24%).

Η αύξηση αυτή κατευθύνεται κατά βάση από τους δήμους, οι οποίοι το β΄ τρίμηνο του 2012 απασχολούσαν σχεδόν 400 άτομα περισσότερα από ό,τι το β΄ τρίμηνο του 2009. Πρόκειται για αύξηση σχεδόν 12% μέσα σε τρία χρόνια, κάτι που θα πρέπει μάλλον να προκαλεί ανησυχία, ιδίως με δεδομένες τις ισχυρές πιέσεις που δέχονται τα οικονομικά των δήμων.

Στην κεντρική κυβέρνηση, απασχολούνταν την ίδια περίοδο σχεδόν 1.300 άτομα περισσότερα από ό,τι το 2009. Το στατιστικό αυτό στοιχείο διαψεύδει πλήρως τις αναφορές κυβερνητικών στελεχών πως έχει μειωθεί η απασχόληση στην κεντρική κυβέρνηση, αφού η Στατιστική Υπηρεσία καταγράφει αύξηση κατά σχεδόν 2,5%. Στα στοιχεία συμπεριλαμβάνονται και οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που υπάγονται στην κεντρική κυβέρνηση. Στην κεντρική κυβέρνηση με τη στενή έννοια, η απασχόληση αυξήθηκε κατά 517 άτομα σε τρία χρόνια. Αντίθετα, ουσιαστική μείωση κατά 680 άτομα καταγράφεται στις εταιρείες και επιχειρήσεις που ελέγχονται από την κεντρική κυβέρνηση.

 

5 thoughts on “Γιατί πρέπει να γίνουν περικοπές…

  1. Πολλα σωστά τούτα που λαλεις. πολλα σωστα τζαι τεκμηριωμένα. Το χασμα μεταξύ δημόσιου τζαι ιδιωτικού τομέα μεγαλώνει. Και οι μισθοί στην Κύπρο συγκλίνουν στους μισθούς τις άλλης ευρώπης.ή αν το δούμε που την άλλη γινούμαστε λιγότερο ‘ανταγωνιστικοί’.

    Ως δαμέ ωραία. Αλλά γιατί εν ξεκαθαρίζεις ότι δεν είναι τούτο που θα οδηγήσει το χρέος στο 140% του ΑΕΠ. Ότι δεν είναι ο κυριοτερος λόγος που μας εφκάλαν που τες αγορές για δανεισμό. Ότι τζαι να γινούν περικοπές δεν θα τα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε ένα τόσο μεγάλο χρέος.

    Που 60% το χρέος να παέι 140%? Είδες κανένα μισθό τα τελετυαία 5 χρόνια να διπλασιάζει? Τι σχέση εχει ο μισθός του υπάλληλου με τη ρευστότητα, με το δανεισμό, με τα επιτόκια?

    Πρέπει να κάμουμε κακές τράπεζες και να ξεκινήσουμε από τη αρχή

    • To ζητούμενο είναι τι κάνουμε τώρα. Για τις τράπεζες, η Κεντρική αναζητά λύσεις γι αυτό δεν έχω κάτι να προσθέσω σε εκείνη την προσπάθεια. Στο δημοσιονομικό, ακολουθούμε -νιώθω- καταστροφικό δρόμο.

      Μόλις έχουμε στο χέρι τις κινήσεις για τις τράπεζες, τότε θα μιλήσω. Και με το δικό μου mea culpa, και με σχόλιο για το ό,τι γίνεται.

      Αλλά το κυριότερο είναι τώρα που το σπίτι καίγεται να δούμε πώς να σβήσουμε την φωτιά. Το ποιος φταίει είναι για (λίγο) αργότερα.

      Γι αυτό…

    • Φίλε, το δημόσιο χρέος το 2008 ήταν 8,5 δις (48% του ΑΕΠ). Φέτος θα είναι 13,5 δις (75% του ΑΕΠ) ΧΩΡΙΣ να λαμβάνεται υπόψη το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

      Αν φορτωθούμε το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, τότε το χρέος καθίσταται μη βιώσιμο. Αλλά αυτό δεν είναι στο τραπέζι αυτή τη στιγμή. Η τρόικα δεν λαμβάνει υπόψη το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στους υπολογισμούς της. Ζητά μόνο ισοζυγισμό των προϋπολογισμών, τίποτα περισσότερο.

      Οι περικοπές ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν ανεξάρτητα του τι συμβαίνει με τις τράπεζες.

  2. Το 2006 ήταν 60%. Το 2012 θα είναι 75%. Χωρίς τις ανακεφαλαιοποιήσης των τραπεζών (αλλά θα αναακεφαλοποιηθουν και ξεφεύγουμε). Το 48 μάλλον εν το παραπλανητικό (αμνηστίες κτλ)

    Περικοπές να γίνουν. Περικοπες στοχευμένες και εύστοχες. Χωρίς να μπούμε σε φαύλο κύκο τις ύφεσης. Να διορθωθεί το 15% ας πούμε. ¨Η πιο σωστά να είναι ισοζυγισμενοι οι λογαριασμοί της κυβέρνησης.

    Αλλά θέλουμε επενδύσης που θα έρθουν από τράπεζες υγιείς ( ή από το αέριο?)

  3. Σωστά, το 48% επιτεύχθηκε με μη επαναλαμβανόμενα μέτρα όπως την αμνηστία. Αυτό τι σημαίνει; Ότι τα πράγματα ήταν από προηγουμένως σε μη βιώσιμη πορεία, απλώς με τις αμνηστίες και τα άλλα κόλπα καταφέραμε και αναβάλαμε το αναπόφευκτο!

    Το γεγονός είναι ότι μέσα σε ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια προσθέσαμε ΠΕΝΤΕ δις στο χρέος! Σε μιθούς και σε επιδόματα! Είναι απίστευτο!

    Υπάρχει μια πολύ απλή λύση: να πάμε πίσω στο 2007. Να παραδεχτούμε ότι μεταξύ 2008-2012 ξοδέψαμε πέντε δις που δεν είχαμε και να πάμε στους μισθούς και στα επιδόματα του 2007. Είναι πάρα πολύ απλό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s