Τα πυροβόλα της Σιγκαπούρης

 

Ο Άρθουρ Πέρσιβαλ ήταν υπεύθυνος για να προστατέψει ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία των Βρετανών στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Η δουλειά τους θεωρήθηκε εύκολη. Είχε στη διάθεσή του 85.000 άνδρες για την άμυνα. Στα βόρεια, η Σιγκαπούρη καλυπτόταν από ζούγκλες όπου «τα κίτρινα ανθρωπάκια» του ιαπωνικού στρατού δεν θα μπορούσαν, έλεγε ο Πέρσιβαλ, να περάσουν. Στα νότια, υπήρχε η ναυτική υποστήριξη και τρεις πυροβολαρχίες 15 ιντσών που εξασφάλιζαν πως δεν θα μπορούσε μία ναυτική δύναμη να αρχίσει αμφίβιες επιθέσεις.

Πλην, όμως, οι Ιάπωνες υπό την ηγεσία του Τομιόκι Γιαμασίτα, άρχισαν στις 8 Φεβρουαρίου 1942 το «μπλίτζικριγκ των ποδηλάτων»: Πέρασαν μέσα από τη ζούγκλα, χρησιμοποιώντας ποδήλατα, και κτύπησαν από τα βόρεια. Το ναυτικό που είχε σταλεί, εκτός από το ότι ήταν άχρηστο, κτυπήθηκε από την ιαπωνική αεροπορία προκαλώντας νεύρα και κατάθλιψη στον Τσόρτσιλ που έχασε το καμάρι του, το HMS Prince of Wales, μαζί με το Repulse που, επίσης, βυθίστηκε.

Το χειρότερο, όμως, ήταν πως τα πυροβόλα της Σιγκαπούρης, η παράκτια εκείνη άμυνα που έδινε σιγουριά στους Βρετανούς, ήταν στάσιμα, γυρισμένα προς την κατεύθυνση από την οποία περίμεναν οι Βρετανοί το ιαπωνικό ναυτικό.

Έτσι, δεν μπορούσαν να κτυπήσουν τα μόλις 36.000 «κίτρινα ανθρωπάκια» που κατέλαβαν τελικά τη Σιγκαπούρη. Άσε που, ακόμα κι αν γύριζαν, ήταν εφοδιασμένα με διατρητικά βλήματα που ήταν ικανά να βυθίσουν οτιδήποτε έπλεε, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα κατά του πεζικού που ρίσκαρε, μπλόφαρε και τελικά κατέλαβε τη Σιγκαπούρη μέσα σε επτά ημέρες.

Από αλλού το περίμεναν κι από αλλού τους ήρθε. Κι όταν εστιάζεις τα πυρά στην πλευρά όπου δεν υπάρχουν εχθροί, τότε τελικά το αποτέλεσμα είναι μάλλον βέβαιο.

Το μάθημα αυτό δεν είναι άσχετο με τη δική μας περίπτωση: Ενώ η οικονομία χάνεται, ενώ η Τρόικα έχει σκληρύνει τη θέση της και ενώ το ρευστό του κράτους μειώνεται επικίνδυνα, κυβέρνηση και κόμματα εστιάζουν τα πυρά τους ο ένας προς τον άλλο, λες και το πρόβλημα είναι εκεί.

Ακόμα και σήμερα, η κυβέρνηση συζητάει με τα κόμματα για να «τα βρουν». Σημασία όμως δεν έχει η άποψη των κομμάτων, των κοινωνικών εταίρων ή των κομματικών νεολαιών. Σημασία έχει μόνο η συζήτηση της κυβέρνησης (του Προεδρικού) με την Τρόικα, η οποία έρχεται μ’ ένα ύφος μπλαζέ για να βάλει στο τραπέζι αυτά που νομίζει και δώσει το απλό μήνυμα: «Θα είμαστε στο ξενοδοχείο. Όταν τα δεχτείτε, πείτε μας».

Και, επειδή όλοι φοβούνται να το πουν, παρόλο που σχεδόν όλοι το άκουσαν από τους συμβούλους τους, ακόμα και τα σκληρά μέτρα της Τρόικας είναι ανεπαρκή και προμηνύουν δεύτερο –πιο σκληρό ακόμα– μνημόνιο.
Αν η ηγεσία μας δεν ήταν δειλή θα έδινε το αντίθετο μήνυμα στους Τροϊκανούς: «Τι είναι αυτές οι βλακείες που μας φέρατε; Αυτά δεν αρκούν ούτε γι’ αστείο». Ναι, να γίνουν αλλαγές στις εισηγήσεις της Τρόικας, ναι, να διορθωθεί η κατανομή του βάρους. Όχι όμως να κάνουν αυτή την αμφιβόλου πατριωτισμού και νοημοσύνης κίνηση και να έρθουν για να χαμηλώσουν τον αντίκτυπο του Μνημονίου με βλακώδεις υπολογισμούς για έσοδα που δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ.

Γιατί το μόνο που καταφέρνουν με την εσωτερική αυτή μεταξύ μας διαπραγμάτευση, είναι να ρίχνουν πυρά στο νερό, την ώρα που ο τόπος βάλλεται από κατεύθυνση 180 μοιρών από τον στόχο τους. Εν τω μεταξύ, το καλύτερο σενάριο που έχουμε πλέον μπροστά μας είναι να δεχτεί η Τρόικα τις αντιπροτάσεις και να φέρει ένα δεύτερο πολύ πιο οδυνηρό Μνημόνιο του χρόνου.

Ακόμα και την υστάτη, πρέπει να γίνουν κατανοητά τα αυτονόητα: Δεν θα έχουμε ανάπτυξη και θα βασανιστούμε όλοι πάρα πολύ τα επόμενα χρόνια. Τα μέτρα θα είναι (και δυστυχώς πρέπει να είναι) επώδυνα για όλους. Η δήθεν τόνωση της ανάπτυξης για την οποία μας μιλούν, ανήκει στην σφαίρα της πολιτικής και όχι των οικονομικών και δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο, όσο μεγάλο κι αν είναι το υποτιθέμενο κονδύλι που λένε πως θα αφιερώσουν.

Ενώ τους περιμένει η πιο δύσκολη εβδομάδα της κυπριακής ιστορίας μετά το 1974, καλά κάνουν οι ηγέτες μας να σταματήσουν ν’ ασχολούνται ο ένας με τον άλλο, να γυρίσουν τα πυρά τους στα προβλήματα του τόπου και να αποφασίσουν αν θα παραιτηθούν, αν θα υπογράψουν, αν θα μας καταστρέψουν ή αν θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Τα ψέματα τελειώνουν από αυτή την εβδομάδα. Η Κύπρος καλείται να αποφασίσει, έχοντας οδηγήσει τον εαυτό της εδώ όπου τον οδήγησε, αν θα συνεχίσει να ακολουθεί τη δειλία των πολιτικών της ηγετών που θέλουν λύσεις που είναι εύκολες αλλά ανεπαρκείς ή αν θα προτιμήσει να στρέψει τα «πυροβόλα» προς το πρόβλημα. Γιατί μακροπρόθεσμα η μόνη λύση είναι τα επώδυνα μέτρα μαζί με μεταρρυθμίσεις. Αλλά με την έμφαση από τη δική μας πλευρά να πέφτει στις μεταρρυθμίσεις: Το πιο σημαντικό από τα αναπτυξιακά μέτρα, το οποίο μπορεί ακόμα και να καταστήσει ευεργετική αυτή την κρίση, μετά από μερικά χρόνια.

Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο (είδαμε τις αντιπροτάσεις) πρέπει να γυρίσουν κεφάλια που είναι πιο αγύριστα από τα πυροβόλα της Σιγκαπούρης.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι μακριά από τους πολιτικούς. Όλους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s