Ορθοδοξία στα Φάρσαλα…

Έχοντας στρατοπεδεύσει στα υψώματα ο Πομπήιος είχε το στρατηγικό πλεονέκτημα. Η κρίσιμης σημασίας δεξιά του πτέρυγα, καλυπτόταν από τον Ενιπέα ποταμό, ενώ οι λεγεώνες του ήταν πολύ μεγαλύτερες από εκείνες του Καίσαρα και είχαν και ασφαλή ανεφοδιασμό.

Όλα υπέρ του…

Ο Καίσαρας δεν ήξερε τι να κάνει. Ο μικρός του στρατός, το αδύναμό του ιππικό, το γεγονός ότι δεν είχε γραμμές ανεφοδιασμού, τον έφερναν σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση: Όλα έδειχναν πως θα χάσει, κι όταν θα έχανε, η μόνη του επιλογή θα ήταν ένας τουλάχιστον αξιοπρεπής θάνατος, πέφτοντας στο σπαθί του.

Ο Καίσαρας ακολούθησε την πιο ορθόδοξη στρατηγική -με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο.

Έστησε τις λεγεώνες του απέναντι στον Πομπήιο, αραιώνοντάς τις σιγά-σιγά την ημέρα της μάχης και μεταφέροντας ένα σημαντικό αριθμό λεγεωνάριων στη δεξιά του πλευρά, όπου ανέμενε πως θα δεχόταν επίθεση το αδύναμο ιππικό του. Εν τω μεταξύ, διέταξε το «πεζικό» του να αρχίσει την ανηφορική επίθεση.

Ως αναμενόταν, ο Πομπήιος κτύπησε με το ιππικό του στα δεξιά του Καίσαρα. Εκεί, το ιππικό του Καίσαρα κόντεψε να διαλυθεί όπως αναμενόταν ,μέχρι που το «κρυφό» πεζικό με τα ακόντιά του κτύπησε τους ιππείς του Πομπηίου και τους νίκησε, ανοίγοντας τη δίοδο για να περικυκλωθεί ο αντίπαλος του και να κριθεί η αποφασιστική μάχη των Φαρσάλων του 48 π.Χ.

Ο Πομπήιος, έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα υπέρ του, ακολούθησε μια συντηρητική στρατηγική και τελικά έφυγε σαν κλέφτης από το πεδίο της μάχης. Ο Καίσαρας κέρδισε τη μάχη με μια ορθόδοξη πρακτική: Να περικυκλώσει το αντίπαλό του. Αλλά το έκανε με ένα ανορθόδοξο τρόπο, με μια επίθεση σε ύψωμα με αποδυναμωμένο πεζικό.

Όταν όλα είναι εναντίον σου και όλες οι δίοδοι για να λύσεις το πρόβλημά σου είναι κλειστές, η μοναδική ελπίδα είναι να σπάζεις το αδιέξοδο μ’ ένα νέο δρόμο. Σήμερα η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Το χρέος της χώρας, εξαιτίας των τραπεζών αλλά και της κυβερνητικής ανεπάρκειας δεν μπορεί να κριθεί ως βιώσιμο. Ακόμα και με την ευφυή λύση που σκέφτηκε ο κεντρικός μας τραπεζίτης –να κερδίσουμε χρόνο για τις τράπεζες, ελπίζοντας στην άμεση ανακεφαλαιοποίηση– δεν μπορεί να θεωρηθεί τίποτε βέβαιο.

Το ΔΝΤ, όμως, κάνει ένα σοβαρό λάθος, και η κυβέρνηση και τα κόμματα δεν αντιδρούν. Με τα μέτρα του αγγίζει μεν την επιφάνεια του προβλήματος, αλλά δεν φτάνει ως τη ρίζα της παθογένειας. Η περίπτωση της Κύπρου μοιάζει πολύ περισσότερο με την εκρηκτική περιγραφή της Μέρκελ για την Ελλάδα: Το κράτος δεν λειτουργεί και τα υπουργεία δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Κάποιες συντάξεις είναι εξωφρενικές και το κράτος είναι τεράστιο και αναποτελεσματικό.
Κανένας μας δεν γουστάρει τη φράου Νάιν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει πάντα άδικο. Και στην προκειμένη, τα λέει σωστά. Ενώ η λύση για τις τράπεζες αναζητείται με σειρά ερευνών και με τη μεθόδευση ουσιαστικών δομικών αλλαγών (με ορισμένες από τις οποίες μπορεί κανείς να διαφωνήσει), στο κράτος δεν αναζητείται καμία ουσιαστική αλλαγή.

Και, η ορθόδοξη πολιτική όταν κάποιος χρεοκοπήσει ή, γενικότερα, όταν ένα σύστημα αποδεικνύεται ανίκανο να κάνει τη δουλειά του, είναι να αναζητούνται διορθώσεις στην παθογένεια, όχι στα συμπτώματά της. Οι περικοπές στο Δημόσιο είναι ένα πράγμα. Δεν αλλάζουν όμως τα βαθύτερα προβλήματα.

Μπροστά σ’ ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο μακροπρόθεσμα, η πιο ορθόδοξη λύση δεν είναι μόνο οι περικοπές και η αναβολή της κρίσης για τις τράπεζες, αλλά η αντιμετώπιση των διαθρωτικών προβλημάτων.

Εάν κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο με ανορθόδοξο τρόπο –με την αύξηση του χρέους– τότε ας γίνει έτσι: Οι επενδυτές θα έχουν πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε ένα κράτος με χρέος 140% ή 150% του ΑΕΠ το οποίο προχωρεί σε ριζικές μεταρρυθμίσεις, παρά σε ένα κράτος με χρέος 100% του ΑΕΠ που μειώνει δαπάνες αλλά δεν κάνει τίποτε παραπάνω.

Γιατί, λοιπόν, να μη ζητηθεί επιπλέον ενίσχυση της Κύπρου (ας πούμε ένα δεύτερο, «Παράλληλο Μνημόνιο»), το οποίο να αφιερωθεί αποκλειστικά στην εις βάθος μεταρρύθμιση του κράτους;

Δεν είναι της ώρας μια λεπτομερής παρουσίαση ολοκληρωμένης πρότασης για κάτι τέτοιο, αλλά το σίγουρο είναι πως στο κράτος θα πρέπει να αλλάξουν πολύ περισσότερα από τα ωράρια.

Και το πρώτο πράμα που θα πρέπει να αλλάξει ριζικά, είναι το σύστημα αξιολόγησης των δημόσιων υπαλλήλων. Ολόκληρες δομές και διαδικασίες, σχέδια υπηρεσίας (το είδος και ο ρόλος τους, όχι μόνο το περιεχόμενό τους) επίσης πρέπει ν’ αλλάξουν. Και, κόσμος πρέπει να φύγει (αλλά με σωστό τρόπο και γερή αποζημίωση). Στόχος δεν πρέπει να είναι απλώς η μείωση δαπανών, αλλά η δημιουργία μιας δημόσιας υπηρεσίας που να αρμόζει σε μια ώριμη κοινωνία και μια ώριμη Δημοκρατία.

Μία ριζική μεταρρύθμιση που να μοιάζει με επανίδρυση της Δημόσιας Υπηρεσίας, δεν θα δώσει μόνο λύσεις στο σημερινό πρόβλημα, αλλά θα ετοιμάσει την Κύπρο για τα επόμενα 50 ή 60 χρόνια. Ταυτόχρονα, θα ενισχύσει τη θέση της Κύπρου μπροστά στους δανειστές της, έστω κι αν το χρέος αυξηθεί.
Η κρίση προσφέρει μία μοναδική ευκαιρία να γίνουν οι ορθόδοξες αλλαγές, έστω κι αν γίνουν με ανορθόδοξο τρόπο: Την αύξηση του χρέους.

Επίσης, θα μπορούσε να προχωρήσει το ΓεΣΥ, να εκπονηθεί σωστό ΜΔΠ και να γλυτώσουν τα λεφτά από το φυσικό αέριο από τις μίζες των πολιτικών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s