Τρόικα: Πιο βλάκες από εμάς;

Η ημέρα άρχισε με τις φωνές που ακούγονταν από το (ηχομονωμένο) γραφείο του Υπουργού Οικονομικών, ενώ έξω στον διάδρομο περίμενε η Τρόικα. Από εκεί, όλα προχώρησαν όπως θα περίμενε κανείς: Στο προεδρικό δεν υπήρχε κατάληξη, στο Υπουργείο Οικονομικών δεν υπήρχε πρόοδος και ο πρόεδρος έδειξε για άλλη μια φορά πως η απόστασή του από την πραγματικότητα συνεχίζει να μεγαλώνει. Σε ένα αντικατοπτρισμό του Μαρί, μάλιστα, σχολίασε πως δεν είχε ιδέα πόση ήταν η χρηματοδοτική ανάγκη του τόπου…

Τα θέματα όπου κόλλησε η διαβούλευση με την Τρόικα είχαν -με εξαίρεση το φυσικό αέριο- ένα κοινό χαρακτηριστικό: Αντί να επιμένουν οι ξένοι πως θα έπρεπε να τα κάνουμε, κι εμείς να πάμε κόντρα, θα έπρεπε μόνοι μας να επιμένουμε. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι, ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, διότι οι παραμυθιασμένοι υπάλληλοι που φοβούνται την είσοδο ιδιωτών δεν πρόκειται να πάρουν τις συντάξεις που νομίζουν αν δεν αλλάξει κάτι. Άσε που, ως τριτοκοσμικό κράτος, συνεχίζουμε την βλακώδη πρακτική να κρύβουμε τις υποχρεώσεις των οργανισμών αυτών εκτός των ισολογισμών τους, στον κρατικό προϋπολογισμό.

Ένα παράλληλο σύμπαν…

Τόσο η cyta όσο και η ΑΗΚ παράτυπα (αν όχι και παράνομα) χρησιμοποιούν το ένα κομμάτι της εταιρείας για να χρηματοδοτούν το άλλο. Η ΑΗΚ χρησιμοποιεί την παραγωγή ρεύματος για να χρηματοδοτήσει το δίκτυο, όλα σε βάρος μας, την ώρα που περιέργως η ΡΑΕΚ δεν συγκινήθηκε ακόμα με το γεγονός ότι διαχωρισμένοι ισολογισμοί δεν έχουν κατατεθεί ποτέ –όπως θα έπρεπε. Η δε cyta αποτελεί τον «εθνικό χορηγό» που βολεύει κυβέρνηση και κόμματα με την «στήριξη» που προσφέρει.

Και, αντί  εμείς να επιμένουμε πως θέλουμε να έχουμε φθηνότερο και πιο αποδοτικό ηλεκτρισμό και πιο ανταγωνιστική τηλεφωνία και διαδίκτυο, η κυβέρνηση (και τα κόμματα) επιμένουν το αντίθετο: Πως είναι «κερδοφόροι». Αν κρύψει, κύριοι, τις δαπάνες και τις υποχρεώσεις για συντάξεις, κι αν επιβάλει τέλη όπως των ημικρατικούς μας («εγκεκριμένα», πάντα), και η κουτσή Μαρία μπορεί να βγάζει «κέρδη». Σε βάρος του τόπου.

Τα ίδια θα έλεγαν για την Eurocypria και τις Κυπριακές Αερογραμμές αν δεν είχαν βγει τα άπλυτα στην φόρα…Το θέμα προς συζήτηση θα έπρεπε να είναι το ποσοστό που (πρέπει) να πάει σε ιδιώτες, οι όροι, το χρονοδιάγραμμα, η διάρθρωση του νέου ΔΣ. Ζητήματα ουσίας, αντί να επιμένουμε πως «είναι κερδοφόροι» λες και οι συνομιλητές μας είναι πιο βλάκες από εμάς.

Όσο για το συνταξιοδοτικό, κι εκεί υπάρχει μια παράνοια, αφού είτε χρωστάει το κράτος στο ΤΚΑ αλλά δεν θα τα δώσει ποτέ, είτε παραδεχτούμε πως τελικά η «εξυγίανση» για την οποία πανηγύριζαν κάποιοι δεν ήταν παρά μια λαμογιά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και, επιπλέον, είτε κάνουμε εμείς εισφορές στο ΤΚΑ, είτε δίνουμε στο κράτος φόρους για να τα δίνει εκείνο, πάλι το βάρος είναι το ίδιο για την οικονομία και για τους πολίτες. Γι αυτό είναι μάλλον βλακεία να επιμένουμε πως δεν μας αρέσει να πληρώνουμε από την μία τσέπη και επιμένουμε πως θα πρέπει να πληρώνουμε από την άλλη.

Μοναδικό σημείο που διαφέρει λίγο, είναι το φυσικό αέριο. Κι εκεί, όμως η μπάλα είναι εντελώς χαμένη. Προσπάθειά μας θα έπρεπε να είναι να εστιάζεται στην διαφύλαξη της ευκαιρίας για την Κύπρο να χρησιμοποιήσει κάποια από τα έσοδα για τις υποδομές στον τομέα των υδρογονανθράκων. Αντί τούτου, απαιτούμε «Νορβηγικό μοντέλο», το οποίο είναι μεν καλό, είναι δε για τους όχι και τόσο χρεοκοπημένους. Ο ρόλος της Κύπρου ως «παίχτης» δεν επηρεάζεται από μια απόφαση να πληρώνει το αέριο τα δικά μας χρέη αντί να τα φορτώσουμε στα παιδιά μας.

Οι διαβουλεύσεις με την Τρόικα, παρά την κίνηση ματ της Κεντρικής η οποία αφαίρεσε το τελευταίο άλλοθι της κυβέρνησης για να καθυστερεί, συνεχίζονταν ως αργά ψες το βράδυ, όταν γραφόταν αυτό το κείμενο. Η τεράστια απογοήτευση που άρχισε με το πρωί, όταν η κυβέρνηση έβαζε σον πάγκο του χασάπη το μέλλον του τόπου, έγινε νεύρα και θυμός με την αστεία προσπάθεια να μαζευτεί το κλίμα το απόγευμα. Οι τελευταίες ελπίδες της νύχτας, πως ο Υπουργός Οικονομικών θα πατήσει το πόδι του και θα κλείσει μια λογική συμφωνία στις λεπτομέρειες, ήταν η τελευταία ελπίδα να σωθούν τα πράγματα.

Αν την ώρα που διαβάζετε αυτό το άρθρο, η Τρόικα έχει τελικά φύγει –όπως αναμένεται- χωρίς συμφωνία, να αναμένεται τραπεζική αργία σύντομα. Κι απ΄ εκεί, χειρότερα.

Το πιο εκπληκτικό είναι πως ο πρόεδρος, τον οποίον δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να επαναφέρουν στην πραγματικότητα τα άτομα του στενού του κύκλου, δεν είπε mea culpa και δεν έχει παραιτηθεί μετά την συνεχιζόμενη καθυστέρηση ελέω «πολιτικών» (βλέπε κομματικών) αναγκών. Με μια στάση που αυτή η στήλη επιμένει πως κινείται στις παρυφές της προδοσίας, έδωσε δικαίωμα σε μια αντιμνημονιακή ρητορεία να ζει σαν παράσιτο στις ανάγκες της οικονομίας. Και στο προεδρικό οι πραιτοριανοί επιμένουν πως «θα βρουν κάτι» για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις. Ως τις εκλογές, πάντοτε, με τον επόμενο πρόεδρο να ανεβαίνει στο προεδρικό τον Μάρτη σαν κατάδικος σε ικρίωμα.

Επίσης, έπρεπε να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονούσαμε επιτέλους ΜΔΠ για μην μπορούν να γίνονται λαμογιές στον προϋπολογισμό. Και τα λεφτά από το φυσικό αέριο δεν είναι δικά μας, αλλά των επόμενων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s