Κόπηκε η επέλαση. Όλοι στα ορύγματα!

«Το δεξί μανίκι του τελευταίου στρατιώτη θα πρέπει να βρέχεται από τη Μάγχη». Αυτή ήταν η πιο καλή περίληψη του Σχεδίου Σλίφεν με το οποίο οι Γερμανοί ήλπιζαν το 1914 να βγάλουν από τον πόλεμο τη Γαλλία πριν προλάβουν οι Ρώσοι να μπουν στον πόλεμο. Με τις δυνάμεις στους στη νότια πλευρά του μετώπου να μένουν στατικές, οι Γερμανοί θα άρχιζαν μια κυκλική κίνηση στα βόρεια, η οποία θα περικύκλωνε τους Γάλλους, θα καταλάμβανε το Παρίσι και θα περικύκλωνε τους στρατούς τους. «Όταν ο κύκλος θα κλείσει, θα σπρώξουμε τους Γάλλους προς την Ελβετία», ήλπιζαν οι στρατηγοί των Γερμανών.

Όταν, όμως, ο Μόλτκε, εκείνη «η σκιά ενός μεγάλου ονόματος», έστειλε μέρος των δυνάμεών του στο ανατολικό μέτωπο, ο κύκλος των Γερμανών μίκρυνε. Οι στρατιές του Κλουκ πέρασαν ξυστά από το Παρίσι –μπορούσαν να δουν τον Πύργο του Άιφελ από τις θέσεις τους– και έτσι ξεγύμνωσαν τα δεξιά τους νώτα σε έναν υψηλόβαθμο, αλλά άσημο διοικητή, τον Μωνουρύ, που τους χτύπησε ορμώμενος από το Παρίσι στη δεξιά οπισθοφυλακή. Μέχρι να δυναμώσουν τα νώτα τους, να κινηθούν σε νέες θέσεις και να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις της έκτης στρατιάς του Μωνουρύ, οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα κενό περίπου 30 χιλιομέτρων μεταξύ των βασικών τους δυνάμεων.

Εκεί χτύπησαν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, σώζοντας τον πόλεμο από μια βέβαιη ήττα και μετατρέποντας μια εύκολη νίκη του Β΄ Ράιχ σε έναν πόλεμο χαρακωμάτων, από τον οποίο οι Γερμανοί βγήκαν διαλυμένοι. Η μάχη του Μάρνη κράτησε τη Γαλλία ζωντανή.

Η κίνηση του Μωνουρύ ήρθε την τελευταία στιγμή, ενώ όλα φαίνονταν χαμένα. Δεν ήταν προγραμματισμένη. Το αποτέλεσμά της ήταν απρόσμενο. Ενώ η ηγεσία μελετούσε πώς να συνθηκολογήσει, μια απλή κίνηση άλλαξε τη ροή της Ιστορίας.

Από την Πέμπτη η Κύπρος ζει στην εποχή του Μνημονίου. Αυτή η στήλη πίστευε –και εξακολουθεί να πιστεύει– πως το Μνημόνιο που έχουμε μπροστά μας δεν αγγίζει τα προβλήματα που θα έπρεπε να είχε αντιμετωπίσει και πως πιθανόν να μην αρκεί, με αποτέλεσμα να έρθουν νέα μέτρα στη συνέχεια.

Τουλάχιστον, όμως, από τη στιγμή που ο Πρόεδρος αναγκάστηκε, μπροστά στο φάσμα μιας τραπεζικής αργίας, να δεχτεί το Μνημόνιο, ολόκληρη η Κύπρος ανάσανε με ανακούφιση.

Τώρα που μπορεί να ειπωθεί χωρίς κίνδυνο για τον τόπο, σημειώνουμε πως η Λαϊκή θα ήταν τελειωμένη, με ανυπολόγιστες συνέπειες, που δεν αντέχει κανείς να σκέφτεται καν. Ένα πιστωτικό γεγονός θα αποτελούσε χαριστική βολή για τους μόνους τομείς της οικονομίας που μπορούν να καταγράψουν ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια. Και, με την αστάθεια που επικρατεί στη γεωγραφική μας περιοχή, με το Κυπριακό στον πάγο και με το φυσικό αέριο να βράζει, η διεθνής θέση της Κύπρου θα ήταν καταθλιπτικά αποδυναμωμένη.

Αντί αυτού του σεναρίου, η μια-κι-έξω διάλυση της χώρας έχει αποφευχθεί και έχουμε μείνει ζωντανοί στον «πόλεμο». Έστω κι αν θα χρειαστούν ακόμα πολλές θυσίες για να μπορούμε να πούμε πως έχουμε νικήσει.

Όπως και οι Γάλλοι μετά τη μάχη του Μάρνη, όμως, πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως αυτό που ακολουθεί είναι μια μακρά περίοδος στα λασπωμένα χαρακώματα, με το κρύο, τη βροχή και τα πολυβόλα να μας αποδυναμώνουν λεπτό με λεπτό. Δεν θα είναι ούτε ευχάριστη ούτε εύκολη η εποχή που μπαίνει. Ο «πόλεμος» αυτός θα είναι δύσκολος.

Είναι όμως απαραίτητος. Η Κύπρος έχει απέναντί της μια σειρά από σοβαρά προβλήματα. Οι τραπεζίτες που μας έφεραν εδώ είναι ένα πράμα. Οι ανισορροπίες στο τραπεζικό σύστημα, όμως, είναι άλλο. Αυτές ούτε φυλακή μπορούν να πάνε, ούτε σε διαδηλώσεις πρόκειται να αντιδράσουν.
Οι ανισορροπίες της ίδιας της οικονομίας είναι επίσης σοβαρές, με την αγορά εργασίας να μην ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς, ενώ και οι τομείς που δείχνουν προοπτική δέχονται απανωτά πλήγματα.

Οι ανισορροπίες, τέλος, της κρατικής μηχανής είναι σοβαρότατες, με τριτοκοσμικές διαδικασίες, ελλιπή μηχανογράφηση και αντικίνητρα για την παραγωγικότητα. Το ίδιο το κράτος είναι στρεβλό, γεμάτο εμπόδια για τους πολίτες και ανίκανο να ανταποκριθεί στις πιο βασικές ανάγκες του τόπου.
Όλα αυτά δεν αλλάζουν, δυστυχώς, και η καλύτερη ευκαιρία των τελευταίων σχεδόν σαράντα χρόνων έχει χαθεί.

Είναι δυστυχώς δύσκολο να βγάλουμε από το μυαλό μας αυτή την απογοήτευση. Την ίδια ώρα, όμως, το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως αρχίζει ένας «καλός πόλεμος». Οι δυσκολίες, οι θυσίες και η πίεση που θα δεχτούμε τους επόμενους μήνες, γίνονται για έναν και μόνο σκοπό: για να αποκτήσουμε προοπτική και να βγούμε πιο δυνατοί. Πάνω από όλα, για να δικαιούμαστε να λέμε στους επόμενους πως τους παραδίνουμε μια χώρα καλύτερη από εκείνη που κληρονομήσαμε εμείς.

Γι’ αυτό και η εποχή που αρχίζει πλέον για τα καλά δεν πρέπει να μπει με απογοήτευση, με αντιδράσεις για τα μέτρα, με ανησυχία για τις άμεσες επιπτώσεις. Αν ο λαός μας έχει την τάση να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στα προβλήματα, έχει επίσης την τάση να αντιδρά σωστά όταν ο κίνδυνος έχει πλέον φτάσει στις πύλες.

Πάνω, λοιπόν, τα μανίκια. Για όλους μας.

Επίσης, κρίμα που δεν προχωρά το ΓεΣΥ και που δεν ήταν δυνατή φέτος η εκπόνηση ΜΔΠ. Και, πέρα από τις «δικές του» υποδομές, το γκάζι ας πάει στο χρέος για να μην πληρώνουν οι επόμενοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s