Εννιά τζιαι δέκα τζι εκατόν, τζιαι σίλλιοι πεντακόσιοι

 Λίγα αισθήματα μπορούν να κάνουν κακό στην πατρίδα όσο ο πατριωτισμός των πολιτικών της. Εδώ και μερικά χρόνια, μάλιστα, στην Κύπρο ο πατριωτισμός έγινε το άλλοθι των πάντων, κάθε ιδεολογικού χρωματισμού, κάθε θέσης για το κυπριακό, κάθε τοποθέτησης για τον ρόλο της Κύπρου στην περιοχή.

Παίρνω πάσα από το σχόλιο του Αλέξανδρου Σίνκα στο facebook, ο οποίος σχολίασε πως στο όνομα της πατρίδας θυσιάστηκαν πολλές οικογένειες τις οποίες το δικό μας πολιτικό σκηνικό καταδίκασε σε μια μάταιη προσδοκία. Δεν ήταν «πατριωτικό» να σχολιάζει κανείς πως οι πιο πολλοί αγνοούμενοι ήταν νεκροί. Έστω κι αν ήταν οφείλαμε όλοι να πουλούμε παραμύθια στις οικογένειες των αγνοουμένων για να υποφέρουν: Η εικόνα των μανάδων στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας ήταν, βλέπετε, μια φοβερή επικοινωνιακή ευκαιρία για να πουλάμε μαράζι στο εξωτερικό και να επιμένουμε για τα δίκαιά μας.

Κι αυτό το θέμα είναι σοβαρό. Ερχόμενος στην Καθημερινή, μετά από πολλά χρόνια στο εξωτερικό, συνειδητοποίησα πόσο κόλλημα είχε ο διευθυντής της νεοσύστατης τότε εφημερίδας, ο Ανδρέας Παράσχος με το θέμα των αγνοουμένων (και εσχάτως με τα λεφτά που τρώνε και σπάζουν ορισμένοι «για το καλό της πατρίδας»). Ρωτώντας τον πώς τον έπιασε αυτή η μανία, πώς άρχισε τέλος πάντων, να παρακολουθεί το θέμα, έμαθα με έκπληξή μου πως αυτό το πράμα δεν άρχισε επειδή είχε συγγενείς αγνοουμένους. «Διερωτήθηκα ρε παιδί μου, όλοι αυτοί οι «στρατιώτες», οι «θανών 20 Ιουλίου 1974» που είναι στο Κωνσταντίνου και Ελένης (και άλλοι τόσοι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας), μετρούν στους 1619;». Το τραγούδι που έγραψε ο Παράσχος για τους αγνοούμενους αφήνει ασυγκίνητους μόνο τους πιο αναίσθητους.

Κι όμως, όταν τέθηκε το ερώτημα (μάλλον από πατριωτισμό), προέκυψε πως οι πολλοί αγνοούμενοι ήταν ουσιαστικά αποδεδειγμένο, με μαρτυρίες και ενίοτε και με έγγραφα, αλλά τα κλάματα των μαυροφορούσων είχαν μια κάποια εθνική αξία και έπρεπε ολόκληρο το σύστημα να εξασφαλίζει πως τα κλάματα αυτά δεν θα σταματούσαν.

Μάλιστα αν θυμάστε κάποια στιγμή την δεκαετία του 1990, έγινε και ένας σάλος, με βιβλία, ντοκουμέντα και αποδείξεις πως πολλοί αγνοούμενοι τουρκοποιήθηκαν (ενήλικες, έστω) και ζούσαν στην νότια Τουρκία. Έστω κι αν τελικά όλα τα στοιχεία αν τα έβαζες μαζί, έβγαζαν στο «ένας βοσκός είδε κάποιο με γένια που έμοιαζε κάποιου Αντρίκκου από το τάδε χωριό σε ένα βουνό πίσω από την τερατσιά».

Εν τω μεταξύ, αν έλεγες πως κάποιοι αγνοούμενοι (η συντριπτική πλειοψηφία αν όχι όλοι) είναι νεκροί, δεν ήσουν πατριώτης. Πατριωτικό ήταν, βλέπετε, να φροντίζουμε να μην ησυχάσουν τόσες μανάδες, κόρες, γιούδες που περίμεναν μάταια τόσα χρόνια. Πολλούς τους πεθάναμε με την «επιμονή και υπομονή» μας…

Εδώ το ερώτημα για το τι είναι «πατριωτικό» γίνεται πιο σοβαρό. Για το «όφελος» του επικοινωνιακού παιγνιδιού από τους αγνοουμένους, το έθνος δικαιούται να βασανίζει με ψέματα τα παιδιά του;

Η ερώτηση δεν είναι απλή. Ούτε (παίρνω την πάσα) περιορίζεται στους αγνοούμενους. Όταν μιλούσαμε για την πολιτιστική κληρονομιά μας στα κατεχόμενα, πολλοί χαίρονταν με την καταστροφή και κινούνταν με τόλμη μεν αλλά χωρίς ντροπή για να τορπιλίσουν τις προσπάθειες που γίνονταν στις Βρυξέλλες και αλλού για να μην γλιτώσουν εκκλησίες, μνημεία και μοναστήρια. Ανάμεσά τους και ευυπόληπτοι υψηλόβαθμοι ιερωμένοι. «Καλό για την πατρίδα», βλέπετε, να μπορούμε να λέμε: Να χάνεται ολόκληρος πολιτισμός στην μισή Κύπρο, για να «έχουμε επιχείρημα», λες και δεν έχουμε επιχειρήματα και το χρειαζόμαστε αυτό.

Σήμερα αυτή η πάσα περνά και στα νέα ζητήματα που ήρθαν στην επιφάνεια. Στην οικονομία ξέρουμε πολύ καλά ποια είναι τα προβλήματα, σε τι οφείλονται, και ποιες είναι οι διαρθρωτικές γενεσιουργοί αιτίες. Για τις τράπεζες, αν μη τι άλλο, γίνεται κάτι. Για την ίδια την οικονομία, το κράτος και την κοινωνία, όμως, όλη μας η προσπάθεια είναι να αποφύγουμε αυτό που είναι προς το συμφέρον μας.

Να μην γίνει αξιολόγηση στο Δημόσιο. Να μην μειώσουμε το χρέος μας με το Φυσικό Αέριο. Να πωλήσουμε κυριαρχία για να μην κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Να κλείσουν οι τράπεζες (αντί να πάνε φυλακή οι τραπεζίτες). Πάνω από όλα, να μην γίνουν μεταρρυθμίσεις. Και όλα αυτά πακετάρονται σε όμορφα πακέτα και πωλούνται ως πατριωτικά.

Το ερώτημα σήμερα είναι αν θέλουμε ο πατριωτισμός μας να συνεχίσει να λειτουργεί ως άλλοθι για την ανικανότητά μας. Αν θέλουμε εύκολες λύσεις που ακούγονται όμορφα (πούλα το οικόπεδο) αλλά μπορούν να υλοποιηθούν μόνο στην φαντασία μας. Αν στο όνομα της Πατρίδας θα συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι βολεύει εκείνους που τρώνε μίζες, αντί το καλό του τόπου. Αν θέλουμε να δώσουμε στους επόμενους μια χώρα καλύτερη από εκείνη που λάβαμε, ή αν απλώς θα παραμείνουμε αφοσιωμένοι στην προσπάθειά μας να εξασφαλίσουμε πως κάποιοι θα πεθάνουν πλούσιοι.

Για τους ίδιους λόγους, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και κάτω τα ξερά των πολιτικών από το γκάζι.

4 thoughts on “Εννιά τζιαι δέκα τζι εκατόν, τζιαι σίλλιοι πεντακόσιοι

  1. Φίλε, δεν έχω τίποτα να προσθέσω παρά μόνο πως ενώ αυτοί οι προβληματισμοί που θα έπρεπε να κυριαρχούν στην προεκλογική εκστρατεία, οι υποψήφιοι πρόεδροι τους εκκωφαντικά τους παραλείπουν συνεχίζοντας να χαϊδεύουν τα αφτιά μας ως σαν να μην ήταν αυτά τα ψέμματά τους που μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση.

  2. Είναι εξόχως μη πατριωτική πράξη η όποια προσπάθεια αλλαγής του «μεγάλου ‘άλλοθι».
    Γιατί μετά θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα.

  3. Τί άλλαξε από την εποχή που οι κύπριοι ήταν υπόδουλοι στους Τούρκους ή του Αγγλους; Ο λαός ήταν μισταρκός, επλήρωνεν φόρους, κάποιοι εκάθουνταν πάνω στα ζυνίσια του τζιαι εγλεντούσαν. οι ξένοι. Εγινεν ο αγώνας της ΕΟΚΑ για την ανεξαρτησία τζιαι την Ενωση, αποκτήσαμεν «ανεξάρτητο’ » δικό» μας κράτος, εκαταφέραν τζείνοι που εκυβερνούσαν τζιαι εβάλαν απέναντι μας τους Τουρκοκύπριους, επροκάλεσαν τόσον πόνον τζιαι καταστροφήν, εφέραν τους τούρκους. Αντί να κάμουν το κράτος να δουλέψει για τον κόσμον του, δουλεύκει ο μισθωτός να συντηρά το κράτος τζιαι τους παρατρεχάμενους του. Τωρά κάθουνται πάνω στα ζυνίσια του κόσμου οι «δικοί» μας. Θα ωχριά ο φόρος της δεκάτης μπροστά στους νέους φόρους, τα ΦΠΑ, τους φόρους ακίνητης ιδιοκτησίας κλπ. Φταίσιν οι τράπεζες δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, όμως έχουνμεν τζιαι έναν τεράστιον κρατικόν μηχανισμόν, αναποτελεσματικόν, σπάταλον, δυσκίνητο, που τρώει πολλά παραπάνω που όσα παράγει. Τζιαι κανένας μα κανένας δεν έχει καμμία διάθεση να διορθώσει τα κακώς έχοντα. Πως θα μειωθούν οι δημόσιοι υπαλλήλοι κατά 5000; θα φορολογούμαστεν εμείς και τα παιδιά μας για να κρατήσουν τες πολλαπλάσιες από όσες χρειάζονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Επιτέλους ας εφαρμόσουν την εναλλαξιμότητα.

    Τούτον το σπάταλον κράτος τι προσφέρει στους πολίτες του; Υγεία, παιδεία, δημόσιες συγκοινωνίες, προστασία; Δεν μηδενίζω τα όσα γίνονται. ΄Ομως το τί έχουμε ή μαλλον είχαμε, με το τι εμπορούσαμε να έχουμε, έχει τεράστια διαφορά. Επροσπαθήσαν να κάμουν δημόσιες συγκοινωνίες. Τι επήεν λάθος τζιαι έχει τέσσερις μέρες που απεργούν οι οδηγοί. 30 του Νιόβρη ηταν Παρασκευή. Δευτέραν 3/12 απεργία. Εδώσαν χρόνον να έβρουν λύσην πριν να απεργήσουν΄; Τέσσερις μέρες τα παιδιά να μην μπορούν να πάνε σχολείο, ο κόσμος να εξυπηρετηθεί. Και οι δασκάλοι και καθηγητές διαμαρτύρονται για 1 ώρα που θα εργάζονται επιπλέον. Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν για τα άδεια σχολεία; Ετσι θα γίνεται από τώρα και στο εξής. Ο κάθε ένας μας θα φωνάζει για το δικό του. Ο κάθε ένας θα μετρά την δύναμή του πάνω στην κυβέρνηση και τη βουλή. Ξέουμεν ποιοί έχουν δύναμη. Οχι φυσικά ο απλός ιδιωτικός υπάλληλος που τον απολύει ότι ώρα θέλει ο μάστρος του και δεν έχει που να διαμαρτυρηθεί. ΄Ο άλλος προσλαμβάνεται ωρομίσθιος ή έκτακτος στο ΄δημόσιο και κοτσιαννίαζει την θέση. Τι σημαίνει κύριε έκτακτος;

    Φταίμεν τζιαι μείς που ανεχόμαστεν το κάθε αμπάλατο, λαοπλάνο, κομματόσκυλλο τζιαι βάλλουμεν τους τζιαι στην βουλήν να αποφασίζουν για μας. Που είναι τούτοι όλοι οι νέοι, ειδήμονες, μορφωμένοι, με νέες ιδέες και νέα μυαλά να πάρουν τον κόσμον μας μπροστά. Εκολλήσαμεν στο 1960. Σε τζείνες τες νοοτροπίες, τα ρουσφέτια, τες διαπλοκές. Ο κάθε ένας που αναλαμβάνει΄την εξουσία φορτώννει το κράτος με χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους, μόνιμους, ωρομίσθιους, έκτακτους, δεν έχει σημασία. Τα κόμματα δεν είναι το κύτταρο της δημοκρατίας, είναι ο καρκίνος του τόπου. Αν δεν είσαι κομματόσκυλλο ούτε σε σύνδεσμο γονέων ου λαλεί ο λόος, δεν μπαίννεις. Στα ΔΣ των ημικρατικών κάμνουν τα πλακάκια τα κόμματα, τζιαι βάλλουν τους υπαλλήλους με τα ποσοστά τους. Τρώσιν με δέκα μασέλλες. Τζιαι το σιέριν τους εν πάντα ανοικτόν. Ζητούν που τον απλό κόσμο. δώσε, δώσε δώσε.

    Κανεί πιόν. εβαρεθήκαμεν τους ούλλους. Λάσσουν, λάσσουν τζιαι δεν αρθρώνουν λόγο, ορθολογιστικό, λόγο νούσιμο μετρημένο. Πιάννουνται σαν τα κοκόρια, ρίχνει ό ένας τα βάρη στον άλλον. Μα όλοι εκυβερνήσαν με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο τον τόπο τα τελευταία 50 χρόνια. Εκάμαν τα (σκ..) θάλασσαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s