Έχουν προσωπική ευθύνη

Εντάξει, λοιπόν, οι εργαζόμενοι καταβάλλουν εισφορές στα Ταμεία Προνοίας και το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων με στόχο να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις τους. Ας ξεπεράσουμε, προς το παρόν, το γεγονός ότι τα πιο πολλά ταμεία (και ιδίως το ΤΚΑ) δεν είναι κάτι διαφορετικό από ένα Σχέδιο Πόνζι, το οποίο χρηματοδοτεί σημερινές δαπάνες (βλέπε συντάξεις) με τις σημερινές εισφορές, αντί να επενδύει τις εισφορές για το μέλλον.

Το πιο ανησυχητικό είναι μάλλον πως οι διαχειριστές των ταμείων προσεγγίζουν τον ρόλο τους με ένα τρόπο εξαιρετικά ανεύθυνο, χωρίς πολλή σκέψη.

Διαχείριση συντάξεων...

Διαχείριση συντάξεων…

Τα ταμεία προνοίας έχουν μπει σε ένα τριπάκι τους τελευταίους 18 με 24 μήνες, ρίχνοντας λεφτά στην κυβέρνηση. Το τελευταίο παράδειγμα, της cyta, είναι μεν χαρακτηριστικό, δεν είναι όμως κάτι παραπάνω από απλά ένα παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά. Το Ταμείο έχει για άλλη μια φορά υποθηκεύσει ουσιαστικά τα χρήματα που προορίζονταν για τις συντάξεις των μελών τους. Και, η κυβέρνηση, έχοντας παγιδευτεί στην λογική του βραχυπρόθεσμου δανεισμού (τζιαι σε κανέναν μήνα θωρούμε), για άλλη μια φορά αντλεί 100 εκατ. ευρώ από τις συντάξεις των μελών του ταμείου για να πληρώσει μισθούς και επιδόματα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Πρώτο, η περίπτωση της CYTA δείχνει, συν τοις άλλης, πως η διαπλοκή μεταξύ ημικρατικών και κυβέρνησης πάει βαθιά. Τα «άγραφα» δάνεια των Ταμείων προς το κράτος, λειτουργούν ως άλλοθι για την αποφυγή των πιο δύσκολων αποφάσεων. Και, αν πλέον το κράτος χρειάζεται τα χρήματα απλά για να μην χρεοκοπήσει, το ίδιο δεν συνέβαινε πριν μερικούς μήνες, όταν τα ίδια ταμεία (ακόμα και εκείνο της Αγγλικής Σχολής) έμπαιναν στα βραχυπρόθεσμα δάνεια του κράτους για να του δώσουν ανάσες ως πάρα κάτω.

Ανάσες που, τελικά αποτελούσαν εναλλακτική επιλογή για την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Αλλά δεν φταίει μόνο η κυβέρνηση που βρήκε «αόρατα» δάνεια που δεν συνυπολογίζονται στο χρέος. Ευθύνες έχουν και οι διαχειριστές των ταμείων. Όταν, για παράδειγμα, βλέπουμε πως ανάμεσα στους κατόχους αξιογράφων των τραπεζών συμπεριλαμβάνονται και Ταμεία Προνοίας, αυτό πρέπει να μας λέει κάτι. Ο κάθε ιδιώτης μπορεί να παραπλανήθηκε. Τα Ταμεία Προνοίας, όμως, δεν δικαιούνται να παραπλανηθούν.

Κι αυτό για ένα απλό λόγο: Όταν αγόραζαν οι διαχειριστές των ταμείων τα επισφαλή αξιόγραφα, όφειλαν να ήταν πιο προσεκτικοί. Το πιο βασικό που έχουν οι περισσότεροι ξεχάσει, από ό,τι φαίνεται, είναι πως τα Ταμεία Προνοίας δεν αγοράζουν και δαπανούν λεφτά των διαχειριστών τους, αλλά λεφτά που ανήκουν σε άλλους.

Αν παραπλανήθηκαν, τότε η σειρά των ευθυνών είναι απλή: Πρώτα φταίνε οι διαχειριστές των ταμείων, και ύστερα (πολύ ύστερα) οι τράπεζες που έδωσαν αξιόγραφα. Στην πιο πρόσφατη περίπτωση με την Cyta, πρώτα φταίνε οι διαχειριστές και αργότερα το κράτος.

Αλλά το ζήτημα δεν αφορά μόνο τα ιδιωτικά ταμεία, όπου οι διαχειριστές λαμβάνουν μάλλον περίεργε αποφάσεις για τα λεφτά των άλλων. Ακόμα και στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, όταν το κράτος με γιορτές και αλαλαγμούς οργάνων έδινε επιταγή ίση με το μπόι μας, ύψους 200 εκατ. ευρώ στο ΤΚΑ, ουδείς μας είπε πως δεν επρόκειτο για κάλυψη υποχρεώσεων του κράτους, αλλά για ανακύκλωση. Την επαύριον σχεδόν, πήραν τα 200 εκατ. και τα έκαναν ΚΟΧΑ με επιτόκια χαμηλότερα από την κατάθεση σε τράπεζες.

Έτσι, η λογική της «επένδυσης» των ταμείων δεν ίσχυσε ποτέ. Απλά, τα αποθεματικά έμπαιναν στα χέρια διαφόρων διαχειριστών οι οποίοι με την σειρά τους έπαιζαν πολιτικό παιγνίδι, έστω κι αν έπαιζαν το παιγνίδι με λεφτά άλλων.

Κι ακόμα, σήμερα που θυμηθήκαμε (και καλά κάνουμε) τις αρχές της τραπεζικής εποπτείας –πως για παράδειγμα το ρίσκο δεν πρέπει να είναι συγκεντρωμένο σε ένα πιστωτή ή σε μια επένδυση και πως τα επισφαλή προϊόντα πρέπει να αποτελούν μικρό ποσοστό του συνόλου, την ίδια λογική δεν υιοθετούμε και στα Ταμεία Προνοίας.

Αυτό που πολλοί ξεχνούν είναι πως πρόκειται για τις συντάξεις άλλων. Δεν είναι λεφτά κάποιου αόρατου θεωρητικού προσώπου. Είναι οι αποταμιεύσεις των μελών των ταμείων- αποταμιεύσεις από τις οποίες θα πληρωθούν οι συντάξεις.

Γι αυτό και θα πρέπει νομικά αλλά και ως κοινωνία να λάβουμε πολύ σοβαρά τις ευθύνες –ακόμα και αστικές- των διαχειριστών των ταμείων. Σε περίπτωση απώλειας, θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις γιατί επένδυσαν σε επισφαλείς επιλογές, σε junk. Εκεί όπου «παραπλανήθηκαν» θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί αγόρασαν χωρίς να διαβάσουν τα μικρά γράμματα. Θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους διότι έδιναν εδώ και δύο χρόνια άλλοθι για την κακοδιαχείριση των δημοσίων οικονομικών, και είχαν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για το αποτέλεσμα, ασχέτως των ευθυνών που είχαν άλλοι.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και μακριά τα ξερά των πολιτικών από το φυσικό αέριο.

One thought on “Έχουν προσωπική ευθύνη

  1. Παράθεμα: Έχουν προσωπική ευθύνη « "We shall fight for this island…."

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s