Debate, μισοδότζιν

Φάγαμε αλλά δεν χορτάσαμε με το πρώτο debate μεταξύ των υποψηφίων. Ήταν καταφανές το πρόβλημα που έθιξε η Αιμιλία Κενεβέζου σχετικά με τη διαδικασία, αλλά την ίδια ώρα και οι υποψήφιοι δεν γέμισαν τα κενά που περιμέναμε πολλοί πως θα γέμιζαν.

Ο Νίκος Αναστασιάδης, είχε μια πολύ «προεδρική» παρουσία, με την οποία εξασφάλισε την απόλυτη νίκη στο debate. Η ανάλυση της νίκης του Νίκου Αναστασιάδη, όμως, είναι μάλλον ζήτημα για τους δημοσκόπους. Κι αυτό, διότι η παρουσία του ήταν σχεδιασμένη μεν για να ενισχύσει το «ηγετικό προφίλ» με το οποίο εξασφαλίζει την διαφοροποίησή του από τους άλλους υποψηφίους, αλλά δεν γέμισε εκείνο το κενό που περιμέναμε αρκετοί. Με δεδομένο πως μετά από τις ψεσινές παρουσίες η νίκη Αναστασιάδη είναι σχεδόν εγγυημένη, είναι προφανές πως ο κ. Αναστασιάδης έκανε αυτό που ο ίδιος επιδίωκε: Μια επίδειξη ηγετικού ύφους απέναντι στους ανθυποψηφίους του, με «γερή άμυνα» και χωρίς ρίσκα.

debateΟι υπόλοιποι εμείς, όμως, δεν χορτάσαμε με την παρουσία του. Το «ρεπορτάζ» από το επιτελείο Αναστασιάδη κάνει λόγο για πολλές κινήσεις όσον αφορά στο «μανιφέστο» του υποψηφίου, για προετοιμασία νομοσχεδίων και για νέες, φρέσκες ιδέες όσον αφορά στην διαχείριση της κρατικής μηχανής. Κάνει επίσης λόγο για σοβαρές μελέτες και τολμηρές σκέψεις για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Το ρεπορτάζ, όμως, διαψεύστηκε πλήρως κατά τη διάρκεια του debate. Μόλις πριν από τις τελευταίες ερωτήσεις μπήκε ο κ. Αναστασιάδης στην παρουσίαση εισηγήσεων και προτάσεων από το πρόγραμμά του. Η αποτυχία αυτή, για εμάς μάλλον αδικαιολόγητη. Η στρατηγική του «χαμηλού ρίσκου» διατηρεί για τον κ. Αναστασιάδη την πρωτιά και την απόσταση από τους άλλους, αλλά δεν έχει πετύχει να εμπνεύσει με τις προτάσεις του, κάτι που θα μπορούσε να είχε κάνει.

Ο κ. Μαλάς, από την άλλη, ήταν ο καθαρός χαμένος του debate. Παρόλο ότι είχε το τεράστιο πλεονέκτημα των χαμηλών προσδοκιών μπαίνοντας στο Στούντιο 3 του ΡΙΚ,  δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον χαμηλό πήχη που είχε μπροστά του.

Η μοιραία στιγμή, όταν φάνηκε πως δεν γνώριζε την τιμή της βενζίνης, απέδειξε απλά αυτό που από την αρχή του debate υποψιάζονταν οι τηλεθεατές: Πήγε εντελώς απροετοίμαστος. Διότι, αν δεν ξέρεις πόσο πάει η βενζίνη, αυτό μπορεί να το συγχωρέσει ο κόσμος. Αν όμως πας σε debate χωρίς να ξέρεις, αυτό είναι τσαπατσουλιά. Εκεί, έχει σαφή ευθύνη και το επιτελείο του.

Ακόμα χειρότερα, όμως, ήταν αδύνατο να συνέλθει από το πλήγμα αυτό, διότι δεν κατάφερνε να φανεί πίσω από τη σκιά του προέδρου Χριστόφια. Γι αυτό το πράγμα, έχει πλήρη και προσωπική ευθύνη ο ίδιος, αφού του δόθηκε η ευκαιρία πολλές φορές να κάνει ένα βήμα μπροστά από τον νυν πρόεδρο, να παραδεχτεί κάποια από τα πάμπολλα λάθη του, και να δείξει πως ο ίδιος θα είναι αλλιώς. Το γεγονός ότι απέφευγε κάτι τέτοιο, ήταν τελικά και ο λόγος γιατί ο κ. Μαλάς δεν είχε, τελικά, υποφερτή παρουσία.

Όσον αφορά στον κ. Λιλλήκα, η παρουσία του ήταν αρκετά καλή. Παρόλο ότι είχε μακράν τα χαμηλότερα «αποτελέσματα» στο «αληθόμετρο» της «Κ» το βράδυ του debate, ο κ. Λιλλήκας επέμενε σε μια πρόταση που δεν έχει ούτε βάση ούτε σχέση με την πραγματικότητα, και για κάποιο περίεργο λόγο, φαίνεται πως πείθει.

Παρόλο που ίδιος είναι καταφανώς συγχυσμένος (π.χ. η έκδοση ομολόγου συγχέεται με την πώληση futures στο γκάζι, θέλει δάνειο από την ΕΕ αλλά χωρίς Μνημόνιο και με έξοδο των Ευρωπαίων, «δεσμεύεται» να διώξει τη Τρόικα διά του αερίου κτλ). Καμία από τις προτάσεις του σχετικά με το Φυσικό Αέριο δεν αντέχει στην βάσανο της σοβαρότητας ή έστω και της στοιχειώδους αντίληψης για τα του Φυσικού Αερίου. Εντελώς προβλέψιμη –και κενή ενδιαφέροντος- ήταν και η εφαρμογή του Goodwin’s law για το 2004.

Ωστόσο, πιστώνεται με δύο επιτυχίες: Πρώτο, έχει πείσει, προφανώς, αρκετούς συμπολίτες μας πως η πρότασή του για αξιοποίηση του Φ.Α. είναι σοβαρή. Δεύτερο, έχει βάλει στο τραπέζι αρκετές προτάσεις που είναι, πράγματι, σοβαρές και ουσιαστικές, παρόλο που δεν είναι, ούτε καινούριες, ούτε δικές του.

Σε τελική ανάλυση, το debate ήταν σούπα. Αυτό που έχουμε να περιμένουμε, είναι πως την επόμενη φορά, ο κ. Αναστασιάδης θα βάλει στο τραπέζι δικές του ιδέες, ο κ. Μαλάς θα αποτινάξει το βάρος της σημερινής κυβέρνησης από πάνω του, και ο κ. Λιλλήκας θα σταματήσει να επικαλείται για τα πάντα τον (δικό του) πατριωτισμό, μια στρατηγική που ούτως ή άλλως απέτυχε το 2008.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το Φ.Α. μακριά από τους πολιτικούς

2 thoughts on “Debate, μισοδότζιν

  1. Πάντως ακόμα και αν ο Λιλλήκκας έδωσε κάποιες σωστές προτάσεις, όταν η ναυαρχίδα του μπάζει νερά, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος. Κατά τα άλλα ευχαριστώ για την ανάλυση – επέλεξα να μην παρακολουθήσω την εκπομπή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s