Να γίνουμε κι εμείς «γερμανοί’

Οι γερμανοί είναι άμεσο προϊόν μιας μεταρρυθμιστικής μανίας. Όταν ένα μικρό και άσημο κρατίδιο της κεντρικής Ευρώπης, η Πρωσία, μπήκε στον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής, φαινόταν καταδικασμένο. Οι μεταρρυθμίσεις όμως, κυρίως στρατιωτικές, διοικητικές και φορολογικές, τους Μέγα Φρειδερίκου, κατέστησαν του Πρώσους μια νέα ανερχόμενη δύναμη, νικητή στον πόλεμο και γεμάτη προοπτική για ένα μακρύ μέλλον.

Περίπου μια γενιά αργότερα, όμως, οι Πρώσοι αναγκάστηκαν να βιώσουν την καταστροφή, με μια σειρά από γεγονότα που οδήγησαν τη χώρα τους μπροστά στην απώλεια κυριαρχίας και εδαφών, αλλά και στην προοπτική της διάλυσης.

Μετά τις ήττες από τον Ναπολέοντα, περίπου μια γενιά μετά τον Φρειδερίκο, οι Πρώσοι βρέθηκαν εντελώς παγιδευμένοι: Πέρα από τις παρεμβάσεις στο εσωτερικό και την απώλεια της μισής της έκτασης, η δεύτερη συνθήκη του Τιλσίτ επέβαλε βαρύτατες «αποζημιώσεις» ως τιμωρία προς τη Γαλλία. Κι αυτό στο μέσω της οικονομικής κρίσης του 1806.

Εκείνη την ώρα, βρέθηκαν δύο γίγαντες που η Ιστορία τιμά μεν, όχι όμως στο επίπεδο που τους αξίζει. Οι Στάιν και Χάρτνεμπεργκ διορίστηκαν (και με τις ευλογίες του Ναπολέντα) ως λύση εκτάκτου ανάγκης την ώρα που η Πρωσία βρισκόταν στα πρόθυρα της καταστροφής.

Αμέσως άρχισαν ένα «πόλεμο» με την αριστοκρατία, τους πρίγκιπες, τους γιούνκερ που είχαν τον έλεγχο της αγροτικής παραγωγής και με τον ίδιο τον βασιλιά τους. Οι μεταρρυθμίσεις τους ήταν τόσο εκτενείς που δεν θα ήταν δυνατόν να τις απαριθμήσει κανείς στο σύνολό τους. Κάλυπταν την κάθε πτυχή του κράτους, από τη γραφειοκρατία και τη δικαιοσύνη, ως τον στρατό και τις κοινωνικές δομές. Βασισμένες στις ιδέες του Άνταμ Σμιθ, οι μεταρρυθμίσεις άλλαξαν τα πάντα στην Πρωσία.

Οι Στάιν και Χάρτνενμπεργκ έστησαν ένα κράτος που δικαιωματικά ανήκε πλέον στις μεγάλες δυνάμεις –όχι ως το μικρότερο από τα σημαντικά κράτη της ηπείρου, αλλά ως ένας από τους κύριους νικητές στη μάχη του Βατερλώ και τη δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων.

Μετά από περίπου 60 χρόνια, ένας άλλος, πιο σκληρός, ηγέτης, ενοποίησε – ή μάλλον πρωσσοποίησε- τη Γερμανία. Ο Βίσμαρκ, όμως, ήταν ταυτόχρονα και ο πατέρας των κοινωνικών ασφαλίσεων, της ασφάλισης υγείας και της σύνταξης για τους ηλικιωμένους.

Οι Γερμανοί δεν υπάρχουν απλά λόγω των μεγάλων μεταρρυθμιστών των ετών 1740-1870. Οι Γερμανοί υπάρχουν «ως μεγάλο, ισχυρό κράτος» εξαιτίας τους.

Και αν το μέγεθος της χώρας την καθιστά αυτονόητο ηγέτη, κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να ίσχυε, για παράδειγμα, και για την γειτονική της Πολωνία που έχει μεν το μέγεθος, δεν έχει όμως το μεταρρυθμιστικό πνεύμα.

Σήμερα, η δική μας πρόκληση είναι να μπούμε κι εμείς σ’ αυτή τη λογική. Δεν είναι εύκολο, όπως δεν ήταν εύκολες και οι κινήσεις των δύο γιγάντων, του Σταίν και του Χάρντενμπεργκ, που μείωσαν τα προνόμια, επέκτειναν το εκλογικό σώμα και ανέτρεψαν την όλη λογική του Πρωσικού κράτους. Μάλιστα, συνειδητός τους στόχος ήταν να αντιγράψουν τα αποτελέσματα της επανάστασης των εχθρών τους, των Γάλλων, οι οποίοι ανέτρεψαν ολόκληρη την κοινωνική τους δομή.

Συνειδητά, όμως, επιχείρησαν ριζοσπαστική επανάσταση «από τα πάνω προς τα κάτω», χωρίς γκιλοτίνες αλλά με διοικητικές πράξεις.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν μπορεί να επέλθει όταν, για παράδειγμα, η ηγεσία του τόπου (κάνει πως) δεν αντιλαμβάνεται τί έχει συμφωνήσει ενόψει διάσωσης της χώρας και υιοθετεί τον ρόλο της αντίδρασης, έστω κι αν είναι «αριστερή».

bismarck2_1529323cΑυτό συμβαίνει στην Κύπρο, σε μια σειρά ζητημάτων, μεταξύ των οποίων είναι και οι ιδιωτικοποιήσεις, το συνταξιοδοτικό και η Δημόσια Υπηρεσία, οι οποίες αναφέρονται ρητά και χωρίς περιστροφές στο Μνημόνιο που συμφώνησε ο Πρόεδρος Χριστόφιας με την Τρόικα. Και παρόλο που μια σειρά μεταρρυθμίσεων, μεταξύ των οποίων και οι ιδιωτικοποιήσεις, προβλέπονται στα συμφωνηθέντα, η κυβέρνηση επιμένει πως «μας έχει γλιτώσει» από αυτές, αντί να συγκεντρωθεί στο βασικότερο ζητούμενο, δηλαδή την σωστή, προσεκτική και δίκαιη διαδικασία της υλοποίησης όσων έχει συμφωνήσει.

Το ίδιο ισχύει και για μια σειρά από άλλες κινήσεις που προβλέπονται σε αυτά που η Κυπριακή Δημοκρατία συμφώνησε, αλλά τα «έχει αποτρέψει». Για παράδειγμα, το ΓεΣΥ, το οποίο είναι κρίσιμης σημασίας ως μέσο καθολικής ασφάλισης υγείας, μόλις την περασμένη εβδομάδα απέκτησε ένα νέο πρόεδρο (στον ΟΑΥ), μετά από νέες καθυστερήσεις. Και, αντί να διοριστεί «μεταρρυθμιστής», έγινε ένας διορισμός με αμιγώς κομματικά κριτήρια, για άλλη μια φορά.

Ιδού η ειρωνεία: Με αυτές τις υπηρεσίες προς τη λογική της συντήρησης, μια αριστερή κυβέρνηση εξυπηρετεί την επιβίωση του ancien regime στην πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία, αντί να βάζει μπρος για την ανατροπή του.

Κάτω από τις πιέσεις των μαζικών επιθέσεων που δέχεται η Κύπρος, το ζητούμενο είναι να ανοίξει η πόρτα για ανάκτηση της αξιοπιστίας της χώρας μας. Οι επιθέσεις έχουν, φυσικά, και τους δικούς τους σκοπούς, προεκλογικούς στη Γερμανία, θεσμικούς μεταξύ ΕΕ και ΔΝΤ, και εμπορικούς για τα ξένα ΜΜΕ. Αλλά το δεδομένο είναι πως η Κύπρος δεν υποφέρει διότι «δεν μας χωνεύουν». Υποφέρει, διότι, δεν μας πιστεύουν. Μόνο με μια «γερμανική» λογική, ένα πραγματικό, ριζοσπαστικό, κύμα μεταρρυθμίσεων μπορεί η Κύπρος να αλλάξει αυτή την εικόνα. Και άμεσα.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ όπως είπαμε πως θα κάνουμε. Και τα λεφτά από το Φ.Α., μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “Να γίνουμε κι εμείς «γερμανοί’

  1. Και υποθέτω ξέρεις τι θα σου απαντήσουν τώρα. Ότι είσαι ναζιστής. Η μάζα του κόσμου θα επιλέξει την εύκολη λύση, δηλαδή να αποδεχτεί το ότι είσαι ναζιστής. Και ο κόπος σου μάλλον θα πάει χαμένος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s