Ένα και μοναδικό ερώτημα

Συνεχής ενημέρωση -www.kathimerini.com.cy

Κάτι έχει χαθεί. Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο διακύβευμα από το οποίο θα κριθεί η πορεία τουλάχιστον δύο γενιών. Ενώ τα πάντα είναι ρευστά, οι συζητήσεις, αναλύσεις και ανακοινώσεις κινούνται γύρω από τα ίδια ζητήματα: Το ύψος του κουρέματος στις καταθέσεις, τα ξένα κεφάλαια που φεύγουν, τη ψήφιση του νομοσχεδίου από τη Βουλή.

Στο μέσο αυτής της συζήτησης, ακούγονται πολλά σενάρια για την «επόμενη ημέρα».

 

Ορθά, η κυβέρνηση προχώρησε σε τραπεζική αργία μετά την αναβολή της ψήφισης από την Βουλή του σχετικού νομοσχεδίου. Ορθά, μπαίνουν ενστάσεις και απαιτούνται αλλαγές. Ορθά εκφράζονται ανησυχίες για το τί πρέπει να κάνουμε στη συνέχεια. Τα σενάρια γύρω από αυτές τις επιλογές είναι πολλά και αναλύουν, τ καθένα, διαφορετικές πτυχές της πολύπλοκης περίστασης στην οποία βρίσκεται η Κύπρος.

 

Εξετάζουμε πώς να μειώσουμε το βάρος του κουρέματος. Άλλοι σχολιάζουν, πάλι, πώς θα αποκτήσει η Κύπρος διαπραγματευτική ισχύ, ή πώς να αντισταθεί στις αφόρητες πιέσεις που μας ασκούνται. Όλα συζητούν τί πρέπει να κάνουμε. Το λάθος, όμως, είναι πως σε κάθε περίπτωση, όλα τα σενάρια καταλήγουν σε ένα και μοναδικό ζητούμενο, για το οποίο δεν μπορεί εύκολα να απαντηθεί: Πώς να ανοίξουν οι τράπεζες όταν θα λήξει η τραπεζική αργία.

 

Εκεί βρίσκεται το κλειδί της όλης κατάστασης, και εκεί δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Οι όποιες απώλειες θα επιβαρύνουν τους καταθέτες από το κούρεμα, είτε «προστατευτούν», είτε όχι οι μικροίκαταθέτες, αποτελούν μια μικροσκοπική λεπτομέρεια μπροστά στις πιθανές απώλειες εάν δεν μπορέσουν να ανοίξουν οι τράπεζες –ή τουλάχιστον οι μεγάλες μας τράπεζες- μετά τη λήξη της τραπεζικής αργίας.

 

Και, για να ξεκαθαρίσει η εικόνα, τίποτε δεν είναι χειρότερο για τον απλό εργαζόμενο, για τον απλό πολίτη, από την άτακτη διάλυση μιας συστημικής τράπεζας στην οικονομία όπου ζει. Και, από τη στιγμή που το κλείσιμο μιας τέτοιας τράπεζες δεν είναι κάτι που μπορεί να αποφύγει ο τόπος, μοναδική επιλογή είναι να κλείσει με τρόπο ελεγχόμενο: Να διατεθούν οι καταθέσεις, αν είναι δυνατόν, να κλείσει για τους πελάτες της η τράπεζα, και να αρχίσει, με τάξη και σιγά-σιγά η αποξένωση των ενεργητικών.

 

Mea culpa της στήλης, αλλά και της «Κ» είναι πως, ενώ έγραφε –μόνη- για το πρόβλημα της Λαϊκής και την τρομακτική κατάσταση που επικρατούσε, και ενώ ακόμα έθεσε πρώτη πριν μήνες τις αμφιβολίες της για την ευρωστία «μιας τράπεζας με τόσο μεγάλη ανάγκη για ρευστότητα», απορρόφησε πολλές από τις πιέσεις που δέχτηκε. Φοβούμενοι πως θα προκαλούσαμε αυτό που φοβόμασταν, δεχτήκαμε (και ο γράφων προσωπικά) ακόμα και να αφαιρεθούν κείμενα για να μην «τρομάξουν οι καταθέτες και να φύγουν». Πλέον, όμως, αυτές οι αντιδράσεις, από την ίδια την Λαϊκή ή και τους επόπτες της, δεν είναι λογικές.

 

Να πέσει μόνο του, ή να το ελέγξουμε;

Να πέσει μόνο του, ή να το ελέγξουμε;

Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ κατά πόσον θα κλείσει η Λαϊκή Τράπεζα. Από τα μέσα του Φθινοπώρου και μετά, το ερώτημα ήταν «πώς» θα κλείσει η αυτή η τράπεζα: Μέσα σε πανικό, και με τσουνάμι καταστροφής, ή κάτω από τον έλεγχο μιας οργνανωμένης προσπάθειας;

 

Η αδράνεια απάντησε σχεδόν αυτό το ερώτημα.

 

Ωστόσο, το μεγαλύτερο ζήτημα είναι πως όλα τα σενάρια για την «επόμενη ημέρα» της παρούσας κατάστασης, καταλήγουν σε αυτό το ερώτημα: Πώς θα ανοίξει η Λαϊκή, ή τουλάχιστον, πώς να κλείσει με τρόπο ελεγχόμενο;

 

Γι αυτό και χαρακτηρίσαμε χτες την όλη συζήτηση γι την μείωση της επίπτωσης στους μικρούς καταθέτες ως να ανησυχεί κανείς για το κάταγμα στο χέρι του ασθενή, και να αγνοεί τη σφαίρα που έχει στο στήθος. Και, για να είμαστε ξεκάθαροι, μπροστά στη πρόκληση αυτής της ώρας, ήταν μάλλον ανεύθυνο από την κυβέρνηση και τα κόμματα να αφιερώσουν κάποιο από τον ελάχιστο χρόνο που έχουμε μπροστά μας, για να δούμε πώς να μειωθεί το κούρεμα στις καταθέσεις των μικρών επενδυτών.

 

Άσε, ακόμα, που είναι απλά λάθος- χάνεται σε μεγάλο βαθμό η συστημικότητα της Κύπρου, εάν η λύση που βρέθηκε γι αυτή δεν προκαλεί ανησυχίες στους πολίτες της υπόλοιπης ευρωζώνης.

 

Σήμερα, και με την τραπεζική αργία να μας έχει κερδίσει δύο μέρες, είναι αδιανόητο στο Υπουργείο Οικονομικών, την Κεντρική Τράπεζα και το Προεδρικό να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο παρά τον τρόπο που θα ξηλωθεί η τράπεζα «σιγιρισμένα». Την ίδια ώρα, είναι πλέον σαφές και ξεκάθαρο πως η Βουλή οφείλει, αν της απομένει έστω και μια ρανίδα σοβαρότητας, να υπερψηφίσει αυτό το νομοσχέδιο, που δεν αρέσει σε κανένα μας, αλλά συμφέρει στον τόπο, εδώ που φτάσαμε.

 

Και, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ακριβώς διότι τόσο τα στελέχη της Λαϊκής, όσο και η κυβέρνηση όσο και η Κεντρική Τράπεζα, επέμεναν να αγνοούν το αναπόφευκτο, απλούστατα διότι δεν τους άρεσε. Η τελευταία, μάλιστα, επέμενε να δίνει ρευστότητα μέχρι και 10 δισ. ευρώ σε μια τράπεζα που δεν υπήρχε τρόπος να σωθεί, εδώ και μήνες.

 

Σήμερα, ας προσηλωθούν άπαντες στο ένα και μοναδικό ερώτημα που θα κρίνει τί χώρα θα είμαστε και τί ζωή θα ζήσουμε για πολλά ακόμα χρόνια, κι ας προσηλωθούν στο ένα και μοναδικό ζητούμενο που έχει σημασία και πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει κατορθωτό. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν ανευθυνότητα.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s