Το δικό μας Dunkirk

Την ημέρα που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγινε πρωθυπουργός τελείωνε ο «ψεύτικος πόλεμος» και άρχιζαν οι μάχες. Εντός 15 ημερών, στις 25 Μαΐου, οι Βρετανικές δυνάμεις, μαζί με μικρά αποσπάσματα του γαλλικού και του βελγικού στρατού αποκόπηκαν και εγκλωβίστηκαν στις παραλίες της Δουνκέρκης.

Ήταν μια μεγάλη ήττα, μετά από μια ιδιοφυή κίνηση των Γερμανών, που εκτελέστηκε με ακρίβεια. Περίπου 400 χιλιάδες Βρετανοί στρατιώτες βρέθηκαν στο στόμα του λύκου και βάλλονταν από τρεις πλευρές, με την πλάτη στη θάλασσα. Τότε άρχισε η πιο πετυχημένη από όλες τις υποχωρήσεις στην πολεμική ιστορία.

Η εκκένωση της Δουνκέρκης, με την οποία σώθηκαν περίπου οι 340 χιλιάδες από τη βρετανική δύναμη, αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές των Βρετανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τις μεγάλες απώλειες στον αέρα και τη θάλασσα, κατάφεραν να μεταφέρουν τη δύναμή τους στους λευκούς γκρεμούς του Ντόβερ και να τη σώσουν για να πολεμήσει ξανά.

Το «πνεύμα της Δουνκέρκης» έμεινε από τότε γραμμένο ως μία από τις κορυφαίες στιγμές της βρετανικής πολεμικής ιστορίας. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος και πολλοί πολίτες, με ψαροκάικα, με μικρές βάρκες, ακόμα και με σκάφη αναψυχής. Πολλοί σκοτώθηκαν, αλλά οι Βρετανοί ξεκίνησαν τον πόλεμο μ’ ένα αίσθημα αλληλεγγύης, μια πατριωτική αποφασιστικότητα κι ένα πείσμα πως αυτή η ιστορία θα τελείωνε με νίκη.

Κι όμως, η Δουνκέρκη, που ανέβασε το ηθικό των Βρετανών όσο τίποτε άλλο στον πόλεμο, ήταν μία ήττα. Ήταν μία υποχώρηση. Και, όπως είπε με πίκρα ο Τσόρτσιλ, «δεν νικιούνται οι πόλεμοι με υποχωρήσεις». Το μόνο που κατάφεραν ήταν να εξασφαλίσουν πως ο στρατός που εγκλωβίστηκε στα κύματα θα μπορούσε κάποια στιγμή να επιστρέψει στην Ευρώπη.

Οι περασμένες δύο εβδομάδες ήταν η δική μας Δουνκέρκη. Ηττηθήκαμε στους ελιγμούς, εγκλωβιστήκαμε σε μια καταστροφική θέση, είχαμε φοβερές απώλειες και υποχωρήσαμε την τελευταία στιγμή. Το γεγονός ότι η υποχώρηση της Κύπρου ήταν επιτυχής, δεν μπορεί να αποτελεί παρηγοριά. Την ίδια ώρα, όμως, σώσαμε κι εμείς ένα πράγμα πολύ σημαντικό: Είμαστε ακόμα ζωντανοί. Είμαστε ακόμα ικανοί να παλέψουμε αυτή την κατάσταση και να δώσουμε νέες μάχες για την ανάκαμψη της χώρας. Όπως γνώριζαν από την αρχή οι Βρετανοί, έτσι και σήμερα η επιτυχημένη υποχώρηση ήταν μόνο η αρχή ενός «πολέμου» που θα κρατήσει για αρκετό καιρό. Θα έχουμε κι άλλες υποχωρήσεις, αλλά και περισσότερες ακόμα ήττες. Η εικόνα της περασμένης Πέμπτης, όμως, δείχνει πως έχουμε κι εμείς το πείσμα που είχαν το 1940 οι Βρετανοί. Πως ξέρουμε, έστω και την τελευταία στιγμή να είμαστε σοβαροί, πειθαρχημένοι και ψύχραιμοι. Τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα. Αυτή η κρίση θα κρατήσει για αρκετό καιρό και θα απαιτήσει περισσότερες θυσίες. Οι τελευταίες δεκαπέντε μέρες δεν ήταν παρά οι πρώτοι κανονιοβολισμοί. Θα έχουμε μειώσεις μισθών και λουκέτα επιχειρήσεων. Θα έχουμε δυσκολίες στα δάνεια και αυξημένη φτώχεια. Θα έχουμε κι άλλους άνεργους και περισσότερα συσσίτια.

dunkirkΘα έχουμε, όμως, και το «πνεύμα της Δουνκέρκης», το πείσμα εκείνο που ξέρουμε να δείχνουμε μετά από τις παρατεταμένες περιόδους ανευθυνότητας και ωχαδερφισμού που κληρονομήσαμε από τους συμπολίτες του Δημοσθένη.

Οι πολίτες με τη σοβαρότητά τους και την ψυχραιμία τους έδειξαν τον δρόμο στην πολιτική ηγεσία. Έδειξαν πως τα κότσια τους κρατούν και πως αντέχουν αρκετά για να επιβιώσουν από αυτή την κατάσταση. Την ίδια ώρα, όμως, η συγκυρία θέτει μπροστά δύο άμεσα δεδομένα.

Πρώτο, η Τράπεζα Κύπρου ενισχύεται και επιβιώνει, αλλά βρίσκεται στον ίδιο δρόμο που ήταν και η Λαϊκή πριν από μερικούς μήνες. Το ίδιο και ο συνεργατισμός. Τότε, η μοναδική ειλικρινής απάντηση στις προειδοποιήσεις ήταν πως δεν τολμούσαν να κάνουν αυτό που ήταν αναπόφευκτο. Ακόμα και ο ίδιος ο διοικητής, που στη δική του σκοπιά έγινε όλο αυτό το κακό, παραδέχθηκε πως είχε την τράπεζα «στον αναπνευστήρα» μέχρι «να γίνουν εκλογές». Γι’ αυτό και ζήσαμε αυτές τις δεκαπέντε ημέρες όπως τις ζήσαμε.

Η Τράπεζα Κύπρου αντέχει και έχει λύσεις. Πρέπει, όμως, να ξεπεραστεί η δειλία και να ληφθούν μέτρα, με αποξένωση ενεργητικών, με μείωση εργασιών, και με ουσιαστική αναδιάρθρωση της τράπεζας, των διαδικασιών της, ακόμα και της απασχόλησης που προσφέρει.

Το δεύτερο είναι πως οι εκτιμήσεις βιωσιμότητας του χρέους, που εξαρχής κινούνταν στα όρια της αστειότητας, είναι πλέον ακόμα λιγότερο ρεαλιστικές. Η υλοποίηση των «μνημονιακών» μέτρων δεν είναι επιλογή, είναι ζήτημα επιβίωσης.

Η αναδιάρθρωση του κράτους, η διόρθωση των προβλημάτων του και η έναρξη ενός προσεκτικού αλλά και τολμηρού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων δεν μπορεί να περιμένει. Η απραξία που μας στοίχισε τελικά την αξιοπρέπειά μας δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Όλα αυτά δεν αναιρούν τις ευθύνες, τα εγκλήματα και την απαίτηση για τιμωρία. Την ίδια ώρα όμως, όταν η δικαιολογία του βουλευτή ήταν πως δεν ήξερε τί ψήφιζε διότι τα στοιχεία ήταν «στη σελίδα 63», αποτελεί τη χειρότερη μικρότητα και το χειρότερο έγκλημα: Η δική τους δικαιολογία είναι ένα απλό «μα εγώ είμαι άχρηστος». Η απαίτηση για τιμωρία δεν είναι πιο σημαντική από την απαίτηση επιτέλους να σοβαρευτούν οι ηγέτες, αλλά κι εμείς που τους ψηφίσαμε.

Τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Ήττες θα υπάρξουν. Ακόμα και απελπισία θα αισθανθούμε πολλές συχνά και για αρκετό καιρό. Αλλά την ίδια ώρα, είδαμε τι φέρνουν οι υπερβολικά εύκολοι καιροί. Δεν πειράζει αν θα είναι δύσκολο. Είναι η ώρα να δείξουμε τη μαγκιά μας.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και μακριά τα λεφτά του γκαζιού από τους πολιτικούς. Όλους.

3 thoughts on “Το δικό μας Dunkirk

  1. «Τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Ήττες θα υπάρξουν. Ακόμα και απελπισία θα αισθανθούμε πολλές συχνά και για αρκετό καιρό. Αλλά την ίδια ώρα, είδαμε τι φέρνουν οι υπερβολικά εύκολοι καιροί. Δεν πειράζει αν θα είναι δύσκολο. Είναι η ώρα να δείξουμε τη μαγκιά μας.»

    Ώρες ώρες ελπίζω και εγώ σε αυτό. Γίνομαι αισιόδοξος με την ίδια αναλογία που ευελπιστώ σε χιόνια στη Λευκωσία….

  2. απάντησε μου αυτό σε παρακαλώ:

    πως είναι δυνατόν να υπάρχουν σε καταθέσεις 68 ΔΙΣ

    συνολικά τα δάνεια των τραπεζών να είναι 152 ΔΙΣ

    και μια τράπεζα όπως η λαική που πέρασε τα στρες τεστ δηλαδή της καταθετικής επάρκειας

    επί 18 μήνες να παίρνει από τον ELA 9 δις;;;;;

    πόσα δις είναι οι καταθέσεις στην λαική τάχα;;

    που τα 68 δις ας πούμε ότι ήταν 10;

    πως είναι δυνατόν μια τράπεζα με καταθέσεις 10 ΔΙΣ

    η οποία δέκτηκε και 1,8 δις βοήθεια συν τα 3 δις του 2008 και τα 3 δις το νιόβρη του 2012

    Πως είναι δυνατόν να μην έχει επαρκείς καταθέσεις για να αντλεί ρευστότητα και χρειαζόταν τον ELA;;;;

    η απάντηση είναι προφανώς ότι οι καταθέσεις αυτές δεν υπήρχαν

    εκτός και αν έχεις άλλη απάντηση

    όπως και ναχει είναι συγκλονιστικά τα όσα συμβαίνουν

  3. Η Κύπρος εντός Ευρώ είναι η Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945 και όχι η Αγγλία το 1940. Σταματήστε να έξαπατάτε τον κόσμο ότι μπορούμε να σωθούμε. Το ΑΕΠ θα πάει στο 50% το ίδιο και η ανεργία. Τέρμα η προπαγάνδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s