Mea Culpa (διαβάζοντας Μόντη)

Τρέχουν στα κόμματα οι τραπεζικοί για να αποφύγουν την (δική τους) απόλυση και να περάσει το βάρος σε κάποιον άλλο. Τα κόμματα, με τη σειρά τους, σίγουρα θα ανταποκριθούν, την ώρα που κι αυτά ψάχνονται για να βρουν ένα ρόλο κάτω από τις νέες συνθήκες.

Η ΕΤΥΚ παίζει παιγνίδια με τις αποχωρήσεις, αφού της το επιτρέπει το Συμβούλιο της τράπεζας, την ώρα που όσοι αποχωρήσουν –έστω και με κάτι- μάλλον θα είναι οι τυχεροί που δεν τα έχασαν όλα, στο τέλος. Στην Κεντρική, θεωρούν πως όλα πάνε καλά με την τράπεζα και δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για προβλήματα ρευστότητας, όπως έγινε και με την Λαϊκή.

Στην κυβέρνηση κάνουν προγράμματα που επιχορηγούν μόνο όσους εργοδότες σχεδιάζαν να προσλάβουν και μετά ξαφνιάζονται που δεν πέτυχε το «ρίξε λεφτά να γίνει πρόσληψη». Εν τω μεταξύ, η «πάταξη της αδήλωτης και παράνομης εργασίας» έμεινε από τον καιρό της Σωτηρούλας στα λόγια και δεν έγινε τίποτε, την ώρα που σχεδόν 40% των εργαζομένων σε κατασκευές και τουρισμό, είναι αδήλωτοι.

Όσο δε αφορά στο ανέκδοτο της Ερευνητικής Επιτροπής, είναι πλέον ξεκάθαρο πως πρόκειται για χάσιμο χρόνου και κακό χειρισμό μιας κατά τα άλλα καλής ιδέας.

"Φταις, θαλασσάκι, φταις"

«Φταις, θαλασσάκι, φταις»

Τα δικαστήρια δημιουργούν τη δική τους εικόνα. Τα μέλη της Ερευνητικής ακυρώνουν τους όρους εντολής τους μπας κι αγγίξουν εκεί που πονά, ενώ λοιποί δικαστές αποφασίζουν πως οι δικοί τους μισθοί είναι ξεχωριστοί και δεν κόβονται.

Η συμπολίτευση ομφαλoσκοπεί και χάθηκε στα εσωτερικά της. Η αντιπολίτευση τρέμει, με την ΕΔΕΚ στα τελευταία της και το ΑΚΕΛ να διακόπτει τις άστοχες επιθέσεις για να καταλάβει τί συμβαίνει, τρομοκρατημένο με την προοπτική της «Συμμαχίας». Η δε «Συμμαχία» επιμένει σε ψέματα όπως «εγώ θα επουλούσα αέριο πριν να γίνει ερευνητική γεώτρηση και όλα θα ήταν καλά».

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι δάσκαλοι πονούν μιας ώρας δουλειά, ενώ οι καθηγητές δεν φταίνε σε τίποτε για την τραγωδία που αποκαλύφθηκε στις εξετάσεις.

Τα Μέσα, είμαστε κι εμείς συνένοχοι, φυσικά. Φωνάζουμε για την διάλυση του χώρου την ώρα που δεν παραδεχόμαστε πως, απλά, το προϊόν που παράγουμε δεν πουλά. Ούτε διερωτηθήκαμε, συντάκτες, εκδότες και καναλάρχες, γιατί μας παρατά ο πελάτης. Απλά συνεχίζουμε, με το ίδιο ξαναζεσταμένο φαγητό, με την προσδοκία πως θα γελάσουμε του κόσμου με την σιωπή μπροστά στα σκάνδαλα και με την λογική που λέει «εγώ θα τα βάλω τωρά με ολόκληρη κοινωνία;».

Οι μεταρρυθμίσεις ακόμα αργούν. Οι Κυπριακές Αερογραμμές, το φάντασμα εκείνο της Eurocypria και της Λαϊκής, υπάρχει ακόμα, ενώ οι ημικρατικοί δεν δέχονται να μετοχοποιηθούν με αστείες δικαιολογίες όπως «κάνουμε κέρδη». Χαίρω πολύ, ονομάζεται μονοπώλιο. Και, την επόμενη φορά που θα πουν πως κάνουν κέρδη, ας μας δείξουν τους λογαριασμούς μας κι ας μας θυμίσουν πόση χρηματοδότηση έχουν, εγγυημένη από εμάς τους υπόλοιπους. Στο δε δημόσιο, κλαίουνται, έστω κι αν οι μειώσεις τους ήταν οι χαμηλότερες και τα προνόμια τα μεγαλύτερα σε σχέση με όλους τους άλλους από τους οποίους πληρώνονται.

Οι εργοδότες κόβουν μισθούς και διώχνουν κόσμο. Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά η υποχώρηση των συνθηκών εργασίας. Παραξενεύονται, μάλιστα, που υποχωρεί η ποιότητα και που οι υπάλληλοί τους ψάχνουν (αν θα βρουν ποτέ) μια ευκαιρία να φύγουν με όση αξιοπρέπεια τους έμεινε.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τί ελπίδα δικαιούται κάποιος να έχει; Η κρίση περνά, αν αλλάξουμε δρόμο. Η Τράπεζα Κύπρου μπορεί ακόμα και να σωθεί, αλλά πρέπει πρώτα να παραδεχτούν πως έχουν πρόβλημα. Η ανάπτυξη μπορεί να έρθει, αλλά πρέπει να ξεφύγουμε από τις λύσεις που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν.

Ακόμα και η καταθλιπτικά χαζή απόφαση του Eurogroup και η εκνευριστική ανικανότητα του ΔΝΤ να βγάλει μια σωστή –έστω και χονδρικά- εκτίμηση δεν είναι η καρδιά του προβλήματος. Ούτε ο μέτριος Ντάισελμπλοεμ αποτελεί θανάσιμο πλήγμα. Ακόμα και τα λάθη της ΕΚΤ που ούτε πρωτοετής δεν θα έκανε, δεν αποτελεί βασικό αίτιο του προβλήματος: Εμείς τους το επιτρέψαμε, με την δειλία και την αναποφασιστικότητα που χαρακτηρίζει την Κεντρική και με την αδράνεια των πολιτικών και των τραπεζιτών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είμαστε εμείς. Που τρέχουμε στα κόμματα για μέσο. Που δεχόμαστε το «μέσο» να πιάνει τόπο ακόμα και τώρα. Πάνω από όλα, που δεν αλλάξαμε απολύτως τίποτε «την επόμενη ημέρα». Σαν μαννοί παρακολουθούμε τις εξελίξεις, βολεύουμε τους φίλους, επεμβαίνουμε αλλά δημοσίως σιωπούμε και μετά έχουμε και παράπονο.

Όπως και πριν από σαράντα χρόνια, δεν τους «έφερε η θάλασσα», αγαπημένη. Το χειρότερο είναι πως δεν μας ανησυχεί το γεγονός ότι «σταματήσαμε να ανησυχούμε». Και, πάνω από όλα, πως η ενοχή δεν είναι καθόλου «το τελευταίο» πράγμα που ξεχνά η μνήμη. Στα δικά μας χάλια, είναι το πρώτο.

Και τώρα, μέσα σε αυτό το δράμα, καλά κάνει ο καθένας μας να τα γράψει, για να μη σβήνεται έτσι εύκολα αυτή την ενοχή μπροστά στους Επόμενους.

Καθόλου άσχετο: Πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ (σιγά μην τους κόψει) και το ΜΔΠ (άνευ περικοπών;). Και τα λεφτά από το αέριο μακριά από τους πολιτικούς. (Και οι μίζες, τότε;)

2 thoughts on “Mea Culpa (διαβάζοντας Μόντη)

  1. Παράθεμα: Mea Culpa (διαβάζοντας Μόντη) | "We shall fight for this island...."

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s