Προσωπικοί συνεργάτες για μισό εκατ. ευρώ

Ορισμένοι υπουργοί -αλλά και το προεδρικό- έχουν προχωρήσει στην πρόσληψη ειδικών συνεργατών. Οι προσλήψεις είναι εκτός των πλαισίων της θεσμοθετημένης πρακτικής, εκτός δημόσιας υπηρεσίας και στοιχίζουν στο κράτος περίπου μισό εκατ. ευρώ τον χρόνο, σε μια περίοδο λιτότητας.

Η κίνηση ήταν ένα μεγάλο λάθος, το οποίο έχει ήδη ελκύσει πολλά πυρά από την αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει δύο άλλες κινήσεις, αντί να προσλάβει «εξωτερικούς» συμβούλους. Πρώτο, θα έπρεπε να είχε προσλάβει περισσότερους από εκείνους που ήδη προσέλαβε, ιδίως σε υπουργεία όπως το Οικονομικών, το Εμπορίου και το Εσωτερικών. Δεύτερο, θα έπρεπε να θεσμοθετήσει την κίνηση αυτή με νομοθέτημα, ούτως ώστε να είναι ξεκάθαρο το καθεστώς πρόσληψης των συμβούλων, αλλά και να είναι απόλυτα ρυθμισμένα ζητήματα όπως πόσους δικαιούται, πόσα θα παίρνουν κοκ. Αντίθετα, ακολούθησαν την πρακτική Συλικιώτη, προσλαμβάνοντας εκτός πλαισίου, έστω κι αν στην παρούσα φάση δεν «έπαιξαν» μεταθέσεις, αντι-μεταθέσεις, αποσπάσεις και απασχόληση ατόμου που ήταν εκτός Κύπρου τη μισή εβδομάδα, όπως έγινε στο Εμπορίου και το Εσωτερικών παλαιότερα.

goldΑλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Δεν έχει σημασία ποιοί κυβερνούν ή ποιόν προσλαμβάνουν. Το ίδιο θα ίσχυε και με την προηγούμενη κυβέρνηση, όπως θα ισχύει και με την επόμενη. Οι Υπουργοί χρειάζονται τη στήριξη δικών τους ατόμων. Διορίζονται, μπαίνουν στο αυτοκίνητο, πάνε στο Υπουργείο, μπαίνουν στο γραφείο τους, και γίνονται έρμαιο των παιγνιδιών και των office politics της δημόσιας υπηρεσίας. Αυτό που τα διευθυντικά στελέχη του δημοσίου ξέρουν καλύτερα από όλους, είναι πως υπουργοί έρχονται και φεύγουν, αλλά τα ανώτερα στελέχη των υπουργείων κάνουν κουμάντο και μένουν αρκετό καιρό μετά την κάθε αλλαγή υπουργού.

Πρώτος ρόλος των συμβούλων, είναι να προστατεύουν τους Υπουργούς. Να τους δίνουν μια εναλλακτική οπτική γωνιά, να έχουν τον πολιτικό λόγο που δεν έχουν (και δεν δικαιούνται να έχουν) τα στελέχη του δημοσίου. Και, ναι, να αντικρούουν πολλές φορές και την παραπλάνηση που πέφτει εις βάρος των υπουργών από τους διευθυντές.

Επιπλέον, είναι σαφές πως τα διευθυντικά στελέχη στα Υπουργεία είναι σε θέση να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν δεν τους αρέσει μια πολιτική, μπορούν να την «μελετούν» για μήνες. Αν δεν θέλουν να προχωρήσει ένα θέμα, μπορούν να το κόψουν με πολλούς τρόπους. Ο συνάδελφος Παναγιώτης Τσαγκάρης έγραψε πρόσφατα πώς τα ανώτερα στελέχη της Βουλής έκοψαν νομοσχέδιο που θα τους στερούσε τις λιμουζίνες, ασκώντας έτσι πολιτική στη θέση των βουλευτών. Έγραψε, επίσης, πως μετά τις 15.00 οι υπουργοί δεν έχουν καν γραμματειακό προσωπικό. Παλαιότερα, ο Στέφανος Στεφάνου, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος τυγχάνων, χαιρόταν που κατάφερε να έχει γραμματέα μαζί του ως τις 16.00, παρόλο που ο ίδιος εργαζόταν ως αργά το βράδυ, μόνος.

Οι σύμβουλοι είναι πάντα εκεί, όση ώρα χρειαστεί και όσο χρειαστεί. Αυτό από μόνο του τους καθιστά απαραίτητους.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι πως αυτά τα άτομα εργάζονται με τους υπουργούς για αρκετό καιρό. Υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από άλλους εντός των υπουργείων. Μοιράζονται διάβασμα και μελέτη, μοιράζονται ακόμα και ραντεβού πολλές φορές, τηλεφωνήματα, συζητήσεις, διεργασίες. Ένας υπουργός μπορεί να κάνει την διπλάσια –και παραπάνω- δουλειά με ένα στενό συνεργάτη από ό,τι μόνος του.

Πάνω από όλα, οι Υπουργοί έχουν δίπλα τους ένα άτομο που να τους βοηθά στην ανάπτυξη και στην άσκηση πολιτικής, δηλαδή στο πιο σημαντικό μέρος της δουλειάς τους. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της ΠΑΣΥΔΥ να διαβουλεύεται με την ΠΑΣΥΔΥ για το σύστημα αξιολόγησης, ούτε μπορεί να συμβουλεύσει τον Υπουργό για μειώσεις, μετακινήσεις και μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο.

Και δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Πάνω από όλα, δεν είναι δική τους δουλειά να ασχολούνται με την πολιτική, ούτε είναι δίκαιο να τους ζητάμε κάθε φορά να προωθήσουν αποφάσεις αντίθετες με τα δικά τους, προσωπικά συμφέροντα. Αυτή είναι δουλειά και υποχρέωση των πολιτικών.

Αλλά ένας Υπουργός με την δική του ομάδα, είναι εκ των πραγμάτων πιο ικανός. Μπορεί να κάνει περισσότερα σε λιγότερο χρόνο, μπορεί να αναπτύξει πολιτικές, μπορεί να ξεχωρίσει τους γλείφτες από τους ειλικρινείς, τους τεμπέληδες από τους μερακλήδες, και μπορεί να κατανοήσει σε ποιόν να βασιστεί για να γίνει η δουλειά του. Διότι, τελικά, όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχουν κι αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων, ιδίως σε χώρους με μόνιμες θέσεις και μακρόχρονες καριέρες, κάτι που επιτάσσει την δημιουργία «συμμαχιών», «κλικών» και «τσιφλικιών».

Παραμένει, φυσικά, το κόστος των συνεργατών. Αλλά η ουσία δεν είναι μόνο να μειώνεις δαπάνες – η ουσία είναι πού τις μειώνεις. Με κόστος μισό εκατομμύριο, φαίνεται πως μας βγαίνουν φτηνοί οι συνεργάτες, αφού λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές της δουλειάς των υπουργών μας σε μια κρίσιμη περίοδο.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s