Drôle de guerre στην Τράπεζα Κύπρου

 Οι περιστάσεις απαιτούν διαφάνεια στα στοιχεία, τα νούμερα και τις προθέσεις

«Κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει με αυτό τον πόλεμο», είπε τον Σεπτέμβριο του 1939 ο Γουίλιαμ Μπόρα, ο Αμερικανός γερουσιαστής από το Άινταχο που έμεινε γνωστός για το αφελέστατο σχόλιό του πως, αν μπορούσε να είχε μιλήσει με τον Χίτλερ, ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Η κουβέντα κόλλησε και οι Γάλλοι άρχισαν από τότε να αποκαλούν την πρώτη φάση του Β΄ Παγκοσμίου, τον «περίεργο πόλεμο». Οι Βρετανοί τον αποκαλούσαν «ψεύτικο», ενώ οι Γερμανοί, έχοντας αναγάγει το Blitzkrieg σε τέχνη, αποκαλούσαν αυτή την περίοδο «sitzkrieg». Πόλεμο-κάτσιμο, αντί για πόλεμο-αστραπή.

Η αλήθεια είναι πως οι Γερμανοί διέλυαν την Πολωνία, και ενώ τα ναυτικά των αντιμαχόμενων είχαν δώσει ήδη πολλές μάχες. Στη μεθόριο μεταξύ των γραμμών Σίγκφριντ και Μαζινό, όμως, δεν γινόταν τίποτε, εκτός από κάποιες ανταλλαγές πυρών. Και υπήρχε λόγος.

...και μετά στον πόλεμο

…και μετά στον πόλεμο

Παρά την πολιτική του κατευνασμού, οι Βρετανοί είχαν αρχίσει να ετοιμάζονται ακόμα και όταν ο Τσάμπερλεϊν ήταν ακόμα πρωθυπουργός. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο ταχείες ήταν οι προετοιμασίες, και τόσο πιο μεγάλες οι αγορές οπλισμού από τις ΗΠΑ. Οι Γάλλοι, αγχωμένοι από την εμπειρία των χαμένων πολέμων, ήλπιζαν να αποφύγουν την επανάληψη του Α΄ παγκοσμίου για χάρη της Πολωνίας αλλά κι αυτοί ετοιμάζονταν. Οι Γερμανοί, απέφευγαν τις αψιμαχίες στα δυτικά τους, αφού διαχρονικά είχαν εμπεδώσει το δόγμα του Μπίσμαρκ –cauchemar de la coalition– φοβούμενοι ένα πόλεμο σε δύο μέτωπα, έστω κι αν το έλεγαν στα γαλλικά.

Η τεταμένη ησυχία που κράτησε σχεδόν εννιά μήνες από την κήρυξη του πολέμου μέχρι την έναρξη των εχθροπραξιών, ο περίεργός πόλεμος, έτυχε απλά αλλά τον επιδίωξαν όλοι οι εμπλεκόμενοι εν όψει των αληθινών μαχών.

Έχοντας μπει για τα καλά στην περίοδο που ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Βάσος, Σιαρλή, εύστοχα αποκάλεσε «περίοδο διακοπών», το sitzkrieg της Τράπεζας Κύπρου έχει ήδη αρχίσει για τα καλά. Υπάρχουν φυσικά, κάποιες αερομαχίες, ανταλλαγές πυρών, αλληλοκατηγορίες, και μπόλικο παρασκήνιο. Αλλά οι μεγάλες μάχες θα αρχίσουν από τον Σεπτέμβριο, όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να αρχίσει η επική περίοδος του πολέμου για την Τράπεζα Κύπρου.

Όπως και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, η περίοδος του «ψεύτικου πολέμου» θα κρίνει πολλά. Σήμερα, στήνονται παρασκήνια και συμμαχίες, αναπτύσσονται επιχειρήματα και τοποθετήσεις, δουλεύουν δικηγόροι και λογιστές, κανονίζονται δουλειές και πελάτες.

Το όλο ζήτημα που έχει αναπτυχθεί, σχετικά με τον έλεγχο του 18% της Τράπεζας Κύπρου, καμία σχέση δεν έχει με την ίδια την τράπεζα. Το βαθύτερο, πιο σημαντικό ερώτημα για τους εμπλεκόμενους, είναι ποιός θα αποφασίζει, όταν θα γίνει ο διαχωρισμός της τράπεζας. Εκεί, ως γνωστό, είναι πολλά τα λεφτά.

Οι εμπλεκόμενοι έχουν πολλά να χάσουν, αλλά και πολλά να κερδίσουν. Και, ενώ πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως η τράπεζα θα διασπαστεί, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, άτυπα ή επίσημα, όλο το παιχνίδι αφορά τις λεπτομέρειες.

Και, σε αυτή τη φάση, όπου οι αντιμαχόμενοι λαμβάνουν ακόμα θέσεις, μόνο συγκεκριμένα πράγματα είναι δεδομένα. Πρώτο, δεν υφίσταται πλέον, η άμεση ανάγκη για να μεταφερθούν στη νέα τράπεζα (κτηματική, ακινήτων, «κακή τράπεζα» ή με άλλο όνομα) οι υποχρεώσεις του ELA. Αυτή η σκέψη, λογική όσο η τράπεζα δεν είχε καθεστώς αντισυμβαλλόμενου στη Φρανκφούρτη, είχε μπόλικη λογική μέχρι πρότινος. Ωστόσο, αποτελούσε ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο καθιστούσε τη «νέα τράπεζα» ένα περίεργο μόρφωμα, διότι αναγκαστικά με τον ELA θα έπρεπε να μεταφερθούν σε αυτή και καλά δάνεια και καταθέσεις, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να γίνει «κανονική» τράπεζα αντί για παραδοσιακή «κακή τράπεζα».

Δεύτερο, δεν αλλάζει τα δεδομένα για την κεφαλαιακή επάρκεια της Τράπεζας Κύπρου. Το κούρεμα στο 47,5%, αν είναι αρκετό, θα είναι αρκετό είτε διαχωριστούν τα ενεργητικά ακινήτων είτε όχι, εκτός αν γινόταν αλχημεία για να «φύγουν» αυτά τα δάνεια με μικρότερη καταγεγραμμένη ζημιά από την πραγματική. Αυτό θα δημιουργούσε άλλα προβλήματα, φυσικά, αφού τέτοια κόλπα είναι απόλυτα επιτυχή για λίγο, αλλά πάντα βγαίνουν στη φόρα.

Στο τέλος των μαχών, αυτό που θα απομείνει, όμως, θα είναι η ανάγκη να επιβιώσει η τράπεζα. Αυτό συνεπάγεται, πάνω από όλα, την αναγνώριση των ζημιών και, όπου είναι αναγκαίο, το ξεφόρτωμα των ενεργητικών, ακόμα και σε hedge funds. Στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από τη διόρθωση, χωρίς την οποία δεν μπορεί να ξαναβρεί τα πόδια της η οικονομία. Στη διαδικασία, οι τιμές των ακινήτων θα μειωθούν σημαντικά.

Αυτό, όμως, έστω κι αν δεν θα βρεθεί πολιτικός με την τόλμη για να το πει, είναι αναγκαίο.

Καμία σχέση δεν έχει με το ύψος των μη εξυπηρετούμενων. Ένα δάνειο που είναι «καλό» δεν θα γίνει «μη εξυπηρετούμενο» εξαιτίας της μείωσης στην τιμή των ακινήτων. Το όλο θέμα είναι τι έσοδα έχει ο δανειολήπτης για να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του, όχι πόσα θα πάρει η τράπεζα, αν το δάνειο φτάσει στο αμήν.

Η λογική αυτή απλώς επαναλαμβάνει το μεγάλο λάθος των τραπεζών που δάνειζαν με βάση τις εξασφαλίσεις αντί για την ικανότητα εξυπηρέτησης. Και, όπως γράψαμε πριν από τον Μάρτιο, αυτό ήταν ένα λάθος που από μόνο του αποδεικνύει πόσο ανίκανοι ήταν οι τραπεζίτες μας τόσο καιρό.

Μοναδικός στόχος, πίσω από τα πολλά συμφέροντα, θα πρέπει πλέον να είναι το καλό του τόπου και όχι τα συμφέροντα συγκεκριμένων. Γι’ αυτό και η απαίτηση πρέπει να είναι η διαφάνεια στα στοιχεία, τα νούμερα αλλά και τις προθέσεις της τράπεζας και λοιπών εμπλεκομένων.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s