Κι αν δεν επέστρεφαν;

«Οι δύο αυτοί, ανδρειωμένοι, ο Neil Armstrong και ο Buzz Aldrin, ξέρουν πως δεν υπάρχει ελπίδα για επαναφορά τους στη γη. Ξέρουν όμως πως με τη θυσία τους δίνουν ελπίδα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα». Έτσι άρχιζε η δεύτερη ομιλία που έγραψε ο William Safire για τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ, όταν αναχωρούσε η πρώτη αποστολή για τη σελήνη.

«Πριν από χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι κοίταζαν τα άστρα και έβλεπαν στους αστερισμούς τους ήρωές τους. Σήμερα η ανθρωπότητα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο, γνωρίζοντας όμως πως οι ήρωές μας είναι επικοί άνδρες με σάρκα και οστά… Όποτε ένας άνθρωπος κοιτάζει τη νύχτα προς το φεγγάρι, θα γνωρίζει πως υπάρχει ένα μέρος του ξένου εκείνου κόσμου που έγινε, πλέον, κομμάτι της ανθρωπότητας». Η σύντομη ομιλία που γράφτηκε για να την έχει έτοιμη ο Νίξον, περιελάμβανε και οδηγίες για τον Πρόεδρο: Να τηλεφωνήσει στις συζύγους –σύντομα χήρες– των δύο αστροναυτών πριν από το διάγγελμα και να ετοιμαστεί κηδεία με βάση την πρακτική των ναυτών, που παραδίδουν τους νεκρούς συντρόφους τους «στα βάθη των ωκεανών».

moon landingΠρόκειται για μια συγκινητική ομιλία, ανατριχιαστική, αν σκεφτεί κανείς πως ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθούσε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της, αλλά την ίδια ώρα ορισμένοι ετοιμάζονταν για το χειρότερο ενδεχόμενο. «Σύντομα θα πάνε κι άλλοι και σίγουρα θα επιστρέψουν. Τίποτε δεν μπορεί να αρνηθεί στην ανθρωπότητα τη μεγαλύτερή της αναζήτηση – εκείνη της αλήθειας και της κατανόησης…θα τους θρηνεί και η Μητέρα Γη, που τόλμησε να στείλει δύο από τα παιδιά της προς το άγνωστο».

Η ομιλία, φυσικά, δεν διαβάστηκε ποτέ από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, αφού οι δύο άνδρες επέστρεψαν υγιείς ως ήρωες στη γη και η αποστολή τους ήταν επιτυχής. Αλλά το μάθημα από τη μυστική εκείνη ομιλία, ήταν άλλο. Σίγουρα η NASA είχε κάνει και με το παραπάνω την κάθε προετοιμασία, είχε ελέγξει την κάθε βαλβίδα, κάθε βίδα, κάθε καλώδιο εκατοντάδες φορές πριν στείλει δύο ανθρώπους στο φεγγάρι.

Την ίδια ώρα, όμως, οι προετοιμασίες έπρεπε να καλύπτουν και το ενδεχόμενο να πάει κάτι λάθος –και, όπως αποδείχτηκε πολλές φορές τα χρόνια που ακολούθησαν, το ενδεχόμενο αυτό είναι κάτι περισσότερο από υπαρκτό.

Η Κύπρος σήμερα βρίσκεται σε μια κατάσταση στην οποία δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τους κινδύνους. Κι όμως, πολλές φορές βλέπουμε πως πολιτικοί, ηγέτες, αρμόδιοι τους αγνοούν και επιμένουν πως «το πλάνο» θα υλοποιηθεί ως έχει. Η αλήθεια όμως είναι πως κινούμαστε προς το άγνωστο, σε αχαρτογράφητα νερά της κρίσης, γεμάτα κινδύνους που ακόμα και οι πιο έμπειροι δεν μπορούν να εντοπίσουν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι κάτι παραπάνω από υποχρεωτικό να ετοιμάζεται η Κύπρος για όλα τα ενδεχόμενα – όχι με απαισιοδοξία, αλλά με τη διάθεση που διακρίνει τους πετυχημένους. Ιδιαίτερα όσον αφορά στο τραπεζικό σύστημα, ο κίνδυνος είναι ακόμα υπαρκτός. Πάνω από όλα, αυτό που πρέπει να υπάρχει, είναι η αναγνώριση του κινδύνου αλλά και η προετοιμασία για κάθε ενδεχόμενο σε περίπτωση που δεν κυλήσουν τα πράματα όπως τα θέλει «το πλάνο». Κι αυτό υπάρχει, όπως γίνεται κατανοητό, όχι μόνο από τις σχετικές (επίμονες) δηλώσεις αλλά και από το γεγονός ότι η όλη συζήτηση για την Τράπεζα Κύπρου κυλάει σε πολιτικό αντί σε τεχνικό επίπεδο.

Η κυβέρνηση, πάντως, είναι μάλλον ανακουφιστική με τη στάση της. Ο υπουργός Οικονομικών δεν «περηφανεύεται» όπως έγινε στο παρελθόν για επί μέρους, προσωρινά αποτελέσματα που καλύπτουν ένα βραχύ διάστημα. Αυτό συμβαίνει για παράδειγμα με τις ανακοινώσεις της υπηρεσίας ΦΠΑ που έσπευσε να βγάλει προς τα έξω πως για τον μήνα τον Ιούλιο είχε αύξηση εσόδων κατά 1,4%, περίπου 2 εκατ. ευρώ, σε σχέση με πέρσι. Δεν βγήκε, όμως καμία ανακοίνωση για το γεγονός ότι η υπηρεσία είχε μειωμένα έσοδα κατά 42 εκατ. ευρώ (5,9%) στο πρώτο εξάμηνο ή πως είχε μειωμένα έσοδα 21,3% τον Ιούνιο.

Ούτε, ακόμα, ξέρουμε τι ανακοίνωση θα βγει όταν θα υποχωρήσουν τα έσοδα. Το μόνο που είδαμε ήταν μια ανακοίνωση για τον «ζήλο» και τα «ιδιαίτερα σημαντικά» αποτελέσματα, που ενδεχομένως να σχετίζεται με μπρα ντε φερ για το ποια υπηρεσία φοροσυλλογής θα έχει το πάνω χέρι όταν θα συνενωθούν οι υπηρεσίες. Αυτή η στάχτη στα μάτια μας δεν μπορεί να περνά για πάντα.

Με τέτοια στάση από τους συμβούλους του, είναι μάλλον ενθαρρυντικό πως ο υπουργός δεν έπεσε στην παγίδα να χαρεί για τα αποτελέσματα ενός και μόνο μήνα, ιδίως από την ώρα που όλα τα άλλα αποτελέσματα είναι αρνητικά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως εξασφαλίζεται η επιτυχία. Αν ο κ. Γεωργιάδης έχει σκοπό να μειώσει τον προϋπολογισμό κατά 11%, το ερωτηματικό δεν είναι αν θέλει, αλλά αν θα μπορεί κάτω από τις πιέσεις του Υπουργικού, να επιβάλλει τη θέση αυτή στους συναδέλφους του. Οι προκάτοχοί του απέτυχαν, έχοντας όμως εναντίον τους και ένα εχθρικό προεδρικό, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα.

Όταν όμως στην πιο ενθαρρυντική, θριαμβευτική στιγμή των Αμερικανών, ο Λευκός Οίκος έθετε στον εαυτό του το ερώτημα τι θα γίνει αν η αποστολή στο φεγγάρι αποτύχει, μείωνε τον (πολιτικό) κίνδυνο για ό,τι θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει. Στη δική μας περίπτωση, αυτό που δεν βλέπουμε –έστω και παρασκηνιακά– είναι η προετοιμασία για παν ενδεχόμενο. Κι αυτό δημιουργεί κινδύνους, υπό την πεπαλαιωμένη, απαρχαιωμένη και πλέον άσχετη λογική της «στήριξης της ψυχολογίας», μια λογική που δεν κάνει τίποτε παραπάνω ως σήμερα, από το να πείθει πως οι υπεύθυνοι δεν έχουν αντίληψη της περίστασης. Κι αυτό είναι καταθλιπτικό.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s