Πτώματα και γύπες…

Οι ανθρωπολόγοι λένε πως ένα από τα πρώτα σημάδια ενός μόνιμου οικισμού –απότοκο της ανάπτυξης της γεωργίας– είναι οι όλο και πιο εξεζητημένες πνευματικές αναζητήσεις. Από τα λίγα και απλά εργαλεία των πρώτων ανθρώπων (αλλά και των Νεάντερταλ), και από τελετές που οδήγησαν σε τελετουργίες σαν εκείνες που έμειναν στους τοίχους της Αλταμίρας, η ανθρωπότητα άρχισε σιγά-σιγά να δημιουργεί όλο και πιο περίπλοκες ιεροτελεστίες.

Μάλιστα, με τον «έλεγχο» που ασκούσαν οι θρησκευτικές αρχές επί του ημερολογίου, τοποθετώντας έτσι σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα τις θρησκευτικές και πολιτικές εορτές, ελέγχοντας ακόμα και το διαιτολόγιο των πολιτών, ήταν φυσιολογική η θρησκειοκρατεία στους πρώτους οικισμούς.

vultureΑυτό που άλλαξε με τη γεωργία και τους μόνιμους οικισμούς, κατά το ένα ρεύμα αναλυτών, είναι η αντιμετώπιση των νεκρών. Ένα από τα βασικά ρεύματα των θεωρητικών σχολιάζουν πως στην ίδια περίοδο με τους οικισμούς αναπτύχθηκαν και τα κέντρα του εγκεφάλου που έχουν να κάνουν με τη συμπόνια – την ικανότητα του ανθρώπου να βάζει τον εαυτό του στη θέση του άλλου και να αισθάνεται κάτι πιο άμεσο από μία απλή συμπάθεια.

Την ίδια ώρα, όμως, οι πολύπλοκες τελετές είχαν να κάνουν και με πρακτικούς λόγους. Μπορεί οι νεκροί να «μεταβιβάζονται» σε ένα άλλο κόσμο, μπορεί ακόμα να αισθανόμαστε την ανάγκη να τους τιμήσουμε με τελετές που ως στόχο έχουν να τους εξασφαλίσουμε ένα καλό «πέρασμα», αλλά την ίδια ώρα, το νεκρό σώμα σαπίζει και γεμίζει ασθένειες.

Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, πως μερικές χιλιάδες χρόνια μετά την ανάπτυξη των μόνιμων οικισμών, και οι πρώτες καταγεγραμμένες περιπτώσεις βιολογικού πολέμου είχαν να κάνουν με τη ρίψη νεκρών –θυμάτων ασθενειών– πάνω από τα τείχη των πολιορκούμενων πόλεων, με σκοπό να σπείρουν ασθένειες.
Το απλό συμπέρασμα ήταν πως, αφού κάτω από συνθήκες μόνιμων οικισμών (δηλαδή πολιτισμού) δεν μπορούν οι νεκροί να αφήνονται σε ρηχούς τάφους ή σε κάποια ιερή πέτρα για τους γύπες. Θα πρέπει να γίνει μια πιο ολοκληρωμένη διαχείριση των πτωμάτων.

Έτσι απλοποιείται και το συμπέρασμα: Όταν έχεις νεκρή σάρκα, έχεις δύο επιλογές. Είτε θα την φάνε οι «γύπες», είτε θα την θάψεις καλά, βαθιά και με μπόλικο χώμα. Οτιδήποτε άλλο απλώς προκαλεί ασθένειες, θανάτους και τελικά καταστροφή όπως ανακάλυψαν πολλοί αρχαίοι οικισμοί.

Η οικονομία, φυσικά, δεν είναι και πολύ διαφορετική. «Για να αποφύγουμε τους γύπες πρέπει να σιγουρευτούμε πως δεν θα υπάρξει πτώμα» σχολίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη συνέντευξή του πριν από μία εβδομάδα, και είχε δίκαιο.

Ενώ πλέον φαίνεται πως η Κεντρική θα αποδεχτεί τα μέλη του ΔΣ που ψήφισε ο διοικητής για την Τράπεζα Κύπρου, και ενώ η πρώτη τους εντολή θα είναι να βγάλουν αμέσως ισολογισμούς, το τελικό ζητούμενο για να σωθεί η τράπεζα. Κι αυτό έχει να κάνει με την υγεία των ασθενών. Όσοι είναι «ετοιμοθάνατοι» θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με προσοχή για να σωθούν.

Υπάρχουν όμως και ορισμένοι πελάτες που, είτε είναι πέρα από κάθε σωτηρία είτε έχουν ήδη «πεθάνει». Και, όσο επιμένουμε να μην το παραδεχόμαστε, απλώς επιτρέπουμε στην παθογένεια που τους σκότωσε να μολύνει και την υπόλοιπη οικονομία.

Η τράπεζα, μακριά από τις δειλές επιλογές και τους αναπνευστήρες που σκότωσαν τη Λαϊκή, θα πρέπει να δώσει τα πτώματα, είτε για ταφή είτε στους γύπες, οι οποίοι, κι αυτοί, επιτελούν ένα σοβαρό έργο στη «φύση» της οικονομίας.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s