Τα πλοία με την λείαν (αφιερωμένο στον Κληρίδη)

Ο Κήμος Μενεδώρου, μου είπε η καθηγήτρια, με το όνομα κατάλληλο –αυτό του Δημοσθένη– ποτέ του δεν υπήρξε. Ήταν ένας τύπος σαν τη δική μας φάρα, που ακούει εμβατήρια στα τέλη του Ιούλη, ενώ περνά τις σμίλες. Το εθνικό πορτρέτο.

Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει την ημέρα που ως μαθητής –θυμωμένος με όσα βλέπει και αφελής από όσα δεν είδε– διάβασε για πρώτη φορά το αριστούργημα για τον  Ιταλώτη νέο που ζει μες τις διασκεδάσεις. Ο Καβάφης, εκείνος ο λάγνος πορνόγερος, είναι πολύ ενοχλητικός.

Και (θα το πω το κλισέ) διαχρονικός, ίσως διότι άγγιξε κάτι, ιδίως στα ιστορικά του, που δεν έχει να κάνει μόνο με τα όσα άμεσα τεκταίνονται, αλλά με τη φύση μας. Ως Έλληνες ίσως, ή απλώς ως άνθρωποι.

Ο τελευταίος των μεγάλων;

Ο τελευταίος των μεγάλων;

Βλέπουμε με πόσο πόνο μιλάνε σήμερα όλοι για τη «διαπλοκή». Τα πλοία, κι αυτά, της Κορίνθου. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα όσα έγιναν πριν από μερικά χρόνια και μερικούς μήνες και μερικές εβδομάδες, λες και δεν γίνονταν μπροστά στα μάτια τους. Φωνάζουν οι πολιτικοί για τα μπόνους που έπαιρναν οι υποστηρικτές τους, για τα δάνεια που έπαιρναν οι φίλοι τους και για τις κομπίνες που έκαναν εκείνοι που οι ίδιοι διόρισαν.

Και, όπως οφείλουν, ξέρουν πως δεν μπορεί, δεν είναι θεμιτό, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν τις απολαύσεις –οχήματα και ταξίδια, ξενοδοχεία και εξοχικά, χρήματα και δόξα– όπως κάνουν πάντα. Γι αυτό, «παρά το φυσικόν τους», κι αυτοί δείχνουν ένα άλλο πρόσωπο. «Σύννους και κατηφής». Δεν ήξεραν (λένε τώρα), δεν μπορούσαν να ξέρουν, δεν διάβασαν τις 63 σελίδες πριν να ψηφίσουν για τη Λαϊκή, δεν είχαν ιδέα για τα δάνεια…

Ενώ, όμως, η καθηγήτρια με ενοχλούσε διότι ετοίμαζε την τάξη για εξετάσεις αντί να μας βοηθήσει να βρούμε, στα δεκαέξι μας, «το νόημα της ζωής», στο πορτοκαλί εκείνο το σπαστικό βιβλίο του Καβάφη υπήρχε ένα ακόμα «χειρότερο» ποίημα.

Ο Οροφέρνης, ένα φάντασμα –κι αυτό λάγνο– που δεν εξαφανίζεται με τίποτε όταν φτάσεις και τον διαβάσεις, πολύ φέρνει, κι αυτός από τη σημερινή μας εικόνα. Έχοντας θυμηθεί μες στα ποτά του πως κι αυτός κάπου έκοβε με κάποιο τρόπο μακρινό να δικαιούται να ορίζει στον θρόνο των Σελευκιδών, βρήκε κάτι να κάμει, κάτι να σχεδιάσει. Ραδιουργίες, λέει ο Καβάφης.

«Το τέλος του κάπου θα εγράφτηκε κι εχάθη».

Γεμίσαμε με άτομα που δεν έχουν τίποτε να δείξουν. Αν ο Οροφέρνης του Καβάφη άφησε ένα λεπτό πρόσωπο σε κάτι νομίσματα, οι δικοί μας ηγέτες αφήνουν κάτι λιγότερο άξιο ύπαρξης: Ρουσφέτια, χάρες, βολέματα, ψήφιση νόμων χωρίς να ξέρουν τι ψήφιζαν, στραβά μάτια. Αυτή η στήλη έγραψε πολλές φορές πως ο καλός πολιτικός είναι εκείνος που ανησυχεί για τον επικήδειό του και για τα ιστορικά βιβλία που θα γραφτούν σε πενήντα και εκατό χρόνια. Σήμερα έχουμε πολιτικούς που ανησυχούν μόνο για τα αυριανά πρωτοσέλιδα και τις σημερινές τους δηλώσεις στα μνημόσυνα.

Και ενώ πολλές ιστορικές αναφορές του μέλλοντος θα είναι σκληρές για τους ηγέτες που πρόσφατα πέρασαν από την εξουσία, η Κύπρος αρχίζει να χάνει τους αξιόλογους, που έκαναν πολλά λάθη μεν, αλλά άφησαν πίσω τους έργο. Και δυστυχώς, μία ματιά μέσα στα κόμματα, μέσα στους θεσμούς του κράτους και μέσα στα αξιώματα, μόνο κατάθλιψη προκαλεί καθώς πίσω τους αφήνουν μια γενιά με διπλό σπέρμα από Κήμο Μενεδώρου, και Οροφέρνη Αριαράθου. Καλό ταξίδι στον γέρο. Κι ένα ευχαριστώ που δεν ήταν τέτοιος.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

One thought on “Τα πλοία με την λείαν (αφιερωμένο στον Κληρίδη)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s