Κεντρικές Φυλακές: Η συνείδηση και η θηλιά

Φεύγει, λέει ο κ. Τρυφωνίδης, “με καθαρή συνείδηση” από την θέση του στις φυλακές. Δεν έχουν καμία ευθύνη, λένε  και οι δεσμοφύλακες, και έκαναν το καθήκον τους “στο ακέραιο”. Κάτι θυμίζουν από πολιτικούς, κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Στις φυλακές είδαμε τα πάντα: VIP resorts για βαρυποινίτες, βιασμούς, εκατοντάδες τηλέφωνα και τηλεκάρτες, αποδράσεις κατά λάθος, ναρκωτικά… Σκεφτείτε πως σε εκείνο, το πιο άρρωστο από όλα, το έγκλημα, με την κλοπή της σωρού του μακαρισμένου του Τάσσου Παπαδόπουλου, η πληροφορία για την εξυχνίαση ήρθε «από μέσα». Πολλά άλλα εγκλήματα έχουν επίσης οργανωθεί, υποστηριχτεί ή εγκριθεί από φυλακισμένους των Κεντρικών Φυλακών.

Τυχαίο μήπως που οι δεσμοφύλακες αρνούνται να περνούν από την αψίδα;

Τυχαίο μήπως που οι δεσμοφύλακες αρνούνται να περνούν από την αψίδα;

Και μετά έχουμε τις αυτοκτονίες –μια επιδημία που κρατάει εδώ και καιρό αλλά θεωρείται «φυσιολογικό». Διερωτάται κανείς αν αυτοκτονούν τόσοι πολλοί, ή αν τους αυτοκτονήσαν, από τη στιγμή που σε ολόκληρες τις ΗΠΑ καταγράφονται περίπου 360 αυτοκτονίες το χρόνο με 2.5 εκατ. κατάδικους, ενώ εμείς είχαμε 5 (σίγουρες) σε 5 μήνες.

Μέσα  σε αυτή την εικόνα, δεν είναι δυνατόν να έχει κανένας από τους εμπλεκόμενους «καθαρή συνείδηση». Κι όμως…

Λέει ο κ. Τρυφωνίδης πως δεν τον αφήναν να κάνει τη δουλειά του. Αν είναι έτσι, όμως, όφειλε να καταγγείλει: Στον αρμόδιο Υπουργό, στην Επίτροπο Διοικήσεως, γιατί όχι και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή στη Βουλή. Κι αν δεν γινόταν κάτι, όφειλε να παραιτηθεί, σχολιάζοντας δημόσια ποιός και πώς δεν τον αφήνει να κάνει τη δουλειά του. Αυτή η λογική του «δεν με αφήνουν», του «δεν ήξερα», του «δεν φταίω εγώ», είναι η δικαιολογία του βολεμένου.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ο κ. Τρυφωνίδης. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η επιχειρηματολογία γίνεται δεκτή από όλους. Την είδαμε στο Μαρί. Την είδαμε στις τράπεζες και στην Κεντρική. Την είδαμε στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Την είδαμε στα δημόσια οικονομικά. Την είδαμε στην εισαγγελεία, στη ΜΟΚΑΣ, στην ΕΠΑ, στους ρυθμιστές και επόπτες… Είναι παντού.

Το πρόβλημα είναι πως τόσες αυτοκτονίες (πολύ περισσότερες από 5) κάτω από τη δική του υπηρεσία, δεν είναι αρκετές για να βαρύνουν την συνείδηση του κ. Τρυφωνίδη, ο οποίος φαίνεται πως πραγματικά το εννοεί και λέει αλήθεια πως δεν αισθάνεται κάτι να τον βαραίνει. Η δήλωση του είναι εξοργιστική διότι ακριβώς δείχνει να είναι ειλικρινής.

Το ζήτημα αυτό πάει πίσω πολλά χρόνια. Οι διορισμοί και οι προαγωγές δεν γίνονται με αντικειμενικά κριτήρια. Το μεγαλύτερο ανέκδοτο, η «αντικειμενικότητα της ΕΔΥ», ρύθμιζε για χρόνια τους διορισμούς στο δημόσιο με απόλυτη πυξίδα της το μέσο και τα κόμματα. Στη συνέχεια, και με πλάτες το απόλυτο της «αριστείας» στο δημόσιο, μετακινήσεις και διορισμοί γίνονταν με κριτήρια που καμία σχέση δεν είχαν με τις ικανότητες του κάθε υπαλλήλου, με αποτέλεσμα να τιμωρούνται οι καλοί και να επιβραβεύονται οι κακοί.

Οι κυβερνήσεις ανακύκλωναν τους δικούς τους, χωρίς να διερωτούνται έστω και τυπικά αν είναι ικανοί να κάνουν τη δουλειά που τους ανατέθηκε. Στους ημικρατικούς, το ίδιο.

Κι αυτό δεν είναι αμιγώς πολιτικό φαινόμενο. Ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι και πολύ καλύτερος. Είναι προφανές από τα δάνεια των τραπεζών, και κυρίως των τριών (τέως) μεγάλων οίκων της Κύπρου, πως επικρατούσε, είτε η λαμογιά, είτε η ασχετοσύνη. Στα ταμεία προνοίας, οι διαχειριστικές επιτροπές επέδειξαν πλήρη ανικανότητα να τηρήσουν τις πιο στοιχειώδεις αρχές διαχείρισης του ρίσκου. Τόσο δύσκολο είναι να γίνει αντιληπτή η ευθύνη των διαχειριστών των ταμείων, που αντί τα μέλη τους να κινούν αγωγές στους διαχειριστές, απαιτούν να πληρώσει ο υπόλοιπος κόσμος για την όχι και τόσο ευφυή διαχείριση. Είναι δυνατόν να είσαι ταμείο υπαλλήλων της χ τράπεζας και να καταθέτεις όλα τα λεφτά στην ίδια τράπεζα;

Κάπως έτσι, χωρίς να γίνεται καλά-καλά η σκέψη πώς και πόσο καλά θα κάνει ο καθένας τη δουλειά του, διορίζονται διάφοροι σε διάφορα πόστα: Ως επιβράβευση και όχι ως ευθύνη.

Και, όλα δείχνουν πως η αποικιοκρατική λογική, με την οποία ο διορισμός αποτελεί νισιάνι και όχι βάρος ευθύνης, ακόμα επικρατεί. Σκεφτείτε δηλαδή πως ο μετά καθαρής συνηδείσεως Τρυφωνίδης, φαίνεται πως πάει πλέον στην Αστυνομία. Εκεί, δηλαδή τί μπορούμε να περιμένουμε όταν για τις φυλακές δεν λέει ένα –εστω τυπικό-  συγγνώμη ο άνθρωπος;

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τα λαμόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s