Η απλότητα της υπερβολής και η διχοτόμηση

Ενώ μπαίνουμε ξανά σε μια εποχή υπερβολής και απόλυτων αξιωματικών τοποθετήσεων, το μόνο βέβαιο είναι πως η λογική θα περάσει από το Abu Ghraib. Έχουμε αρχίσει να βλέπουμε –και στις δύο πλευρές του Κυπριακού- τα γνωστά οργουελικά κόλπα με τα οποία δημιουργείται εντύπωση και συναίσθημα.

Χτες διάβασα ένα κείμενο που σχολίαζε πως το «επιβεβαιώνεται» το Master Plan των ΗΠΑ για το κυπριακό, από δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο. Με μεγάλη που έκπληξη –και κυρίως απορία- κατάλαβα, ωστόσο, πως το ένα από τα δύο κείμενα ήταν δικό μου, μαζί με δύο συναδέλφους , o ένας εκ των οποίων είναι ελληνικής καταγωγής. Ο άλλος είναι ο ανταποκριτής στη Τουρκία, με τουρκικές ρίζες. Το άλλο γράφτηκε από συνάδελφο εξ Ελλάδος, ανταποκρίτρια στην Αθήνα. Από τους τέσσερις συγγραφείς των δύο κειμένων, τρεις είναι Έλληνες και ουδείς Αμερικάνος.

Η συνωμοσία που «αποκαλύφθηκε» σε δύο από τις πιο σεβαστές αμερικανικές εφημερίδες, σε κείμενα που γράφτηκαν (κυρίως) από «εμάς». Κι όμως, δεν χάθηκε η ευκαιρία να σημειωθεί πως στα ΜΜΕ των ΗΠΑ «επιβεβαιώνεται» το κόλπο των Αμερικανών για να μας την φέρουν για το Κυπριακό. Δεν ξέρω αν θα ανακαλύψω, κάποια στιγμή πως εργάζομαι για την NSA ή την CIA, αλλά όπως πάμεμ κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτε.

Mr AndersenΗ απλότητα της υπερβολής είναι ακαταμάχητη. Δεν σηκώνει διάλογο, δεν ακούει επιχειρήματα, δεν ανέχεται επεξηγήσεις. Η υπερβολή είναι κοφτή, σχεδόν μονολεκτική. Δεν απαιτεί σκέψη, αρκείται στην εντύπωση. Και έχει πλέον αρχίσει να μπαίνει ξανά για τα καλά στη ζωή μας.

Και, όσο προχωρούν οι εξελίξεις στο κυπριακό, τόσο θα προχωρούν και οι υπερβολές. Από τη στιγμή που υπάρχουν πολλές καριέρες που εξαρτώνται από το Κυπριακό (με την ανοχή και εντολή των ψηφοφόρων), δεν έχουν άλλη επιλογή από την υπερβολή.

Την ίδια ώρα, όμως, είναι σαφές πως οι επιλογές μας στο Κυπριακό δεν θα είναι εύκολες. Επιθυμητή λύση δεν υπάρχει μέσα στη σφαίρα του πιθανού. Εκ των πραγμάτων, θα έχουμε και πάλι μπροστά μας μια επιλογή που θα απέχει από το ιδανικό. Το κατά πόσον θα το δεχτούμε ή όχι, θα πρέπει να εξαρτηθεί από σοβαρό διάλογο –κάτι που ακόμα δεν είδαμε καθόλου.

Έχουμε περιοριστεί στις εντυπώσεις, σε επιδερμικές αναλύσεις από αναλυτές που φτάνουν σε συμπεράσματα πριν κάνουν την ανάλυση τους, όπως τις πολλές «αναλύσεις» και «μελέτες» που συνήθισε ο τόπος σε οικονομία, τράπεζες, πολιτική και θέματα υγείας. Ήδη άρχισε η κοινωνία να μοιράζεται σε απορριπτικούς και προδότες. Σε δολοφόνους και μειοδότες, σε νενέκους και ρατσιστές. Αλλά κυρίως, έχει μοιραστεί μεταξύ εκείνων που θέλουν συζήτηση και εκείνων που θέλουν απλά να φωνάζουν.

Η κρίση του κυπριακού απαιτεί να αποφασίσουμε κάτι δύσκολο. Πρέπει να μπει στο τραπέζι, χωρίς ταμπού, το ερώτημα αν προτιμούμε συμφωνημένη διχοτόμηση, ως μια από τις επιλογές. Κάτι τέτοιο θα γλιτώσει πολλούς από τους «απορριπτικούς» από την ανάγκη τους να λένε ψέματα, ενώ θα θέσει και πιο δύσκολα διλήμματα για το στρατόπεδο των «ενδοτικών». Πάνω από όλα, όμως, θα δώσει τέλος στην απλότητα της υπερβολής, στα μεγάλα λόγια, στη χρήση επιθέτων αντί για επιχειρήματα και στην λαφαζανιά που κυριαρχεί.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσουμε με ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, να μείνουν εκτός προϋπολογισμού.

One thought on “Η απλότητα της υπερβολής και η διχοτόμηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s