Λύστε το, ή αναγνωρίστε το…

Αν το μοναδικό επιχείρημα υπέρ της λύσης –όποιας λύσης– του Κυπριακού είναι πως θέλουμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά με τους Τουρκοκύπριους, τότε μία συμφωνημένη διχοτόμηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει αυτό το ζητούμενο: Να ζήσουμε δίπλα-δίπλα, με αποστρατικοποίηση ή τουλάχιστον αποκλιμάκωση της όποιας απειλής πολέμου, να συνεργαστούμε σε διάφορα θέματα, να συναντιόμαστε για καφέ και ρακί και να περνάμε καλά ως γείτονες. Ή έστω ως ξαδέρφια.

Αν, από την άλλη, μοναδικό επιχείρημα είναι η διατήρηση της Δημοκρατίας και η εξασφάλιση πως δεν θα χαθεί ο Ελληνισμός στο νησί, και πάλι μπορεί να μας βολέψει μία συμφωνημένη διχοτόμηση: Το αποσχισθέν κράτος μένει, η Δημοκρατία μένει, βρίσκουμε ένα τρόπο να καταργήσουμε την ιθαγένεια των Τουρκοκυπρίων στη Δημοκρατία και μένουμε Έλληνες μαζί, με κάποια επιπλέον εδάφη.  Kαι ζούμε ασφαλείς. Πού θα πάει, μπορεί να τα βρούμε και για το γκάζι, στη μοιρασιά.

Varosha-FamagustaΑλλά θέλουμε να πάμε πίσω στα σπίτια μας, και ορισμένοι πράγματι θα πάμε αν βρεθεί μία λύση. Οι περισσότεροι, όμως, δεν θα επιστρέψουμε. Ακόμα λιγότεροι θα επιστρέψουν, μάλιστα, κάτω από ελληνοκυπριακή διοίκηση. Άλλες φορές ονειρευόμαστε την επαναφορά των συνθηκών πίσω στο 1974. Αλλά οι συνθήκες του 1974 δεν ήταν καθόλου καλές: ήταν όπως εκείνο το λιμανάκι που μάθαμε από τα τετράδια του δημοτικού, το οποίο δεν εντυπωσιάζει στην πραγματικότητα όσο μαγεύει στη φαντασία. Άλλοι ακόμα θέλουν ενιαίο κράτος όπως του 1960, αλλά ξεχνούν πως εκείνο το δράμα επίσης διαλύθηκε πολύ νωρίς και με τον πιο άσχημο τρόπο. Η Λευκωσία ήταν μοιρασμένη δέκα χρόνια ήδη τον Ιούλη του ’74.

Η αλήθεια είναι πως σχεδόν ποτέ δεν ζήσαμε μαζί αρμονικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως την άνοδο της Αριστεράς που ένωσε μέρος του λαού από τις δύο κοινότητες. Η αλήθεια είναι επίσης πως, όποια κι αν είναι η λύση, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες και πρόνοιες της, αν θέλουν να φύγουν από την ομόσπονδη ή ενιαία Δημοκρατία οι Τούρκοι, τότε θα φύγουν: Άσχετα με κατάλοιπα και ιθαγένειες εσωτερικές ή εξωτερικές, άσχετα με απαγορεύσεις, άσχετα ακόμα και με το κατά πόσον θα υπάρχει ενιαίο ή ομόσπονδο κράτος.

Με όλα αυτά, διερωτάται κανείς γιατί να το λύσουμε αυτό το πρόβλημα που είναι περισσότερο θεωρητικό, συναισθηματικό και νομικό παρά σχετικό με την καθημερινότητα του κόσμου.

Να το λύσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε, όχι απλώς μαζί, αλλά σε μία χώρα με μεγαλύτερο μέλλον – όχι με «οικονομική ανάπτυξη» και «χαμηλότερο χρέος» αλλά με ευημερία για όλους. Αν ξέρουμε πως είμαστε Έλληνες και πως δεν θα χαθούμε εξαιτίας κάποιου Συντάγματος, όποιο κι αν είναι αυτό. Αν θέλουμε να βρούμε τρόπους να προχωρήσουμε με ένα νέο όραμα που να θέλει την Κύπρο να αποφεύγει την αποθέωση της αρπαχτής –σε οικονομία, διπλωματία και πολιτική– αλλά να στρέφεται προς βιώσιμη πρόοδο. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σεβόμενα τον εαυτό και το έθνος τους αλλά χωρίς μίση, με σεβασμό για το διαφορετικό και με διάθεση να συνεργάζονται και να κυνηγούν αυτό που θέλουν χωρίς αντιπαλότητες.

Να το λύσουμε, ακόμα, αν θέλουμε να φύγουμε από τα δίκαια της ανάγκης που είναι άλλοθι για την κάθε μας λαμογιά. Αν θέλουμε η Κύπρος να διαδραματίσει έναν ρόλο στην περιοχή που να μην περιορίζεται από μια έχθρα και μια διαίρεση που προέκυψε για χάρη τρίτων.

Να το λύσουμε, τέλος, αν θέλουμε να ανοίξει ο δρόμος για να ασχοληθούμε με όλα όσα κρύβονται πίσω από το πρόσχημα του Κυπριακού: Με την ποιότητα της παιδείας μας. Με την κοινωνία, με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, των γυναικών και των παιδιών. Με τις ανισότητες που υπάρχουν. Με τα ζητήματα που δημιουργεί η μετανάστευση. Με τη γήρανση του πληθυσμού. Με το κόστος της υγείας. Με τα ναρκωτικά, την αντιμετώπιση των σκληρών και μια σύγχρονη προσέγγιση στα μαλακά. Με το οργανωμένο έγκλημα. Με το κράτος, τελικά, που παραπαίει.

Η λύση θα είναι σίγουρα δύσκολη. Αλλά, αν θέλουμε κάποια στιγμή να στραφούμε προς ένα όραμα για τον τόπο, θα πρέπει είτε να το λύσουμε (προσεκτικά, πάντα), είτε να δεχτούμε μία συμφωνημένη διχοτόμηση.

Εν τω μεταξύ, όμως, η στήλη σημειώνει με μεγάλη χαρά την εκπόνηση ΜΔΠ. Τώρα ας μεταρρυθμιστεί το ΓεΣΥ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s