Καππάτζια της πότσας…

Έχει (σχεδόν) χαθεί η ελπίδα πως η κρίση θα είχε και θετική πλευρά

Το μόνο θετικό που μπορούσε, στα μέσα του 2012, να δει κανείς από την οικονομική κατάσταση, ήταν πως εξ αιτίας της θα επιβάλλονταν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που αδικαιολόγητα καθυστερούσαν στην Κύπρο για χρόνια. Με αυτή την ελπίδα, πολλοί είχαν αρχίσει να σχολιάζουν πως, αν θα υποφέρουμε, τουλάχιστον ας οδηγήσει η κρίση σε αλλαγές που να μπορούν να μας βάλουν σε ένα δρόμο που θα άλλαζε την μακροπρόθεσμη πορεία του τόπου για το καλύτερο. Με αυτό τον τρόπο, έλεγαν πολλοί, μπορεί εμείς να τραβάμε το κουπί για τα λάθη των τελευταίων 50 ετών, αλλά τουλάχιστον θα την γλιτώσουν οι επόμενες γενιές –κι αυτός είναι, στο κάτω-κάτω, ο πιο σημαντικός ρόλος της κάθε γενιάς: Να κληρονομεί στους επόμενους κάτι καλύτερο από αυτό που βρήκε η ίδια.

Τα ριάλλια, ριάλλια, ριάλλια, τα σελίνια μονά τζιαι διπλά...

Τα ριάλλια, ριάλλια, ριάλλια, τα σελίνια μονά τζιαι διπλά…

Όμορφα λόγια, σκέψεις γλυκές και φρου-φρου. Ο γράφων τις έκανε, τις είπε και τις έγραψε πολλές φορές. Η πραγματικότητα όμως δεν λειτούργησε έτσι. Ακόμα και σήμερα βλέπουμε να αλλάζει κάτι ριζικά. Οι μεγάλοι επιχειρηματίες που τα έκαναν μαντάρα και απέδειξαν πόσο άσχετοι ήταν, ακόμα μιλούν και απαιτούν, για παράδειγμα, να «στηρίξουμε την ανάπτυξη» κάνοντας και πάλι πλάτες στα χάλια τους. Πλασάρονται, ακόμα και τώρα, ως πατρόνοι της ανάπτυξης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της χαμένης μας καλοπέρασης.

Με 93 εκατ. ευρώ προίκα –δανεικά κι αγύριστα- δεν είναι όμως δύσκολο να κάνει κανείς δουλειές για τον κόσμο. Πόσο μάλλον με 338 εκατ. δανεικά κι αγύριστα, ή ακόμα με 457 δανεικά κι αγύριστα. Αφού φορτώνονται άλλοι το κόστος, και ο τελευταίος βλάκας θα δημιουργούσε τέτοια «ανάπτυξη». Και 93 εκατ. ευρώ δεν είναι λίγα.

Εδώ σκεφτείτε να σας έδινε κάποιος 93 ή 338 ή 457 εκατ. καππάτζια της πότσας. Παιζούνι να είσαι, βγάζεις κέρδη, δημιουργείς δουλειές, εργοδοτείς κόσμο και φέρνει ανάπτυξη αν έχει (περίπου) δωρεάν τόσα εκατ. καππάτζια της πότσας. Κι αυτοί δεν έπαιρναν καππάτζια, αλλά ευρώ.

Κι όμως, ακόμα έχουν μούτρα να μιλούν. Αλλά το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τους ίδιους. Πολιτικοί εμφανίζονται αγκαζέ δίπλα τους στα mall και στα εγκαίνια. Ούτε αυτοί αισθάνεται πως έχει κάτι αλλάξει από την αρχή της κρίσης. Ημικρατικοί διορίζονται με την λογική του «ένας σου, ένας μου». Καταγγελίες, αλληλοκατηγορίες, «στοιχεία» και καβγάδες για το νόημα της λέξης «διζωνική» ή «σωστό περιεχόμενο» ακόμα κινούνται στην ίδια λογική: εδώ κτίσαμε μια ολόκληρη καριέρα –μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτικής επιρροής- μέσα από θέματα όπως το Κυπριακό. Θα μας τα χαλάσουν τα χαμένα ευρώ;

Στο ΓεΣΥ η συζήτηση αφορά στο ποιος θα φάει. Στις τοπικές αρχές βλέπουμε ενστάσεις σε «ριζικές λύσεις» και στην μείωση των ευκαιριών για ρουσφέτι. Οι μίζες συνεχίζονται παντού. Η δικαιοσύνη βρίσκεται στο ίδιο χάλι με πριν. Λίγα έχουν αλλάξει.

Μέσα σε αυτή την εικόνα, διερωτάται σχεδόν κανείς αν θα μας κάνει καλό μια νέα υφεσιακή πίεση. Αφού δεν μάθαμε ούτε με το καλό, ούτε με το κακό, ίσως τελικά να πρέπει να μάθουμε με τον χειρότερο τρόπο αν οι πανηγυρισμοί για την ύφεση του 5.5% αποδειχτούν (όπως πιστεύουμε πολλοί) υπερβολικοί και βεβιασμένοι.

Η ελπίδα, όμως, μένει. Ευκαιρίες όπως αυτό το τεύχος δείχνουν πως έχουμε τον κόσμο για κάτι καλύτερο. Ακόμα και τώρα, το παράθυρο ευκαιρίας παραμένει μισάνοιχτο.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

Από το Περιοδιό ΜΑΝ, τεύχος Ιανουαρίου 2014

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s