Ο εξευτελισμός…

Πήγαν, λοιπόν, οι επιδότες στον Γενικό Εισαγγελέα, όπως πήγαν παλαιότερα στον Συλικιώτη, και του πήραν το αυτοκίνητο. Όλοι, σχεδόν, έτρεξαν αμέσως για να δηλώσουν πως αυτή η κίνηση από πλευράς του πολίτη ο οποίος έχει να παίρνει από το κράτος, αποτελεί «εξευτελισμό» (η λέξη της ημέρας) του κράτους.

Ειπώθηκε, μάλιστα, πως είναι μάλλον παράλογο να σου χρωστά 5 εκατ. το κράτος κι εσύ να «εισπράττεις» (και μάλιστα με αυτό τον τρόπο) ένα όχημα που πάει, ας πούμε, 30-40 χιλιάδες ευρώ.

Αν είναι παράλογο να στέλλει επιδότη για 40 χιλιάδες ευρώ έναντι 5 εκατ. που το χρωστά το κράτος, τότε ο άνθρωπος θα πρέπει να στείλει από σήμερα και άλλο επιδότη να παραλάβει άλλη περιουσία των 40 χιλιάδων ευρώ.

Ας πάρει χωράφι να τελειώνει. Αλλά την ίδια στιγμή, αν μπορούσε, καλό θα ήταν να στέλλει επιδότες καθημερινά: τραπεζάκια, τηλεοράσεις, υπολογιστές, μολύβια και ποτηράκια… να μαζέψει ό,τι χρειαστεί για να φτάσει τα 5 εκατ. ευρώ.

Αν αυτός ο κύριος εξευτέλισε το κράτος μας με τον επιδότη που έστειλε, τότε το κράτος μας εξευτέλισε τον εαυτό του με την αθλιότητα που επιδεικνύει με τις καθυστερημένες πληρωμές του. Η μεγαλύτερη αναξιοπρέπεια είναι εκείνη του να ζεις σε ένα κράτος-ακαμάκκη, σε ένα κράτος που δεν σέβεται του πολίτες του, σε ένα κράτος που δεν έχει τη στοιχειώδη λειτουργία της πληρωμής πως υποχρεώσεων του.

Η χτεσινή κίνηση του ιδιώτη ήταν, πράγματι, η αποθέωση της αθλιότητας. Όχι όμως του ιδιώτη, αλλά της αθλιότητας του κράτους. Και γι αυτό σε καμία περίπτωση δεν φταίει η κρίση: Ο χειρότερος οφειλέτης του τόπου ήταν πάντα το κράτος, το οποίο στην ανικανότητα των οργάνων του, έμαθε να χρωστά. Να απαλλοτριώνει για έργα που δεν θα γίνουν, να ξε-απαλλοτριώνει, να κατακρατά ΦΠΑ, να χρωστά ακόμα και συμβόλαια.

Το πρόβλημα είναι παλιό και υπήρχε ακόμα και όταν οι καιροί ήταν καλοί. Αυτό δείχνει πως το ζήτημα δεν είναι θέμα οικονομικής στενότητας του κράτους, αλλά ανεπάρκειας του. Ανίκανων θεσμών που ξέρουν να τσιλλούν τον πολίτη ώσπου να τρίζουν οι κοκκόνες, αλλά δεν ξέρει να καλύπτει τις δικές του υποχρεώσεις. Όλο σύστημα πάσχει.

epidotes-kataschesan-to-aftokinito-tou-genikou-eisangelea-kosta-kliridiΟ ιδιώτης, όμως, δεν μπορεί να πάρει το χρέος του κράτους στην υπεραγορά. Ούτε μπορεί να πληρώσει εργολάβους, προμηθευτές ή συμβόλαια με ένα «μου χρωστά ο ΦΠΑ» ή ένα «μου χρωστά απαλλωτρίωση».

Και, ενώ ούτε και ένας πολιτικός αποφάσισε να θέσει ποτέ το θέμα με τρόπο επιτακτικό, έχουν την ίδια ώρα την αναξιοπρέπεια να μιλούν (όλοι τους) για μέτρα που θα βοηθήσουν, λέει, την ανάπτυξη. Πρόκειται, φυσικά, για αστειότητα, να σου χρωστά στην προκειμένη, πέντε εκατομμύρια, και από την άλλη να σου λέει πως θα σε στηρίξει με μέτρα.

Πίσω από το χτεσινό συμβάν, είναι μια ολόκληρη θεώρηση για τον ρόλο του κράτους απέναντι στον πολίτη. Δεν μπορεί να μην θεωρείται κολάσιμο αμάρτημα για τους διευθυντές, τμηματάρχες, πολιτικούς και πολιτευτές να έχουμε ένα τέτοιο κράτος και να θεωρούμε πως ο πολίτης την έχει καλά.

Ούτε πρόκειται για τον αντίποδα της φοροδιαφυγής. Όταν 23% των εγγεγραμμένων εταιρειών καταθέτουν τα απαραίτητα στοιχεία στον Έφορο Εταιρειών, αλλά αυτός δεν συγκινείται να ρωτήσει τί γίνεται με το άλλο 77% των εταιρειών, τί να σου φταίει ο πολίτης;

Και, ναι, η φοροδιαφυγή πρέπει να κτυπηθεί σύρριζα. Αλλά το κράτος πρέπει να υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη και όχι το αντίθετο. Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος ήταν ένα βαρίδι βάρους 5 εκατ. ευρώ.

Πρέπει να είναι στο πλευρό του όταν αυτός χρειάζεται βοήθεια, αντί να στέκεται απέναντι του με ένα χάος σε τμήματα όπως το κτηματολόγιο ή το ΤΕΠ. Όταν, ακόμα, ο ΦΠΑ είχε τα μούτρα να εκδίδει ανακοινώσεις πως αύξησε τα έσοδά του, σε μια στιγμή κατά την οποία αυτά στην πραγματικότητα μειώνονταν, το θέατρο του παραλόγου έμοιαζε με Καλιγούλα του Καμύ.

Το βάρος της εξυπηρέτησης προς τον πολίτη πρέπει να βαραίνει τις υπηρεσίες. Σήμερα, σε ορισμένους τόπους αν δεν λαδώσεις θα “τσιλλιθεί” η αίτηση σου κάτω από την χαρτούρα και τους φακέλους. Κι αυτό δεν είναι άσχετο με το πόσο καλά καλύπτει τις υποχρεώσεις του το δημόσιο: Και τα δύο έχουν να κάνουν με το πόσο αποτελεσματικό, πόσο παραγωγικό, πόσο εύστροφο είναι το κράτος μας.

Γι αυτό και πρέπει να τελειώσει και το ΜΔΠ, και να υιοθετηθεί ένα σοβαρό ΓεΣΥ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην συγκεκριμένη περίπτωση που αφορά στην λιμουζίνα του Γενικού Εισαγγελέα, υπάρχουν πολλές σκιές για κομπίνα εις βάρος του κράτους. Η αρχή, όμως, ισχύει: Το κράτος να βοηθά τον πολίτη και όχι να τον πατά στο λαιμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s