Η λαμογιά προϋποθέτει πρόθεση: «Ακατα-μάκατα-σούκουτου-μπε»

«Στα πλαίσια του νομικού πλαισίου για την καταπολέμηση του βρώμικου χρήματος», ακούσαμε πριν μερικούς μήνες, έκλεισαν ορισμένοι λογαριασμοί στην Τράπεζα Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανάμεσα στους λογαριασμούς αυτούς, ήταν και ένας που ανήκε στον Νικόλα Παπαδόπουλο.

Και έτρεχε, λοιπόν, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ να εξηγήσει πως ο λογαριασμός είχε μέσα 77 λίρες και πως δεν ήταν ενεργός εδώ και χρόνια. Είχε πει, μάλιστα, πως επρόκειτο για λογαριασμό που είχε όταν ήταν φοιτητής, κι έμεινε στα χαρτιά. Το θέμα στην όλη ιστορία, είναι πως υποδείχθηκε ο Νικόλας Παπαδόπουλος (και άλλοι), με τρόπο που μοιάζει εσκεμμένος, διότι του έκλεισαν λογαριασμό με βάση τους νόμους που είχαν να κάνουν με το ξέπλυμα.

Collateral!

Collateral!

Αν ήθελαν να το προχωρήσουν λίγο, θα μπορούσαν να είχαν συνδέσει το κλείσιμο των συγκεκριμένων λογαριασμών και με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αφού ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Το θέμα, μάλιστα, προέκυψε μετά από συνεδρία της αρμόδιας επιτροπής στη Βουλή, όπου η «αποκάλυψη» έγινε από τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας –δηλαδή στο πιο ανώτατο και το πλέον αρμόδιο θεσμικό πλαίσιο. Αυτό που ξέχασαν να αναφέρουν είναι πως, ναι μεν το κλείσιμο των λογαριασμών έγινε με βάση τη νομοθεσία για το ξέπλυμα, και ναι μεν ανάμεσά τους ήταν και λογαριασμός του Νικόλα Παπαδόπουλου, αλλά η ρήτρα του νόμου που χρησιμοποιήθηκε θέλει τους ανενεργούς λογαριασμούς να κλείνουν. Δηλαδή του τον έκλεισαν διότι ο λογαριασμός ήταν ανενεργός και επομένως ήταν ευάλωτος σε εκμετάλλευση για παράνομους σκοπούς, από τρίτους. Αυτό ξέχασαν να το πουν.

Το θέμα, όμως, δεν είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ούτε οι 77 λίρες που του έμειναν ως φοιτητής. Χτες ακούσαμε για τον Σοφοκλή Χατζηγιάννη, τον Αριστοφάνη Γεωργίου και τον Πρόδρομο Προδρόμου. Στις καφετέριες ακούμε κι άλλα ονόματα: που τους έσβησαν δάνεια, που έβγαλαν λεφτά από την Κύπρο, που τους βοήθησαν οι τράπεζες.
Πρόκειται για γυμνό και δειλό λαϊκισμό. Στις περιπτώσεις των τριών, όπως και στην περίπτωση του Νικόλα Παπαδόπουλου, φαίνεται πως υπάρχει μια ικανοποιητική εξήγηση, η οποία έχει να κάνει με μια αποτυχημένη προσπάθεια των τραπεζών να τσιλλίσουν πελάτες τους. Εδώ που τα λέμε, και η διαγραφή του δανείου της ΠΕΟ φαίνεται πως είχε μια λογική. Ενώ τόσο καιρό δεχόμασταν την κάθε λαμογιά, σήμερα κυνηγούμε μάγισσες σε μια προσπάθεια εξιλέωσης από τα συλλογικά μας λάθη που ως κοινωνία, ως δημοσιογράφοι, ως πολιτικοί, ως απλός κόσμος, όλοι κάναμε.

Εάν, ας πούμε, ένας επιχειρηματίας ή ένας πολιτικός διάβαζε την Financial Times από τον Νοέμβριο ως τον Μάρτη του 2013, τότε θα ήταν λογικό να βγάλει από την Κύπρο όσα μπορούσε. Αν, αντίθετα, κάποιος από αυτούς που ο Διοικητής της Κεντρικής αποκαλεί «well informed investors» διατηρούσε καταθέσεις στην Λαϊκή, με 6% και 7%, τότε μάλλον βλάκας ήταν και όχι θύμα. Τώρα γυρεύουμε λίστες με μοναδικό σκοπό να κάψουμε τα χλωρά μαζί με τα ξερά.

Διότι, ενώ όλοι ασχολούμαστε με αυτά τα «ζητήματα», την ίδια στιγμή δεν ασχολούμαστε με τον ίδιο ζήλο, με τα προβλήματα που πραγματικά υπήρχαν και υπάρχουν. Η Κεντρική, οι πολιτικοί και βουλευτές, αλλά και οι επιτροπές ασχέτων που διερευνούν τα της οικονομίας δεν αγχώθηκαν ποτέ για τα λεφτά που έφυγαν μυστηριωδώς μετά την επιβολή περιοριστικών μέτρων. Ασχολούνται μόνο με τη φυγή των κεφαλαίων όταν αυτή επιτρεπόταν.

Δεν ασχολούνται, επίσης, ούτε με τα δάνεια που καταφανώς δόθηκαν με σκοπό να γίνει εξυπηρέτηση: Με δάνεια σε καζίνα που δεν είχαν ρευστό (!), στη Λάρισα, με εξασφάλιση παιδικά συγκροτήματα… Με δάνεια μαμούθ που δίνονταν σε προέδρους των ΔΣ και τα οποία δεν εμφανίστηκαν ποτέ ανάμεσα στα «special attention» για να ενημερωθεί το Συμβούλιο… Με δάνεια που δίνονταν σε πελάτες που δεν πλήρωναν για χρόνια, ούτε καν τους τόκους τους.
Αν δεν υπήρχε κακή πρόθεση, τότε υπήρχε εγκληματική ασχετοσύνη. Τα δάνεια αυτά, στη λογική του «άκατα-μάκατα-σούκουτου-μπε» (όπως λένε και τα ζουζούνια που ήταν τάχα εξασφάλιση) δεν τα κοιτάζει κανείς. Γι αυτό και ξέρουμε πως ο Γενικός Εισαγγελέας, ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας αλλά και οι βουλευτές της Επιτροπής Θεσμών και ο πρόεδρος της, επιδεικνύουν δειλία. Δειλία, στην καλύτερη περίπτωση, διότι οι άλλες ερμηνείες της στάσης τους, είναι χειρότερες.

Εκ πρώτης όψεως, δεν υπάρχει ένδειξη πως οι «τρεις» του Συλλούρη έλαβαν δάνεια με πρόθεση της τράπεζας ή των ιδίων να τα κάνουν της Κεραμωτής. Αντίθετα –και εδώ είναι το ζήτημα- υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου διαφαίνεται ξεκάθαρα πως υπήρχε πρόθεση. Και η λαμογιά δεν γίνεται «κατά λάθος», απαιτεί πρόθεση. Γι αυτό και θα έπρεπε η προσοχή να είχε στραφεί εκεί όπου υπάρχει ισχυρή ένδειξη δόλου.
Επίσης, οι δειλοί βουλευτές πρέπει να πιέσουν για ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να τελειώνει του ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “Η λαμογιά προϋποθέτει πρόθεση: «Ακατα-μάκατα-σούκουτου-μπε»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s