Η λίστα και τα θέατρα

«Αν όλα αυτά τα βιβλία είναι συμβατά με το Κοράνι, τότε δεν τα έχουμε ανάγκη. Αν είναι αντίθετα με το Κοράνι, τότε πρέπει να καταστραφούν». Αυτό το σχόλιο αποδόθηκε στον Χαλίφη Ουμάρ, ο οποίος κατέλαβε το 641 μ. Χ. την Αλεξάνδρεια και φέρεται να κατέστρεψε τη βιβλιοθήκη που αποτελούσε ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο ιστορικός Μπαρ, Εβραίος, καταλογίζει, έτσι, στους μουσουλμάνους μία από τις χειρότερες απώλειες στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος.

Οι ιστορικοί, όμως, άρχισαν να υποψιάζονται πως κάτι πάει λάθος με την αναφορά του ιστορικού, που έγινε τον 13ο αιώνα. Κι ο λόγος δεν ήταν πως οι μουσουλμάνοι είχαν ως τότε μετατραπεί σε υπερασπιστές της ανθρώπινης γνώσης, σε μεταφραστές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και σε συνεχιστές της αρχαίας ελληνικής γνώσης που έπεσε στα χέρια τους. Ο λόγος ήταν πιο πεζός – οι κόπτες ή άλλοι χριστιανοί της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των Βυζαντινών, δεν είχαν ως τότε καμία αναφορά σε μια τέτοια καταστροφή από τον Ουμάρ.

Σε αντιπαράθεση με τη γνώση που διέσωσε το Ισλάμ, το οποίο λειτούργησε ως πνευματικός παππούς της Αναγέννησης, ο χριστιανικός κόσμος προκάλεσε μεγάλες καταστροφές και εξαφάνισε ανυπολόγιστης αξίας συγγράμματα για πάντα. Όλα δείχνουν πως η πιο σοβαρή καταστροφή στην Αλεξάνδρεια, μετά και από διαδοχικές πυρκαγιές, προκλήθηκε από τον επίσκοπο Θεόφιλο της πόλης. Ο ταλιμπάν επίσκοπος κατέστρεψε με μανία πολλά μνημεία και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο υπαίτιος για την καταστροφή της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης της ανθρωπότητας, διότι ήταν «αιρετική». Το βέβαιο πάντως είναι πως κατέστρεψε το Σεραπείο, που ήταν το τελευταίο απομεινάρι ενός από τα πιο ευγενή μνημεία της ανθρώπινης αναζήτησης.

Όλα αυτά έγιναν τον 4ο αιώνα, πολύ πριν εμφανιστεί ο χαλίφης Ουμάν, ο οποίος τελικά φορτώθηκε το φταίξιμο.

Καθόλου άσχετα δεν είναι όλα αυτά με τις λίστες που πετάγονται από ανεπαρκείς υποψηφίους ευρωβουλευτές εν όψει εκλογών. Το γεγονός ότι «αποκαλύφθηκαν» μια σειρά από καθόλα νόμιμες συναλλαγές διαφόρων εταιρειών και φυσικών προσώπων θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.

Δεν αρκεί να είναι κανείς μέρος μιας συναλλαγής για να δώσεις το όνομά του. Δεν αρκεί ούτε να είναι κανείς δυνητικά ύποπτος. Ακόμα και οι ύποπτοι δεν δίνονται τόσο απλά. Οι θεατρινισμοί, με τους οποίους η λίστα ήρθε «τυχαία» την ώρα της ομιλίας, δεν δικαιολογούν τίποτε. Απλώς επιβεβαιώνουν πόσο στα χαλαρά παίρνουν ορισμένοι το λειτούργημά τους.

Από την άλλη, δεν είναι η πρώτη φορά που είδαμε κάτι τέτοιο. Σε μια άξεστη εκδοχή της λογικής του «name and shame», το κράτος μας δίνει στη δημοσιότητα τα ονόματα εταιρειών που «χρωστούν φόρους» αλλά δεν τους χρωστούν, που «σπάζουν τις τραπεζικές αργίες» αλλά δεν τις σπάζουν, που «παραβιάζουν κανόνες» αλλά όχι. Και, με αυτή την λογική επιβεβαιώνει πόσο τριτοκοσμικό είναι: Εξάλλου, ένα πλάσμα και μόνο –έστω και εκλεγμένο– είναι αρκετό για να δημιουργήσει προβλήματα στη Δημοκρατία, με απτό οικονομικό κόστος, χωρίς καν να είναι θεσμικά αρμόδιος για κάτι τέτοιο.

Η βασική απορία είναι γιατί δεν επεξεργάστηκαν τα στοιχεία στην Επιτροπή Θεσμών (αλλά και στην Κεντρική Τράπεζα) πριν να τα παραχωρήσουν. Και η απορία αυτή είναι σοβαρή: Με τη «διαρροή», το θέμα που δημιουργείται είναι πως μέσα σε μία λίστα που εμπεριέχει και καταθέσεις (οι οποίες εξ ορισμού δεν μπορεί να έγιναν με σκοπό την παράκαμψη του κουρέματος), κρύβονται ενδεχομένως και πράξεις που εμπεριέχουν δόλο. Εκεί όμως που κοντεύαμε ως κοινωνία να βρούμε τη βελόνα, ήρθε η Επιτροπή Θεσμών να ρίξει ένα τόνο άχυρα από πάνω.

Με μια τέτοια πριμοδότηση της ατιμωρησίας δεν εξυπηρετείται ο σκοπός της διαφάνειας, μιας έννοιας απάνθρωπα βασανισμένης στον τόπο μας. Διαφάνεια σημαίνει να τους βρίσκεις, να κάνεις τη δουλειά σου ως κράτος και να τους τιμωρείς, και μετά να μην τα κρύβεις. Όταν λέμε «name and shame» σημαίνει πως πρώτα τους καταδικάζουν οι αρμόδιοι θεσμοί και μετά δίνουν στο κοινό το όνομά τους. Και, πάνω από όλα, «διαφάνεια» σημαίνει να υπόκειται το κράτος (Βουλή, εποπτικές αρχές, κυβέρνηση) σε έλεγχο.

Δεν είναι αργά για να σοβαρευτούμε. Ενώ υπάρχουν απτές περιπτώσεις παρανομίας, για τις οποίες υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, την ίδια ώρα μαθαίνουμε αν έκανε πληρωμές η JCC ή αν έκανε καταθέσεις ο Αρτέμης. Κι έτσι, διερωτόμαστε όλοι ποιον καλύπτουν με όλη τούτη τη «διαφάνεια».

Ωραία είναι να λέμε πως έφταιγε για όλα ο Ουμάρ. Αλλά όσο δεν αντιμετωπίζουμε την δική μας ιστορία, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια θεσμοποιημένη άγνοια. Κι αυτό δεν είναι χωρίς κόστος.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “Η λίστα και τα θέατρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s