EE: Στημένη στον τοίχο η δημοκρατία

 

Οι ευρωβουλευτές δεν έχουν άλλη έντιμη επιλογή, από την επικύρωση της επιλογής των πολιτών για την Κομισιόν.

Πριν από δέκα χρόνια, στις Βρυξέλλες επέλεγαν πρόεδρο της Κομισιόν. Πρώτη επιλογή ήταν ο σεβαστός και ικανός Φέρχοσταντ, ένας αφοσιωμένος Ευρωπαίος που πίστευε στην πραγματική ολοκλήρωση μιας Ευρώπης των αρχών. Φυσικά, τον έκοψαν οι Βρετανοί, διότι δεν ήθελαν ένα «ευρωπαϊστή» όπως κόβουν σήμερα και τον Γιούνκερ, ενώ οι «καθολικοί» της Ισπανίας, της Πολωνίας και της Ιταλίας είχαν ενστάσεις στο γεγονός ότι δεν ήθελε τη λέξη «Θεός» στο Σύνταγμα της Ε.Ε. Τότε ο Γιούνκερ δεν δεχόταν να μπει στη θέση τους. Ο Σούσσελ, σύμμαχος των ακροδεξιών της Αυστρίας, κόπηκε κι αυτός σχεδόν από όλους.

Άλλα ονόματα, όπως του τότε Monsieur PESC, Κρις Πάτεν, του Χαβιέρ Σολάνα και του Πατ Κοξ, επίσης κόπηκαν στο μπρα-ντε-φερ των Βρυξελλών. Τελικά, κατέληξαν όλοι μαζί με μια φωνή σε κάποιον άγνωστο πρώην πρωθυπουργό της Πορτογαλίας, ονόματι Ζοζέ-Μανουέλ. Μερικά χρόνια αργότερα, διόρισαν –με την ίδια λογική– κάποιον Βαν Ρομπάι ως πρόεδρο του Συμβουλίου. Όταν τον κοιτάξει κανείς, αντιλαμβάνεται πως το παρατσούκλι «Ράμπο» είναι ειρωνικό.

Ήταν ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής. Παρόλο που η πρώτη του επαφή με την πολιτική σκηνή των Βρυξελλών ήταν απόλυτα θετική, ο Μπαρόζο επελέγη διότι ήταν νερόβραστος. Αυτό ήταν το βασικό του πλεονέκτημα.

Σήμερα τα πράματα είναι διαφορετικά. Οι πολίτες επέλεξαν πρόεδρο της Κομισιόν, του μοναδικού από τα τρία βασικά σώματα της Ε.Ε. που δεν εκλέγεται από τους Ευρωπαίους πολίτες ώς τώρα. Έγινε μάλιστα μία πρώτη, δειλή, πρωτο-εκστρατεία από τους υποψήφιους προέδρους της Κομισιόν.

frau-chancellereinΠαρόλο που η όλη ανάλυση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών επικεντρώνεται στην (αναμενόμενη από καιρό) άνοδο των ακροδεξιών στοιχείων, την ίδια ώρα συνέβη κάτι πολύ σημαντικό που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο: Εκλέξαμε και πρόεδρο της Κομισιόν. Και, μ’ αυτό τον τρόπο καταργήθηκε το «δημοκρατικό έλλειμμα», αφού το Κοινοβούλιο εξελέγη, το Συμβούλιο εξελέγη και τώρα εξελέγη και η Κομισιόν από τους πολίτες της Ε.Ε.

Μπορεί η εκστρατεία να μην έδωσε μεγάλο βάρος στα debates ή στους ίδιους τους υποψήφιους για την προεδρία της Κομισιόν, αλλά έσπασε ένα σημαντικό στεγανό με την πρώτη τέτοια εκστρατεία, που με την πάροδο του χρόνου υπόσχεται να οδηγήσει σε πραγματικές «ομόσπονδες» εκλογές για την Κομισιόν στην Ε.Ε. Κάτι τέτοιο θα μείωνε και την ανισορροπία μεταξύ των μικρών και των μεγάλων κρατών της Ευρώπης, την οποία εσχάτως βιώσαμε από πρώτο χέρι.

Η επαναστροφή που γίνεται από το Συμβούλιο –δηλαδή τις 27 μας κυβερνήσεις– αποτελεί ισχυρό πλήγμα σε αυτή την ιστορική πορεία. Και, ενώ το δημοκρατικό έλλειμμα για το οποίο μιλούσαν πολλοί ήταν μια υπερβολή, αφού Συμβούλιο και Κοινοβούλιο αποτελούν απευθείας επιλογές των πολιτών, μια επιλογή άλλη από τον Γιούνκερ για την Κομισιόν θα αποτελούσε το πρώτο σοβαρό πλήγμα στη δημοκρατική νομιμοποίηση των Βρυξελλών.

Υπάρχει τουλάχιστον μία επιλογή για το Κοινοβούλιο. Πριν από δέκα χρόνια, αρνήθηκε να επικυρώσει τους διορισμούς των κρατών-μελών, έχοντας ενστάσεις για ορισμένους επιτρόπους και δη τον Ιταλό Ρόκκο Μπουτιλιόνε που πήγαινε για Επίτροπος Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας αλλά επέμενε πως η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία. Κρίθηκε επομένως ως ακατάλληλος για μια θέση που είχε ως εντολή την αντιμετώπιση των διακρίσεων. Τελικά, ο Ρόκκο, που είχε πει πως «στην Ιταλία είμαι ο κανένας, αλλά στην Ε.Ε. θα είμαι κάποιος», παρέμεινε «κανένας» στην Ιταλία.

Ο Τσίπρας, ηττημένος ανθυποψήφιος του κ. Γιούνκερ, επιμένει πως θα πρέπει το Κοινοβούλιο να ακολουθήσει μια παρόμοια πορεία και φέτος: Έχουμε εκλεγμένο Πρόεδρο της Κομισιόν από τους πολίτες και δεν θα επικυρώσουμε καμία Κομισιόν που δεν τον έχει ως επικεφαλής. Το ίδιο οφείλουν να πουν και οι υπόλοιποι ευρωβουλευτές, αν θα μπορούν να κριθούν ως σοβαροί.

Οι Βρετανοί και οι Ούγγροι δεν δικαιούνται να πιέζουν τη Μέρκελ για να αλλάξει τις επιλογές των πολιτών. Η Μέρκελ δεν δικαιούται να συμβάλει στην αντιστροφή μιας σαφούς επιλογής που έγινε στις κάλπες, ιδίως από την στιγμή που μόνο μια έμμεση προειδοποίηση έδωσε και άφησε τους πολίτες να νομίζουν πως επιλέγουν και πρόεδρο της Κομισιόν, εκτός από ευρωβουλευτές. Γι αυτό και η στάση της στο θέμα, όπως διαμορφώθηκε την Παρασκευή, την τιμά. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες οφείλουν να δεχτούν το εκλογικό αποτέλεσμα έστω κι αν δεν τους αρέσει η λογική των spitzenkandidaten.

Η Δημοκρατία έχει σαφές αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα αυτό δεν μπορεί να αλλάζει πίσω από τις πόρτες του Συμβουλίου. Το δικό μας χέρι φτάνει ώς τις 6 ψήφους στο Κοινοβούλιο. Εδώ, όμως, θα φανεί και πόσο βάρος έχουν οι 6 μας, οι οποίοι οφείλουν εντός των κομμάτων τους να κρατήσουν ξεκάθαρη θέση εναντίον οποιουδήποτε αποτελέσματος που δεν συνάδει με το αποτέλεσμα των εκλογών.

Όπως και το 2004, η άρνηση επικύρωσης της Κομισιόν, θα έχει μπόλικο πολιτικό-κομματικό παρασκήνιο. Ας είναι: Αυτή είναι η φύση των κοινοβουλίων. Ενώ, όμως, ο μεγάλος κίνδυνος στη Δημοκρατία σοβεί όσο ποτέ στην Ε.Ε., δεν υπάρχει άλλη έντιμη επιλογή για τους ευρωβουλευτές.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

2 thoughts on “EE: Στημένη στον τοίχο η δημοκρατία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s