Το πρόβλημα της εκκλησίας μας με την ομοφυλοφιλία:

Σε πρόσφατο άρθρο που φέρει το όνομα του Μητροπολίτη Λεμεσού, (ΣΗΜ: Μεταγενέστερη ενημέρωση αναφέρει πως το κείμενο δεν είναι του Μητροπολίτη Λεμεσού) ο γράφων σχολίασε την σχέση της ομοφυλοφιλίας με την Εκκλησία. Πρόκειται για ένα κείμενο σοβαρό, το οποίο ξεκινά με μια αλήθεια την οποία πολλοί από τους «αντιδιαδηλωτές» δεν κατάλαβαν ποτέ: Αν η Εκκλησία θεωρεί «προβληματική» την ομοφυλοφιλία, το ίδιο ισχύει και με την υποκρισία. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι πιο απομακρυσμένοι από τον Θεό από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Η ομοφυλοφιλία, λέει, αν και αμαρτία, δεν είναι μεγαλύτερη από οποιανδήποτε άλλη αμαρτία.

Αυτή είναι μια μικρή καλή αρχή, πάντα συγκριτικά, σε σχέση με τις βλακείες που είδαμε γραμμένες στα πανό της «αντιδιαδήλωσης» τα οποία προφανώς γράφτηκαν από άτομα που δεν αφιερώνουν και πολλή σκέψη στην θρησκεία τους.

Μετά τα Σόδομα...(;)

Μετά τα Σόδομα…(;)

Έχουμε όμως κάποιες διαφωνίες. Πίσω όμως από τα σχόλια του κειμένου, βγαίνουν κάποια στοιχεία που θα πρέπει να προβληματίσουν γενικότερα. Πρώτο, και σημαντικότερο σε θρησκευτικό επίπεδο, είναι η γενικότερη, αβασάνιστη και ανεξέταστη αποδοχή των όσων λένε οι «Άγιοι Πατέρες». Δεν μπορεί η Εκκλησία να ξεχνά πως οι «Άγιοι Πατέρες» ορίζονται ως τέτοιοι από άτομα τα οποία δεν έχουν κανένα αλάθητο. Ακόμα σημαντικότερο, ούτε οι Άγιοι Πατέρες, άγιοι, όσιοι ή γέροντες δεν έχουν το αλάθητο. Ο λόγος τους δεν είναι «Ευαγγέλιο».

Δεύτερο, όμως, και πολύ πιο σημαντικό σε κοινωνικό επίπεδο, είναι ο λόγος που χρησιμοποιεί το κείμενο στην συζήτηση που κάνει για την ομοφυλοφιλία.

Δεν είναι όλος ο λόγος του Ευαγγελίου το ίδιο.

Και η αιτία δεν είναι μόνο πως το Ευαγγέλιο ορίστηκε ως «Ευαγγέλιο» με απόρριψη στοιχείων, κειμένων και Απόκρυφων, μέσα από μια αμιγώς πολιτική και όχι θεολογική διαδικασία. Τα πρώτα κομμάτια του κατά Ιωάννη, δεν γράφτηκαν από τον Ιωάννη- και πρόκειται για λόγια που καταγράφουν ένα βασικό θεολογικό σημείο για την Τριάδα.

Θα πρέπει με περισσότερη προσοχή να διαχωρίζεται το «ντύσιμο» του Ευαγγελίου μέσα από το κοινωνικό, χρονικό και πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο γράφτηκε, από την θεολογική του Αλήθεια. Αν, για παράδειγμα, ο Χριστός ευλόγησε μόνο γάμους μεταξύ άνδρα και γυναίκας, θα πρέπει να γίνεται αντιληπτό πως δεν υπήρχε στον ιουδαϊκό κόσμο της εποχής κάτι άλλο που να είναι αποδεκτό. Αν ο Παύλος σχολίαζε χωρίς επίκριση την δουλεία, αυτό ήταν διότι η «επανάσταση» του Χριστιανισμού δεν ήταν πολιτικής –ούτε καν κοινωνικής- φύσης όπως είναι ο ιουδαϊσμός και το Ισλάμ. Αν δεν αναγνωρίσει κανείς πως το Ευαγγέλιο είναι ντυμένο με την πραγματικότητα της εποχής, τότε θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, για παράδειγμα, πως τα λόγια του Χριστού προς την γυναίκα από την Χαναάν αποτελούν ρατσιστικό σχόλιο. Δεν ήταν ρατσιστής, αλλά άλλαξε γνώμη από την απάντηση που έλαβε…

Από την ανάλυση του συγκεκριμένου άρθρου για το πώς μπορεί να «σωθεί η ψυχή» ενός ομοφυλόφιλου προκύπτει μια βασικότερη αλήθεια για την στάση της Εκκλησίας. Ο συντάκτης του άρθρου δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους που δεν θα είχε και με τους πόρνους. Εκείνους, δηλαδή, που όπως τον γράφοντα ερωτεύονται εκτός γάμου.

Αυτή είναι η ανάγνωση του σχολίου του μητροπολίτη. Κι αυτή, ακριβώς, είναι μια εξαιρετικά σημαντική ένσταση προς την στάση της Εκκλησίας: Το πρόβλημα της είναι ο έρωτας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το πάθος (με την έννοια της λέξης στην καθομιλουμένη) με οτιδήποτε δεν έχει ρητά θρησκευτική υφή.

Πιο εύκολα, όμως, θα πάει στον παράδεισο ένας μουσουλμάνος που κάνει με αφοσίωση καλά έργα, από ένα δεξί ψάλτη ψεύτη και υποκριτή. Το «Αλλαχού Ακμπάρ» του Ταρίκ Τσίμα, σώζει τη ψυχή χίλιες φορές πριν το «κύριε ελέησον» ενός μέσου κληρικού στην Κύπρο. Η Εκκλησία, φαντάζομαι θα συμφωνεί με αυτό το σημείο. Το πάθος –η αφοσίωση – σε κάτι που δεν έχει ρητά θεολογική-χριστιανική υφή, όμως, κρίνεται ως αποξενωμένο από το θείο.

Αυτό έχει σημειωθεί κατ’ επανάληψη. Το πάθος για την γνώση, το πάθος για την αναζήτηση, το πάθος για την συντροφικότητα, το πάθος για την επιστήμη, το πάθος για την πολιτική –όλα αυτά είναι ξένα για την Εκκλησία μας προς το Θείο, διότι: «Πίστευε και μη ερεύνα». Άλλο, όμως, να βάζει το δάχτυλο στις πληγές ενός αναστημένου Χριστού ο Θωμάς, και άλλο να αναζητείς επιστημονικές απαντήσεις για τα προβλήματα των ανθρώπων.

Σε αυτό το πλαίσιο διαφωνεί η επίσημη Εκκλησία με την ομοφυλοφιλία: Επειδή είναι η ίδια αμαρτία με την εκτός-του-γάμου αφοσίωση σε μια συντροφικότητα που δεν μπορεί να «εξαγνιστεί» μέσα από τον γάμο. Και γιατί τον γάμο;

Επειδή οι Εβραίοι τον πρώτο αιώνα έτσι το είχαν; Αν ήταν (πιο) πολυγαμική η κοινωνία της εποχής, θα ήμασταν όλοι σαν τους Μορμόνους;

Ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνος τους να αναζητήσει τις λύσεις των μεγάλων διλημμάτων της ζωής. Αυτό φαίνεται από την Γένεση, όπου, ναι ο Θεός έπλασε άνδρα και γυναίκα. Συνεπάγεται όμως, και αιμομιξία και μάλιστα ενδεχομένως οιδιπόδεια από το γεγονός ότι υπάρχει ανθρώπινο γένος παρά το γεγονός ότι οι πρωτόπλαστοι έκαναν μόνο υιούς: Μια τόσο κυριολεκτική ανάγνωση της Γένεσης, εγείρει πολλά ερωτήματα για τους πρωτόπλαστους, για στη σχέση Εύας με τους Κάιν και Σεθ και, τελικά, για το όλο σχέδιο του Θεού και τις προθέσεις του θείου για την αιμομιξία. Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον σημείο, διότι το Ευαγγέλιο δεν τηρεί «σιωπή», όπως λέει το εν λόγω άρθρο, αλλά ξεκαθαρίζει τι έγινε, έστω κι αν οι Εβραίοι έλεγαν (εκτός Βίβλου) πως το πρώτο ζευγάρι είχε 33 υιούς και 23 κόρες.

Γι αυτό και η ανάγνωση του «ντυσίματος» της Αγίας Γραφής δεν μπορεί να είναι το ίδιο με την ανάγνωση της θεολογικής πλευράς. Η Γένεση (ως παράδειγμα και μόνο, πάντα) είναι μια διδαχή για την αποξένωση από το Θείο, για την αδυναμία των ανθρώπων, και, τελικά, για το κόστος του «πολιτισμού» και την αιώνια μάχη των ανθρώπων με τη μοίρα που επέλεξαν. Ελεύθερα, κι αυτό είναι σημαντικό. Θείο κείμενο, ναι. Όχι όμως κυριολεκτικό.

Αυτά δεν είναι άσχετα με την ομοφυλοφιλία όπως την βλέπει η επίσημη Εκκλησία. Διότι, αν από το πλευρό του Αδάμ δημιουργήθηκε η Εύα (και είναι επομένως ίση με αυτόν), η συντροφικότητα των ανθρώπων είναι θείο δώρο.

Ουσιαστικά, προκύπτει από το κείμενο πως η βασική διαφορά μεταξύ της ομοφυλοφιλίας και της πορνείας (με την έννοια που χρησιμοποιεί την λέξη η Εκκλησία) είναι πως η δεύτερη μπορεί να «την γλιτώσει» μέσα από τον γάμο. Αυτό, μόνο.

Ο έρωτας, όμως, δεν είναι μόνο μια σεξουαλική άσκηση. Είναι μια άσκηση συντροφικότητας, μια αναζήτηση αγάπης μεταξύ ανθρώπων για ολοκλήρωση του ζευγαριού, σε μια κοινή ζωή που είναι πιο γεμάτη από την ζωή του καθενός μόνου του. Και, επομένως, είναι μια άσκηση θυσίας του ενός για τον άλλο.

Αυτό που δεν κάνει, όμως, είναι να φτάσει στα αίσχη των διαφόρων κληρικών και βουλευτών που αποκαλούν την ομοφυλοφιλία «αρρώστια», που φτάνουν στην αναξιοπρέπεια να την συγκρίνουν με την παιδεραστία ή την κτηνοβασία, να την αφορίζουν ως τερατούργημα. Δεν είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να θεωρούνται πιο κοντά στον Θεό από κάποιον ο οποίος δεν έκανε τίποτε σε κανέναν εκτός από το να είναι ομοφυλόφιλος.

Επί της ουσίας, όμως, το Pride Parade ήταν μια σημαντική ημέρα, της οποίας τα μηνύματα δεν αποκλίνουν από τις βασικές αρχές του Χριστιανισμού. Οι ΛΟΑΤ δήλωσαν πως υπάρχουν. Άκουσα μια πρόταση που με βοήθησε να καταλάβω πόσο αλήτες είμαστε όλοι μπροστά τους: «Από φαντάσματα, θέλουμε να είμαστε άνθρωποι». Απαίτησαν να τους δεχτούμε –οι υποκριτές, οι ψεύτες, οι διεφθαρμένοι, οι Φαρισαίοι της Εκκλησίας μας, οι κλέφτες- όπως είναι. Να τους δεχτούν οι τελώνες… Τους αναγκάσαμε να ζουν κρυφά μια αναζήτηση τρυφερότητας που δεν διαφέρει από εκείνη που θέλουμε όλοι μας.

Κι αυτό είναι ένας άγριος βιασμός της προσωπικότητας των ανθρώπων, που δεν συνάδει με το Ευαγγέλιο.

Η ομοφυλοφιλία, όχι μόνο δεν είναι ελάττωμα, αλλά αν ήταν θα ήταν τόσο μικρότερο από τα άλλα που έχουμε όλοι. Απαίτησαν να έχουν την ελευθερία να ζήσουν την ζωή τους όπως αυτοί θέλουν. Απαίτησαν σεβασμό για την προσωπικότητα τους. Είπαν στην κοινωνία πως η ελευθερία να επιλέγει κανείς πώς ζει δεν αφορά μόνο εκείνους που ζουν ταιριάζουν στην μόλα της κοινωνίας. Δήλωσαν πως υπάρχουν και πως βαρέθηκαν να κρύβονται κάτω από την πίεση μιας απαίσιας υποκριτικής κοινωνίας. Διότι, ναι, πολλοί είναι αυτοί που κρύβονται κάτω από ένα απαίσιο ψυχολογικό διωγμό μπροστά στα λιοντάρια της «προοδευτικής» μας κοινωνίας.

Και γι αυτό, η Εκκλησία θα έπρεπε να τους υποστηρίξει στην εκδήλωση που έγινε.Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

ΣΗΜ: Ο γράφων είναι Χριστιανός, αλλά ΔΕΝ είναι θεολόγος.

ΣΗΜ: Το αρχικό κείμενο είχε αναφορές στον Μητροπολίτη Λεμεσού, του οποίου το όνομα έφερε αρχικά το κείμενο. Με μαυρισμένη υπογράμμιση είναι τα σημεία στα οποία αφαιρέθηκε το όνομα του Μητροπολίτη, μετά από ενημέρωση πως το κείμενο δεν είναι του ίδιου. 

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΝ, τεύχος Ιουνίου 2014

4 thoughts on “Το πρόβλημα της εκκλησίας μας με την ομοφυλοφιλία:

  1. Μιχάλη,

    Η Μητρόπολη Λεμεσού εξέδωσε ανακοίνωση που λέει ότι το άρθρο δεν είναι του Μητροπολίτη.

    Σε σύντομο post μου σχολίασα το επίμαχο άρθρο. Η δική μου ανάγνωση είναι διαφορετική — πιο αυστηρή — από τη δική σου. Θεωρώ ότι τα συμπεράσματα που εξάγονται από το άρθρο, προκαλούν δυστυχία στα ομοφυλόφιλα άτομα και στους ενδεχόμενους ετερόφυλους συντρόφους τους, παρόλες τις καλές προθέσεις του συγγραφέα του. Το post βρίσκεται εδώ: http://iordanou.org/blog/ο-μητροπολίτης-λεμεσού-και-το-άρθρο-το/ Τα σχόλια είναι πιο σημαντικά από το αρχικό κείμενο, γιατί γίνεται συζήτηση για το κατά πόσο το άρθρο εμπίπτει στα πλαίσια της ρητορικής μίσους, για τον ρόλο του γάμου όπως τον αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας, για την ερμηνεία θρησκευτικών κειμένων, το agency των πιστών στα πλαίσια των εν λόγω ερμηνειών κτλ.

    • Ευχαριστώ. Το πιο σημαντικό είναι να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για αυτά τα ζητήματα…

  2. Στην ιστοσελίδα της ΙΜ Λ/σού βλέπει κάποιος το πιο κάτω:
    ——————————————-
    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
    Η Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ανακοινώνει ότι το κείμενο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο με τον τίτλο «Ομοφυλοφιλία και Ορθόδοξη Πνευματική» και το οποίο αποδίδεται στον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο, δεν είναι δικό του.
    Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως
    —————————————————
    Μια σχετική οφέλιμη ομιλία του π. Αθανάσιου:
    [audio src="http://www.omilies.net/omilies/1/1013_1%20PERI%20OMOFYLOFILIAS.mp3" /]

    • Ευχαριστώ. Θα προχωρήσω σε σχετικές διορθώσεις. Θα θέλαμε όμως ένα διάλογο επί της ουσίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s