Όταν μια γάτα πέφτει από πολύ ψηλά….

Το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου1929, η ημέρα που έμεινε γνωστή ως «μαύρη Πέμπτη», οι κορυφαίοι τραπεζίτες της Wall Street συναντήθηκαν για να δουν τι θα κάνουν. Έδωσαν εντολή (και χρήματα) στον Ρίτσαρντ Γουΐτνεϋ, αντιπρόεδρο του χρηματιστηρίου, για να ποντάρει εκ μέρους τους, μαζικά, σε συγκεκριμένες «ασφαλείς» μετοχές.

Όταν η Νέα Υόρκη ξύπνησε στις 25 Οκτωβρίου, άρχισαν τα πονταρίσματα, κυρίως σε εταιρείες χάλυβα. Μετά από μία πτώση 11% την προηγούμενη, ο Dow Jones άντεξε και μάλιστα κατέγραψε και αύξηση σε κάποια στιγμή.

Μιάου...

Μιάου…

Τη Δευτέρα, όμως, (τη «μαύρη Δευτέρα»), ο δείκτης υποχώρησε ξανά 13%, με άλλο 12% την Τρίτη. Το κραχ δεν αποφεύχθηκε με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί και να επιδεινωθεί η κρίση που ήδη σοβούσε στην αμερικανική οικονομία.

Οι τραπεζίτες άρχισαν να πέφτουν από τα παράθυρα στη Wall Street με τόση συχνότητα, που μία εφημερίδα προέτρεψε τον κόσμο να προσέχει όταν κινείται στις νότιες συνοικίες του Μανχάταν.

Μεταξύ μαύρης Πέμπτης και μαύρης Δευτέρας, η Παρασκευή ήταν καλή. Οι χρηματιστές άρχισαν πενήντα πέντε χρόνια αργότερα να αποκαλούν τις προσωρινές ανακάμψεις «αναπήδημα της νεκρής γάτας». Η λογική του dead-cat bounce είναι πως, ακόμα και νεκρή να είναι, μία γάτα θα αναπηδήσει, αν πέσει από μεγάλο ύψος. Μακάβριο, ίσως, αλλά λιγότερο μακάβριο από το dead-banker bounce…

Η κυπριακή οικονομία δεν είναι ψόφιο γατί. Η «ανάκαμψη» που δείχνει η έκδοση του ομολόγου δεν ήταν τυχαία, ούτε οφείλεται, όπως τα dead-cat bounce, σε αγορές κατευθυνόμενες από μία παραπλανημένη τεχνική ανάλυση.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να σταματήσει η πτώση, ούτε απλώς να διορθωθούν τα προβλήματα των τραπεζών. Δεν είναι να πιάσουμε πλεόνασμα, ούτε να μαζευτούν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις για το ζητούμενο, ενδείξεις που πρέπει να προηγηθούν για μπορέσουμε να προσβλέπουμε σε ανάπτυξη. Η στήλη αυτή έγραψε πολλές φορές πως, πίσω από τα προγράμματα για χρηματοδότηση επιχειρήσεων, τα σχέδια για ανέργους και τις πολιτικές απασχόλησης, μοναδική λύση για την ανεργία και την ανέχεια είναι η ανάπτυξη και τίποτε άλλο.

Ο μεγάλος μας κίνδυνος δεν είναι πως θα πέσουμε πολύ ακόμα, αλλά η στασιμότητα, η μονιμοποίηση της σημερινής κατάστασης με μικρή, αναιμική ανάπτυξη και «εμπέδωση» των επιπέδων ανεργίας. Γι’ αυτό και ο κίνδυνος είναι μια «γιαπωνέζικη» ανάπτυξη και όχι η συνέχιση της πτώσης. Οι κοινωνικές επιπτώσεις μιας τέτοιας κατάστασης θα είναι τρομακτικές –χειρότερες σίγουρα από μια βαθειά αλλά σύντομη κρίση.

Η έκδοση του ομολόγου πρέπει να καταγραφεί ως μια σημαντική νίκη του Υπουργείου Οικονομικών. Την ίδια στιγμή, όμως, το ζητούμενο είναι η πιστωτική επέκταση. Προσεκτική, μεν, σε αντίθεση με όσα είδαμε τα τελευταία χρόνια, αλλά ταυτόχρονα και υπαρκτή αύξηση των πιστώσεων: Η «σταθεροποίηση» των τραπεζών είναι ένας από τους πρώτους σταθμούς στην πορεία προς την οικονομία που χρειαζόμαστε. Όπως και η επιστροφή στις αγορές, δεν σηκώνει πολλούς πανηγυρισμούς.

Και πάνω από όλα, δεν σηκώνει επανάπαυση. Αυτή είναι η ώρα για μεταρρυθμίσεις που να φτάνουν μακριά. Είναι η ώρα να το πάρουν απόφαση στην Τράπεζα Κύπρου και να προχωρήσουν με αύξηση κεφαλαίου. Είναι η ώρα για ριζικές αλλαγές στο Δημόσιο. Και, ναι, είναι η ώρα επιτέλους να μπει κάποια πίεση στους μεγάλους οφειλέτες.

Μέχρι σήμερα, και ενώ τα στοιχεία μπορούσαν να μπουν λίγο και στην κατσαρόλα, η γενικευμένη σταθερότητα στα χαμηλά της οικονομίας, αγόραζε χρόνο για τους μεγάλους οφειλέτες. Πλέον, η καθυστέρηση έχει απτό κόστος, αφού η οικονομία βρίσκεται πολύ κοντά τον πάτο και το διακύβευμα του καλοκαιρού είναι να αρχίσει η αντιστροφή της τάσης της οικονομίας, που σήμερα ακόμα δοκιμάζει τον πάτο.

Την ίδια στιγμή με την πίεση προς τα μεγάλα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, σημείο καμπής θα είναι η αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Κύπρου. Χωρίς αύξηση δεν θα μπορεί σε καμία περίπτωση να ελπίζει η Κύπρος πως θα μειωθεί η ανεργία ή θα αντιμετωπιστεί η γενικότερη εικόνα που συνεκδοχικά αποκαλούμε «κοινωνικά παντοπωλεία».

Η πρόθεση του υπουργού Οικονομικών να χρησιμοποιήσει το ομόλογο για να τονώσει τα κεφάλαια της Τράπεζας Κύπρου, αναχρηματοδοτώντας πλήρως το ομόλογο ανακεφαλαιοποίησης της Λαϊκής, διευκολύνει την όλη προσπάθεια, ενώ το ενδιαφέρον των επενδυτών φαίνεται να πιάνει τα 2 δισ. ευρώ, δηλαδή πολύ περισσότερα από τα ποσά που χρειάζεται η τράπεζα για να επιβιώσει. Δεν θέλουμε όμως απλώς να επιβιώσει, αλλά να επιστρέψει σε μια κατάσταση υγιή. Αλλιώς, θα συνεχίσει να αποτελεί βαρίδι για την οικονομία.

Η γάτα αναπήδησε την περασμένη εβδομάδα, αλλά φαίνεται πως είναι ακόμα ζωντανή. Τώρα, όμως, είναι ακόμα πιο επείγουσα η αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Κύπρου, αλλά και η ενίσχυση της πορείας των μεταρρυθμίσεων στην δημόσια πλευρά του Μνημονίου.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “Όταν μια γάτα πέφτει από πολύ ψηλά….

  1. Στα καλά σου δεν εισαι πάντως στο νέο θέμα…δηλαδή η αρχή εξ/σης θα πουλήσει ,20 το 1 ευρω θα πάθει πανωλεθρία με απομείωση άνω του 50% για να αυξηθεί η μετοχή της μετά? και να πάει πόσο?Σου κόφτει καθόλου?Αν ξαναδιαβάσεις τι έγραψες θα καταλάβεις το μένος σου εναντίων των νέων μετόχων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s