Αφερέγγυοι οι πολιτικοί στις εκποιήσεις

Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις έχει και κενά, και προβλήματα. Τα κενά του μπορούν να καλυφθούν, και τα προβλήματα μπορούν να διορθωθούν. Αν, φυσικά, έχουμε σοβαρή πολιτική-κομματική ηγεσία, κάτι που δυστυχώς δεν μπορεί να κριθεί ευνοϊκά αν κρίνουμε από τις ενδείξεις που και πάλι μας δίνουν οι πολιτικοί μας ηγέτες.

Το γεγονός ότι κανένας δεν μιλά για το νομοσχέδιο για την αφερεγγυότητα –όπου βρίσκεται όλο το ζουμί της κοινωνικής προστασίας, οι άνεργοι, τα θύματα, οι φτωχοί- αποτελεί απόδειξη για την έλλειψη ειλικρίνειας, την διάθεση για παραπλάνηση και εντυπωσιοθηρία, αλλά και για την επικίνδυνη απουσία της κάθε σοβαρότητας από τα κόμματα. Όλα.

Πρώτο, διότι συζητούν το θέμα της κοινωνικής προστασίας, μόνο στα πλαίσια του νόμου των εκποιήσεων, και όχι στα πλαίσια του νόμου που διέπει την κοινωνική προστασία. Αν τους ενδιέφερε πραγματικά το θέμα της προστασίας όσων βρίσκονται σε δύσκολη θέση και κινδυνεύουν να μείνουν στον δρόμο, θα έθεταν το ζήτημα στο πλαίσιο του νόμου για την αφερεγγυότητα, όπου τίθενται οι όροι προστασίας των δανειοληπτών.

Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, εξάλλου, έχει να κάνει με το «πώς» και όχι το «πότε» ή το «ποιού» το δάνειο θα εκποιείται. Αυτό που έχει να κάνει με «μαζικές εκποιήσεις», με προστασία της πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης», με το «δίχτυ προστασίας», με τους «ανέργους» και όσους έχουν θυματοποιηθεί από την κρίση, δεν το βρίσκουν μέσα στο νομοσχέδιο, απλούστατα διότι βρίσκεται αλλού. Αντί, όμως, να συζητούν αυτά τα ζητήματα στο νομοσχέδιο περί φερεγγυότητας, όπου μπορούν να τα βρουν, τα ψάχνουν εκεί όπου ξέρουν εκ των προτέρων πως δεν θα υπάρχει κάτι. Εκ του πονηρού, ή από τσαπατσουλιά;

moneyΔεύτερο, διότι η όλη υπόθεση θα μπορούσε να είχε επιλυθεί εύκολα. Η ένσταση που εκφράζουν από το ΑΚΕΛ, ότι δηλαδή δεν δέχονται το νομοσχέδιο εκτός κι αν ψηφιστεί και το νομοσχέδιο για την φερεγγυότητα την ίδια ώρα, θα μπορούσε επίσης να λυθεί με σχετική ευκολία. Σήμερα το νομοσχέδιο προβλέπει πως δεν θα ισχύουν οι όροι για την πρώτη κατοικία, μέχρι το τέλος του έτους. Το χρονικό σημείο είναι εκεί επειδή, μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο, θα πρέπει να περάσει και το νομοσχέδιο για την φερεγγυότητα.

Θα μπορούσε κάλλιστα μια τροπολογία να αναφέρει πως, αντί για ημερομηνία (1/1/2015), το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, ως προς την πρώτη κατοικία, θα ενεργοποιηθεί όταν θα ενεργοποιηθεί και το περί φερεγγυότητας.
Οι οικολόγοι και το ΑΚΕΛ που απαιτούν ταυτόχρονη ψήφιση, το κάνουν για να προκαλέσουν πολιτική κρίση. Αυτή θα τους αποφέρει κομματικό όφελος, αλλά με εξαιρετικά μεγάλο ρίσκο για την οικονομία: Δηλαδή για τον απλό κόσμο.

Τρίτο, διότι θα μπορούσαν, σε συνδυασμό και με το νομοσχέδιο για την φερεγγυότητα, να τσιλλίσουν τους μεγάλους οφειλέτες των εκατομμυρίων και να προστατεύσουν τους μικρούς. Αντί τούτου για άλλη μια φορά, στο όνομα των φτωχών προστατεύουν τους ζάμπλουτους –οι οποίοι εν τω μεταξύ κατέστρεψαν την οικονομία και σήμερα έχουν και τα μούτρα να ζητούν και πίστωση χρόνου.

Όταν όμως ένα κόμμα κινεί γη και ουρανό για να καταστρέψει την μεγαλύτερη τράπεζα του τόπου, κάνοντας όργια στο παρασκήνιο, και όταν στελέχη του σχολιάζουν ανοικτά πως αυτή είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αντιστραφεί η πορεία της οικονομίας προς την ομαλότητα, δεν χωράει και μεγάλη γκάμα ερμηνειών για τις προθέσεις του. Αυτές δείχνουν ανέντιμες και αντίθετες με το καλό του τόπου και του κόσμου του, όσο κι αν επικαλούνται το πατριωτικό προφίλ.

Με τη δική του σειρά, το ΑΚΕΛ δεν βρίσκει, επειδή δεν θέλει, κανένα κοινό σημείο με τα νομοσχέδια. Μπορεί το θέμα των «εκποιήσεων» να αποτελεί δημοφιλές βήμα, αλλά για άλλη μια φορά ανακαλύπτουμε πως η «αριστερή» λογική εξυπηρετεί τελικά τους πλούσιους, εκείνους που τα μάζεψαν πριν την κρίση και εκείνους που για χάρη τους πληρώνουμε οι υπόλοιποι. Το δυστυχές, είναι πως αρνείται να το παραδεχτεί, τουλάχιστον τους πιο αμύητους.

Όσον για την ΕΔΕΚ και τους οικολόγους, δεν σηκώνει και πολλά σχόλια ο απελπισμένος τρόπος με τον οποίο αλλάζουν εξήγηση κάθε λίγο για τους λόγους που «δεν πρόκειται» να δεχτούν τις εκποιήσεις, ούτε αξίζει εκτενούς σχολιασμού η απόλυτα προβλέψιμη ρητορική τους. Το γεγονός ότι απαιτούν ταυτόχρονη ψήφιση των δύο νομοσχεδίων μεταφράζεται ως ελπίδα πως οι υποβαθμίσεις και η καθυστέρηση της επόμενης δόσης θα πατήσουν την κυβέρνηση, έστω κι αν αυτό γίνεται σε βάρος του απλού κόσμου.

Ο ΔΗΣΥ, με τη δική του σειρά, οφείλει να αναγνωρίσει τα κενά στην νομοθεσία και να προχωρήσει με ουσιαστικές αλλαγές, για παράδειγμα στον χρόνο και την ευθύνη των εγγυητών μετά την εκποίηση: Από την στιγμή που το ακίνητο εκποιείται, πρέπει να θεωρείται ως αποτυχημένο το δάνειο και να διαγράφεται. Έτσι θα αναλάβουν και οι τράπεζες το δικό τους μερίδιο της ευθύνης για τα δάνεια που κακώς έδωσαν (και κακώς έλαβαν οι δανειολήπτες που σε πολλές περιπτώσεις έχουν κι αυτοί ευθύνη). Σοβαρά είναι επίσης τα κενά στο όλο θέμα της εκτίμησης των αξιών των ακινήτων.

Πάνω από όλα όμως,το ζητούμενο είναι να σταματήσουν να βάζουν τον εαυτό τους πάνω από το καλό του τόπου τα κόμματα. Μια προσχεδιασμένη πολιτική κρίση σε αυτό το χρονικό σημείο θα ρίξει την οικονομία στα όρια του 2013 και θα σταματήσει ό,τι έγινε, ιδίως στο τραπεζικό σύστημα. Και, όταν οι νέες υποβαθμίσεις θα ρίξουν τα δημόσια οικονομικά σε νέο κύκλο λιτότητας, αυτή τη φορά πραγματικό, τότε θα έχουν παράπονα αυτοί που σήμερα τρίβουν τα χέρια και σχεδιάζουν να αναποδογυρίσουν τον τόπο για να «δείξουν του Νίκου». Ντροπή σας.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s