O Πρίγκιψ, ο Ιεροβοάμ και η αυτοκαταστροφή

Μετά τον θάνατο το Σολομώντα, οι Εβραίοι χωρίστηκαν ανάμεσα στις δέκα φυλές που στήριξαν τον μέχρι τότε διωκόμενο Ιεροβοάμ από τη μία, και τους υποστηρικτές του Ροβοάμ από την άλλη. Ο Ροβοάμ ήταν ένας σκληρός ηγέτης, ο οποίος αποφάσισε να μην ακούσει τις παραινέσεις των παλαιότερων και σοφότερων, αλλά να συμβουλευτεί τους νεαρούς αυλικούς, που έβραζε το αίμα τους. Έτσι, όταν του ζήτησαν οι φυλές να μειώσει τις αγγαρείες που είχε επιβάλει ο Σολομώντας, αυτός τους απάντησε πως το μικρό του δαχτυλάκι είναι πιο χοντρό από τη μέση του προκατόχου του, εννοώντας πως θα τους τσακίσει στις αγγαρείες.

Οι δέκα φυλές τον εγκατέλειψαν, κι αυτός έμεινε να «βόσκει τον οίκο του» – τις φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν. Από τη δική του πλευρά, ο Ιεροβοάμ άρχισε τη δική του βασιλεία των δέκα φυλών κάτω από πολύ ευνοϊκές συνθήκες, ιδίως από τη στιγμή που ο Θεός απέτρεψε τον Ροβοάμ από την επίθεση που του ετοίμαζε.

Ο εγωισμός, όμως, των δύο ανδρών, καταδίκασε τους Εβραίους. Ο Ιεροβοάμ άρχισε να διορίζει νέους ιερείς, αλλά και να τιμά νέους θεούς ως «λυτρωτές» των Εβραίων από την Αίγυπτο, με στόχο να μειώσει τον θρησκευτικό ρόλο της Ιερουσαλήμ. Έπαθε πολλά από τον εγωισμό του, και η οικογένεια του ξεκληρίστηκε εξαιτίας του, καθώς συνέχιζε να τιμά είδωλα. Σύντομα, άρχισε και ο Ροβοάμ τις ειδωλολατρίες.

Η ιστορία είναι μακρά, και άκρως ενδιαφέρουσα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα των εγωισμών, των επίπλαστων διαφωνιών και των τραβηγμένων διαχωρισμών ανάμεσα στις φυλές του Ισραήλ, οδήγησαν τελικά στο προβλέψιμο αποτέλεσμα: Ο Αιγύπτιος βασιλιάς Σισάκ μπήκε στην Ιερουσαλήμ ως θριαμβευτής και κατακτητής και πάτησε την «Αγία Τράπεζα». Ενδεχομένως ο Σισάκ (Σουσακίμ) να ήταν ο Ραμσής Β΄, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια.

Εκείνο που δεν είναι λεπτομέρεια, είναι το τελικό, αναπόφευκτο, αποτέλεσμα που έχει για ένα λαό ο εγωισμός των ηγετών του. Ο εγωισμός του Ροβοάμ χώρισε τον λαό του Ισραήλ. Ο εγωισμός του Ιεροβοάμ έφερε την ειδωλολατρία, κάτι που ακολούθησε και ο Ροβοάμ αργότερα. Και, η Ιερουσαλήμ πατήθηκε.

'Εγλεπεεεε

‘Εγλεπεεεε

Το μήνυμα της ιστορίας είναι απλό, λιτό και διαχρονικό. Όταν, μπροστά σε μια μεγάλη δυσκολία, υπάρχουν ηγέτες που βάζουν το δικό τους, προσωπικό, συμφέρον πάνω από το συμφέρον του λαού, τότε η τελική πορεία που θα ακολουθήσει η χώρα είναι αναπόφευκτη.

Σήμερα στην Κύπρο ζούμε μια δύσκολη κατάσταση. Έχοντας με δυσκολία αντέξει το πρώτο κύμα της κρίσης, φτάσαμε σήμερα σε ένα σημείο όπου το κράτος δείχνει να σταθεροποιείται, η ανεργία δείχνει να έφτασε στο απόγειό της, η ύφεση δείχνει να δοκιμάζει τον πάτο και οι τράπεζες ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν την ανακεφαλαιοποίησή τους, συμπεριλαμβανομένου και του ομολόγου που ετοιμάζει η Τράπεζα Κύπρου. Ενώ, όμως, τα πράγματα οδηγούνται σε μια σταθεροποίηση –έστω κι αν είμαστε ακόμα πολύ μακριά από το «τέλος της κρίσης» – τα νομοσχέδια για τις εκποιήσεις και τη φερεγγυότητα αποτελούν την επόμενη δοκιμασία.

Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, το μόνο από τα δύο που μπορεί να κριθεί, αφού είναι διαθέσιμο ως προσχέδιο, έχει πολλά προβλήματα και χρειάζεται πολλές αλλαγές για να γίνει λειτουργικό και σοβαρό. Την ίδια στιγμή, όμως, το ζήτημα δεν είναι πως πρέπει να τροποποιηθεί για να καταστεί λειτουργικό. Το ζήτημα είναι πως για ορισμένους (συγκεκριμένους) το νομοσχέδιο αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργηθεί, εσκεμμένα, πολιτική κρίση.

Τους συμφέρει: Αποδυναμώνει την κυβέρνηση σε ένα θέμα δημοφιλές, στο οποίο μάλιστα το ΑΚΕΛ δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει. Αντιστρέφει την πορεία της οικονομίας, δημιουργώντας ένα πρόβλημα στο οποίο η κυβέρνηση θα κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα (και θα οφείλει να το πράξει), με νέα μέτρα, περικοπές και φόρους, ενώ το κύμα υποβαθμίσεων θα κόψει τη φόρα της «επιστροφής στις αγορές».

Εν τω μεταξύ, δεν ακούσαμε επί της ουσίας και πολλά πράγματα, καθώς οι Φαρισαίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους. Ούτε πώς θα προστατευτούν εκείνοι που δεν φταίνε, ούτε πώς να πιεστούν για να τιμήσουν τις υποχρεώσεις τους εκείνοι που αρνούνται, ούτε πώς να γλυτώσει η κοινωνία από τους κινδύνους που δημιουργούνται. Όλα αυτά αποτελούν, φυσικά, συνθήματα που χρησιμοποιούνται για να μην απευθυνθούν στην ουσία. Τίποτε δεν ακούστηκε για την ουσία αυτών των ζητημάτων, τα οποία εξάλλου αποτελούν αντικείμενο του νόμου για τη φερεγγυότητα και όχι του νόμου για τις εκποιήσεις. Από τη στιγμή που αναφέρουν αυτά τα ζητήματα, αλλά αρνούνται να απευθυνθούν στην ουσία τους, οι υποψίες για την ειλικρίνεια τους δεν μπορούν παρά να μεγαλώνουν.

Το βασικότερο ζητούμενο, πάνω από όλα, είναι να συζητήσουν, να διαφωνήσουν, να τροποποιήσουν, αλλά τελικά να αποφασίσουν με βάση το καλό του τόπου και όχι το καλό του κόμματος. Μέχρι στιγμής, οι ύποπτοι δεν λειτουργούν με τρόπο που να δικαιολογεί την οποιαδήποτε εκτίμηση πως το κοινό καλό είναι το πρώτιστο τους μέλημα. Αντίθετα, στο όνομα των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα προβλήματα, προωθούν τη δική τους πολιτική πορεία, όπως τη φαντάστηκαν οι ίδιοι…

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι μακριά από τους πολιτικούς.

One thought on “O Πρίγκιψ, ο Ιεροβοάμ και η αυτοκαταστροφή

  1. Ολοι το ιδιο συμφεροντολογοι ειναι και στα τετοια τους ο κοσμος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s