Μαντούκα, «ΚΔΔ» και Καμπ Νου…

Κάποτε δεν μπορείς να αντισταθείς τον πειρασμό και φεύγει η προσοχή από τα μεγάλα ζητήματα. Γιατί το αποψινό παιγνίδι του ΑΠΟΕΛ με την Μπαρτσελόνα είναι ένα μικρό ζήτημα: Ούτε τη ζωή μας θα αλλάξει, ούτε τέλος θα βάλει στην κρίση, ούτε ακόμα θα ξεγράψει το χάλι της πολιτικής μας ζωής, όπου τα αμιγώς προσωπικά συμφέροντα λίγων καθιστούν την κομματική αρένα τόσο βρόμικη που δεν την αντέχεις να την κοιτάζεις από κοντά.

Αλλά η προσδοκία, η μικρή χαρά της αναμονής, έχει κάτι άλλο να προσφέρει. Και το ποδόσφαιρό όσο λίγα άλλα πράματα στη ζωή προσφέρει το δικαίωμα στο όνειρο και στην προσδοκία. Ελπίζουν οι αποελίστες (και πολλοί άλλοι φίλαθλοι) πως απόψε σε ένα θρυλικό γήπεδο, απέναντι σε μια θρυλική ομάδα, μπορεί να γίνει ένα θαύμα.

Η λογική λέει πως, αν αποφύγει η κυπριακή ομάδα ένα μεγάλο σκορ, αυτή θα είναι μια υπολογίσιμη επιτυχία. Οτιδήποτε άλλο ανήκει στην σφαίρα του ονείρου. Ωστόσο, το μάθημα που προκύπτει από την προϊστορία –κι όχι μόνο του ΑΠΟΕΛ- είναι πως το όνειρο είναι κάτι που δικαιούται να ζήσει ο καθένας.

Χαλάλι η κίτρινη...

Χαλάλι η κίτρινη…

Και, η προϊστορία λέει κάτι πολύ συγκεκριμένο- η ομάδα δεν πρέπει απλά να έχει πάθος, αλλά να λειτουργεί και ψύχραιμα. Το τέρμα του Μαντούκα με την Λυόν, ο «χορός του Ιωάννη» («Εγώ ημί το φως του κόσμου»)του Μαντούκα με την βιβλική αναφορά, αποτέλεσε και στο παρελθόν σημείο αναφοράς για την στήλη.

Κι όχι μόνο διότι το χαρήκαμε. Το τέρμα ήταν καταφανώς προϊόν της προπόνησης. Ο καθένας ήξερε πού έπρεπε να βρίσκεται και πώς να κινείται. Ο Ολιβέιρα έβγαλε στον Αΐλτον σε ένα χώρο όπου κινήθηκε «εκ προμελέτης». Αυτός άφησε στα τυφλά στον Χαραλαμπίδη ο οποίος ξεκίνησε την κίνηση του ταυτόχρονα με την μπαλιά του Ολιβέιρα και κάλυπτε τον χώρο περιμένοντας την αδέσποτη μπαλιά (ή την πάσα) για να πατήσει περιοχή. Και, ο Μαντούκα ήξερε πού πρέπει να βρίσκεται για να εισπράξει την μπαλιά οπλισμένη όσο πρέπει πίσω από τον αμυντικό.

Το τέρμα δεν ήταν τυχαίο. Ήθελε μυαλό, συγκέντρωση, ψυχρό αίμα και ακρίβεια. Έπρεπε να λειτουργήσει η ομάδα εγκεφαλικά, ψυχρά, χειρουργικά για να βγει το αποτέλεσμα.

Ήταν όμως το πάθος και η αφοσίωση που πέρασε την μπαλιά του Χαραλαμπίδη στον Μαντούκα. Και, όπως έδειξε ο σκόρερ με την φανέλα που του στέρησε το παιγνίδι με την Ρεάλ, ήταν το πάθος που κέρδισε το μισό χιλιοστό που έκανε την διαφορά μεταξύ ευκαιρίας και τέρματος. Ήταν το πάθος, το όνειρο, το γεγονός ότι πίστευαν πως μπορεί να γίνει το θαύμα, που έφεραν το αποτέλεσμα.

Όσο χειρουργική κι αν είναι η προσπάθεια, δεν βγαίνει χωρίς πάθος –όσο πάθος κι αν έχει κανείς, δεν βγαίνει τίποτε χωρίς την ψύχραιμη λογική.

Και, οι αξέχαστες στιγμές του ποδοσφαίρου στην «ΚΔΔ», στο 3-1 της Ανόρθωσης επί του Ολυμπιακού που άνοιξε τον δρόμο ή στην τεσσάρα προχτές του Απόλλωνα στην Μόσχα, έχουν αυτό το κοινό στοιχείο: Η ψυχραιμία, η μεθοδικότητα, η σωστή «προμελέτη» πρέπει να συνδυαστούν με πάθος για σημαίνουν κάτι.

Το μάθημα αυτό δεν είναι άσχετο, ούτς με την οικονομία, ούτε με την πολιτική μας. Με πάθος φωνάζουμε για δικαιώματα, για «επιστροφή στις πατρογονικές μας εστίας», για τα εφάπαξ και για τις τράπεζες. Με πάθος μιλούμε για δικαιώματα και δικαιοσύνη. Με πάθος επιμένουν οι πολιτικοί πως μας προστατεύουν ο ένας από τον άλλο.

Όλα αυτά είναι ωραία. Όταν όμως είναι σε τεχνικό επίπεδο λανθασμένα, τότε το τέρμα δεν μπαίνει. Όταν λέγονται ψέματα και υπερβολές (πχ «εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά»), τότε ξέρουμε κάνουν κινήσεις χωρίς να ενδιαφέρονται για το κατά πόσον εξυπηρετούν αυτό που διαλαλούν, ή όχι.

Όταν δεν ξέρεις πού πρέπει να κινείσαι για να βγει ο συνδυασμός, τότε απλά κάνεις μόστρα για την κερκίδα: Ωραία να δείχνεις παθιασμένος, αλλά χωρίς τέρμα δεν σημαίνει τίποτε. Οι πολιτικοί μας δεν γνωρίζουν (διότι τα στοιχεία δεν υπάρχουν) τον αριθμό των νοικοκυριών που έχουν δάνεια με υποθήκη ή πόσα νοικοκυριά της κάθε οικονομικής τάξης είναι εκτεθειμένα σε πιθανή εκποίηση. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, «με τί πόθο και τί πάθος», να ξεφουρνίζουν ό,τι τους κατεβεί;

Στο διά τάυτα, όμως, για 90 λεπτά απόψε θα δικαιούται το κυπριακό ποδόσφαιρο να ονειρεύεται, με την ελπίδα πως στην σχοινοβασία μεταξύ του ολέθρου και ενός ανεπανάληπτου θριάμβου, το ΑΠΟΕΛ θα τελειώσει την νύχτα αξιοπρεπώς.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει οι ποδοσφαιριστές να είναι απόλυτα πιστοί στην τεχνική πλευρά του παιγνιδιού και στο σύστημα του Δώνη. Την ίδια ώρα, όμως, όσοι δεν ονειρεύονται κάτι τρελό, οφείλουν να μείνουν στα αποδυτήρια.

Επίσης (και καθόλου άσχετο) πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και καθολική ασφάλιση (το όνειρο και το πάθος) αλλά χωρίς αλισβερίσι σε διάφορα σημεία του, όπως το λογισμικό (το τεχνικό κομμάτι). Πρέπει επίσης να εκπονηθεί σοβαρό, ολοκληρωμένο και χωρίς λογιστικές εξυπνάδες ένα ΜΔΠ που να απαγορεύει εκ των προτέρων τα φαινόμενα που βλέπαμε στους προϋπολογισμούς. Και, φυσικά, τα λεφτά από το γκάζι μακριά από τους πολιτικούς μας γιατί θα πάμε προς Ολλανδική νόσο και θα πληρώνουν τα παιδιά μας.

4 thoughts on “Μαντούκα, «ΚΔΔ» και Καμπ Νου…

    • «Κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση». Κυπριακά για «Champions’ League»…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s